چقدر زيباست اگر زوجهاي جوان همزمان با ورود به خانه بخت، چراخ خانه محيط زيست را هم روشن نگه دارند و به پاس نعمت تشكيل زندگي مشتركشان، درختي را به يادگار بكارند تا هم نمادي از تولد زندگي مشتركشان باشد و هم خدمتي به محيط زيستي كه قرار است عمري به خوبي و خوشي در آن زندگي كنند. به اين ترتيب نهالي در روز پيوندي مقدس به دنيا ميآيد و هر چه كه از سالهاي زندگي مشترك زوجين ميگذرد، بر عمر نهال هم اضافه ميشود و روزي ميرسد كه آن نهال كوچك تبديل به درخت تناوري ميشود تا فرزنداني كه حاصل آن پيوند مقدس هستند در زير سايهاش نفس بكشند.
با اين سنت پسنديده، فرزندان هم ياد ميگيرند كه با كاشتن يك نهال كه شايد در نظر اول قابل توجه نباشد چه كمك بزرگي ميتوانند به محيط زيستي بكنند كه در ازدحام ماشينيسم و مدرنيته به نفس نفس افتاده و اگر به دادش نرسيم اول او و بعد خودمان را نابود كردهايم. جالب است بدانيم كه در راستاي حمايت از محيط زيست، مدتي است كه زوجهاي جوان اندونزيايي بايد پيش از دريافت مجوز ازدواج در راستاي تلاشهاي خود براي حمايت از محيط زيست يك درخت بكارند. اين قانون يك هدف برجسته را دنبال ميكند و آن ضرورت حمايت از برنامه كاشت درخت است كه توسط دولت آغاز شده است.
يكي از مقامات رسمي اين كشور هم تخمين زده است كه شهر «مدان» هر ماه در نتيجه اجراي اين طرح، ۲ هزار درخت جديد خواهد داشت. در اين ميان و با توجه به نزديكي ۱۵ اسفند روز درختكاري چقدر بجا و زيباست كه آيين كاشت درخت در كنار انعقاد پيوند مقدس ازدواج در كشور ما هم يك سنت اجباري شود و به اين صورت همه زوجين موظف به كاشت درخت همزمان ازدواجشان شوند.
به اين ترتيب و با توجه به ۹۰۰ هزار ازدواجي كه سالانه در كشور انجام ميشود، ما هر سال ميتوانيم ۹۰۰ هزار درخت داشته باشيم كه در اين رگبار آلودگي به داد محيط زيستمان برسند.
