اثرگذاری این شایعه در شهرهایی که طی این ۱۰ ماه، شاهد زلزله بودهاند، تا جایی بوده است که تا مدتها این افراد از ترس زلزله بزرگی که قرار است هر لحظه رخ دهد، شبها را در خیابانها سر کردهاند.
عدهای هم در این میان، دست به کار ساختن پیامک شدهاند و از راه پیامک بر ترس و نگرانی مردم افزودهاند. یکی از این پیامکها این است: «به باور کارشناسان زمین شناسی، زلزلههای پی در پی در شهرهای ایران، مقدمه یک زلزله ویرانگر و بزرگ است».
قابل درک است که چنین پیامکی تا چهاندازه میتواند روح و روان خواننده آن را به ویژه اگر طی این ۱۰ ماه زلزله دیده باشد، تخریب کند. ترس از هر چیزی از در افتادن با خود آن مسئله دردناکتر است. روانشناسان و پزشکان همیشه میگویند: «ترس از مبتلا شدن به یک بیماری، ۵۰ درصد احتمال ابتلا به آن را تقویت میکند». این ترس زمانی طاقت فرسا میشود که افراد از سوژه ترس، اطلاعات لازم را نداشته باشند و در فضایی گنگ از ناآگاهی قرار گرفته باشند. در شرایطی که فرد درباره یک موضوع آگاهیهای لازم را داشته باشد، نوع برخوردش منطقی تر خواهد بود، در صورتی که برخورد فرد با یک مسئله دلهره آور که گنگ و مبهم است، بر مدار هیجان و احساسات خواهد بود.
در این میان، کم کاری رسانه ملی و شبکههای تلویزیونی استانی در این باره قابل نقد است. در چنین شرایطی که ترس از زلزلهای بزرگ، آسایش فکری را از تعداد زیادی از هموطنان گرفته است، رسانه ملی و شبکههای استانی موظفند در این باره اطلاعرسانی کنند. هرچه سطح آگاهی فرد و جامعه از یک مسئله افزایش یابد، برخوردهای هیجانی و احساسی کاهش پیدا میکند. تا این لحظه میان کارشناسان زمین شناسی در این باره که ۱۲ هزار زلزله طی ۱۰ ماه مقدمه یک زلزله بزرگ است اتفاق نظر وجود ندارد. برخیها آن را طبیعی میدانند و برخی دیگر همچون کارشناسان پژوهشگاه مهندسی زلزله معتقدند هر ۱۰ سال یک زلزله به بزرگی ۷ ریشتر در کشور رخ میدهد. البته از آخرین زلزله با بزرگی هفت ریشتر در ایران، ۱۴ سال و هفت ماه میگذرد. بنابراين نميتوان درباره قطعيت وقوع زلزلههاي بزرگ و تعيين زمان براي آن نظر قطعي داد. قاطبه كارشناسان هم تعيين زمان براي وقوع زلزله را رد ميكنند.
