اما در مواجهه با آنان ميتوان فهميد كه دستگاه معرفتشناسي، درك انقلاب اسلامي دشمنشناسي، رهبر شناسي و زمانشناسي آنان هم تراز نسلي است كه انقلاب و جنگ را اداره كردند. ۲۲ بهمن و دهه فجر يكي از مهمترين معبرهايي است كه پيوند نسلي را ايجاد نموده. گفتمان غالب در دهه فجر هر ساله بخشي از تاريخ انقلاب و حوادث تلخ و شيرين آن را به تصوير ميكشد. در اين گفتمان، امام (ره) در جايگاه نهايي مينشيند و مردم مقاوم و امامدوست در قاعده قرار ميگيرند. جوان مسلمان امروزي، حوادث سالهاي حيات خود را مهرههايي از همان تسبيح دهه ۱۳۶۰ ميداند. فتنه ۱۳۸۸ را با فتنه خرداد ۱۳۶۰ بازخواني ميكند. هجمه همه جانبه دشمن در جنگ نرم را با دفاع مقدس انطباق ميدهد. در همين مقايسه است كه براي فايق آمدن بر جنگ پيچيده امروز از خود توان، آمادگي و توقع بيشتري دارد. با اين نگرش است كه احمديروشنها و رضايينژادها گل ميكنند و رخ مينمايند. مشاركت در حركت تاريخساز و تاريخ بين ۲۲ بهمن براي نسل امروز همان مفهومي را دارد كه براي نسل پيشين داشت. چرايي اين مدعا را بايد در اراده استمراري انقلاب اسلامي از يك سو و عصبانيت بيشتر دشمنان از سوي ديگر جستوجو كرد. ۲۲ بهمن هم شاخصي از توسعه سياسي است كه امر مشاركت به صورت خودجوش و داوطلبانه را اثبات ميكند و هم حمايت سياسي است از نظامي كه نسلهاي پيشين براي رساندن آن به نسل امروز آسيبهاي فراوان ديدهاند. وقتي جوان امروزي صحنههاي مستند نسل اول انقلاب را مشاهده ميكند و ميبيند مادري كه دو فرزندش به شهادت رسيدهاند، براي بدرقه سومين فرزند
به ميدان آمده است و آمادگي و ظرفيت روحي و ديني خود را براي پذيرش شهادت سومين فرزند نيز اعلام ميكند، چه قضاوتي خواهد كرد؟ اولين برداشت اين است كه جايگاه من امروز كجاست؟ و براي جايابي خود در خيمه انقلاب اسلامي ميانديشد و به اين باور ميرسد كه راه ثابت، ماندگار،سالم و عزتمند همان راهي است كه جوانان ديروز رفتهاند.۲۲ بهمن تكرار و تمرين اين آرزو و نياز تاريخي است. ۲۲ بهمن مركز ثقل واپسراني خود به دوران خاطرههاي خوش و اتصال به چشمههاي جوشش مردمي است كه در تعبير امام راحل برتر از ملت رسول الله در حجاز و اميرالمؤمنين در كوفهاند. بيشك پيوند نسلي ما مديون مجاهدتها و جهتگيريهاي راهبردي رهبري است. اگر مقام معظم رهبري فتحالفتوح امام را تربيت جوانان خداجوي بسيجي ميدانست، اين فتحالفتوح همچنان پا برجاست. نمايشگاه ديدن اين چهرههاي مصمم و راسخ و توفنده و پرهيجان، خيابانهاي شهرهايمان در ۲۲ بهمن است. آنجاست كه نسل ديروز با مشاهده جوانان امروز، افتخار ميكند كه راه و رسم شهادت كور شدني نيست و پشت سر خود را مملو از جماعتي ميبيند كه راه و رسم آنان را طي ميكنند. در عوض جوانان ايران كه در دوران جنگ و مبارزه نبودهاند، آرزوي خود را در شبيهسازي با نسل اول تا حدودي التيام ميبخشند و چيست كه اين پيوند را انجام ميدهد؟ براي ورود به منظرگاه اين پيوند بايد خصايص و رفتار نسلهاي اول و دوم را با ويژگيهاي جهاني انطباق داد. جوان معمولاً آرمانخواه، عدالتطلب، عاري از قدرت و ثروت است. وقتي جوان اين خصايص چهارگانه را در كنار صداقت، پايمردي و ايثار نسل اول ميگذارد، اين پيوند به صورت خودكار اتفاق ميافتد. ۲۲ بهمن محل مشاهده كودك چهار ساله تا پيرمرد و زن ۸۰ ساله است و هرم اصلي جمعيت آن را جوانان زير ۴۰ سال تشكيل ميدهند. از اين تجزيه و تحليل آماري ميتوان فهميد كه متولدين دهه ۶۰ به بعد جوهره كمي راهپيمايي ۲۲ بهمن را تشكيل ميدهند. ميتوان به قضاوت نشست كه نظام جمهوري اسلامي در پيوند نسلي و انتقال فرهنگي به رغم فشارهاي سهمگين دشمنان موفق بوده است. مقام معظم رهبري در سال ۱۳۸۰ در ميدان امام اصفهان فرمودند: «جوانان شهادتطلب امروز ما به مراتب بيشتر از جوانان صدر انقلاب اسلامي هستند.» بحمدالله اين مهم با ورود جوانان به عرصههاي علمي- راهبردي هويت مضاعف يافت و باز شدن باب شهادت در عرصه علم اين هويت را با معنويت و ايثار پيوند زد. بخشي از وقت خود در راهپيمايي ۲۲ بهمن را به ميزان حضور و رفتار جوانان صرف كنيم تا به قضاوت بهتري بنشينيم.
