نزديكيهاي ميدان حقشناس تهران كه چندي است نامش به ميدان «حماسه ۹ دي» تغيير داده شده، كنار ديوار يك ساختمان مسكوني، پتوي كهنهاي روي زمين افتاده است. نزديكتر كه ميشوي، تازه ميفهمي كه كسي زير پتو در اين هواي سرد و روي زمين خوابيده است. راهت را ميكشي و ميروي. چند متر آنطرفتر، دوباره چنين صحنهاي را ميبيني با اين تفاوت كه اين يكي نخوابيده، ديوار را پشتي خودش كرده و به آن تكيه داده است. يك بطري نوشابه خانواده هم كنارش روي زمين افتاده، اما به جاي نوشابه، پر از هواست. وسوسه ميشوي چند كلمه با او حرف بزني. ميپرسي: «توي اين هواي سرد، چرا بيرون...»، حرفت را قطع ميكند و ميگويد: «پس كجا بخوابم؟»
جوابي براي سؤالش نداري و اصلاً از سؤالي كه پرسيدهاي پشيمان ميشوي! اما حس كنجكاوي آميخته با همدرديات نميگذارد سؤال دومت را نپرسي: «سردتون نميشه؟»
اين بار گويا حس همدرديات را درك كرده باشد، ميگويد: «روزهاي اولي كه خيابون شد خونه و جاي خوابم، نزديك بود تلف بشم، ولي خدا به دادم رسيد. يكي از خيابون خوابها يه نسخهاي بهم داد ديگه سردم نشد». اين بار به جاي كنجكاوي، فضوليات گل ميكند: «نسخه؟! چي بود؟»
جواب ميدهد:«ما براي اينكه سردمون نشه و توي سرما يخ نزنيم، يه چند روز مثلاً ۱۰ روز، توي هواي سرد، دست و پامون رو با آب سرد خيس ميكنيم. اونقدر سردمون ميشه كه نزديكه استخونهامون بتركه! ولي فقط ۱۰ روز اين كارو بكنيم ديگه بدنمون مقاوم ميشه. اونقدر مقاوم كه اگه توي عصر يخبندون هم باشيم سردمون نميشه.»
واقعاً بيراه نميگويند كه «هنر نزد ايرانيان است و بس!». با خودت فكر ميكني ديگر نيازي نيست مديران محترم نگران حال كارتونخوابها، خيابانخوابها و بيخانمانها باشند! همه چيز رو به راه است و آنها از يخ نبستن در امان هستند؛ به همين دليل، بهتر است مديران با آسودگي خاطر و آرامش مزاج به امورات مهمتري بپردازند و ابداً به اين توجه نكنند كه ممكن است گرمخانهها كفاف تعداد بيخانمانها را ندهد، يا خيلي از بيخانمانها راهي براي ورود به گرمخانهها نداشته باشند!
آمادهباش ايالات متحده براي جنگ با قليان! قليان كمكم دارد به يك دغدغه جهاني تبديل ميشود! تنها ما نيستيم كه در كشورمان با قليان و حمايتهاي آشكار و پنهان دولتي و غيردولتياش دست و پنجه نرم ميكنيم، چراكه كشيدن قليان در سالهاي اخير در كشورهاي غربي رواجي شگفتانگيز داشته تا جايي كه در امريكا مبارزه فزايندهاي براي محدود كردن كشيدن قليان در اماكن عمومي آغاز شده است.
احتمالاً جوانان در كشورهاي غربي هم با توجه به ركود اقتصادي و رشد بيكاري كه در سالهاي اخير داشتهاند، به سمت تفريحات قلياني روي آوردهاند تا شايد مسكني براي التيام ورم دغدغههايشان باشد!
روزنامه «ميسيسيپيپرس» گزارش داده است: دانشجويان و جوانان شهر وستپوينت اين ايالت، شبهاي وسط و آخر هفته براي كشيدن قليان به كافهاي در مركز اين شهر هجوم ميبرند.
روزنامه نيويوركتايمز هم با انتشار گزارشي نوشته است: قانونگذار، مسئولان كالجها و فعالان مسائل بهداشتي ايالت سراسر امريكا از جمله كاليفرانيا، كانكتيكات، اوهايو، كارولينا، تگزاس، ميسيسيپي، تنسي، نبراسكا، مينهسوتا و نوادا را براي مبارزه در جبهه جديد جنگ با تنباكو آماده كرده است.
