گور دخمه هاي سيراف، منبع آب يا قبرستان شمال

سيراف يکي از قديميترين بنادر ايران است که زماني داراي رونق فراواني بودهاست. شهر باستاني «سيراف» داراي معماري خاصي ميباشد که بسيار شبيه روستاي ماسوله در شمال کشور ميباشد. سيراف پررونقترين بندر کشور بود که روابط تجاري زيادي با کانتون چين در دورههاي ساساني و اسلامي داشت.
سيراف زماني از بندرهاي اصلي ايران و خاورميانه و محل پهلوگيري کشتيهاي بزرگ بود. آنچه از سيراف بازمانده، حفرههاي سنگي کنده شده بر شيب تپههاي سنگي است که گويا بعد از اسلام بهعنوان قبر نيز استفاده شدهاند.
همينطور سنگچينها، چاهها، سنگفرشها و غارهايي شبيه آتشگاه در دل کوهها به جا ماندهاست. به احتمال زياد ميتوان گفت که گودالهاي حفر شده بر پهنه کوهستان سيراف در ابتدا به منظور جمعآوري و استحصال آب ايجاد شدهاند و آنچه بعدها توسط افرادي (احتمالاً متنفذ و متمول و نيز شايد توسط عموم و به دليل رخداد حوادث غيرمترقبه همچون زلزله يا بيماري طاعون و نياز به دفن سريع مردگان) مورد استفاده به عنوان گورهاي فردي يا خانوادگي قرار گرفته در روزگاراني زياد پس از احداث اوليه اينان صورت گرفته است.
پيدا شدن استخوان و آثار مردگان درون برخي از اين حوضچهها نه تنها منکر سيستم استحصال و ذخيره آب نميباشد بلکه با دقت بر گورهاي يافته شده و وجود لايهاي از قشر نفوذناپذير ساروج درون حوضچههاي استفاده شده به عنوان قبر، به نکاتي مؤيد روش تأمين آب در شهر باستاني سيراف پيبرده ميشود.