در شرایطی که تمام هم و غم دلسوزان جامعه این است که دانشجویان و نخبگان کشور در داخل ایران بمانند و نيز کسب رتبه ۱۴ علمی ایران در جهان بارقهای از امید را در میان دانشگاهیان ایرانی به وجود آورده است، خروج برخی دانشجویان ایرانی از کشور برای تحصیل در دانشگاههای سایر کشورها هنوز هم یکی از رخدادهای نامبارک است. بر این اساس، دانشجویان و فارغالتحصیلان مقطع کارشناسی یا کارشناسی ارشد برای ادامه تحصیلات خود به دلیل نبود ظرفیت پذیرش به خصوص در مقاطع تحصیلات تکمیلی مسیر آکادمیهای کشورهای دیگر را پیش می گیرند. این مسئله باعث می شود که مغزهای ایرانی که تنها به دلیل کمبود ظرفیتهای پذیرش دانشگاه های کشور، امکان ادامه تحصیل در داخل را ندارند، به جاهای دیگر بروند. بماند که در این مسیر چه مشکلاتی از دوری از خانواده و تنهایی و غم غربت گرفته تا هزینه های نجومی تحصیل و اقامت و خوراک و آموختن زبان را باید متحمل شوند. در این میان، برخی از مدیران وزارت علوم هم هر از چندگاه، آمارهايي از تعداد دانشجویان ایرانی در حال تحصیل در دانشگاههای کشورهای خارجی ارائه می دهند و این کشورها را در جذب دانشجویان ایرانی اولویت بندی میکنند! این در حالی است که مدیران وزارت علوم بارها اعلام کردهاند که مدارک دانشگاه های داخل کشور معتبرتر از بسیاری از دانشگاههایی است که دانشجویان ایرانی برای تحصیل در آنها ایران را ترک می گویند. حتی در برخی موارد، وزارت علوم و تحقیقات مدارک همین دانشگاههایی را که ایرانیها برای ادامه تحصیل در آنها ترک وطن کردهاند معتبر نمیداند. در این میان، این عده که برای ادامه تحصیل از کشور خارج شدهاند می مانند با مدارکی که مورد قبول وزارت علوم هم نیست و مجبورند یا در همان کشور محل تحصیل یا کشورهایی که چنین مدارکی را قبول دارند، باقی بمانند، یا اینکه با مدرکی نامعتبر به کشور بازگردند. کاربردی ترین پیشنهادی که کارشناسان آموزشی در این باره دارند این است که مسئولان آموزش عالی به جای ارائه آمارهای دانشجویان ایرانی که در خارج از کشور به تحصیل اشتغال دارند، فکری به حال افزایش ظرفیت دانشگاه های کشور در مقاطع تحصیلات تکمیلی بکنند تا نخبههای ایرانی برای ادامه تحصیل مجبور نشوند کشور و خانواده خود را ترک کنند و با تحمل مشکلات فراوان در دانشگاه های کشورهایی تحصیل کنند که معلوم نیست مدارک آنها در کجا اعتبار دارد.
