به گزارش جوان آنلاين به نقل از اسكاينيوز، كشاورزان هندي سياستهاي دولت هند را عامل بحران اوضاع كشاورزي كشورشان قلمداد ميكنند و خواستار اين هستند كه دولت براي مهار وضعيت كنوني دست به اقدام جدي بزند. بيش از يكچهارم از كل يك ميليون كشاورز هندي طي ۱۶ سال گذشته خودكشي كردهاند كه اين رقم در تاريخ خودكشيها يك ركورد محسوب ميشود. كيشوري تيواري از كهنهكاران كشاورزي هند از ايالت ماهاراشترا با اشاره به موج خودكشي بين كشاورزان هندي اعلام كرد كه اين موج به خصوص در بين پنبهكاران به شكل وخيمي در حال گسترش است.
به گفته وي كشاورزان هندي براي اينكه بتوانند بذرهاي پيوندي خريداري كنند، اغلب مجبورند قرضهاي كلاني بگيرند ولي اين بذرها براي هواي هند مناسب نيست: «به آنها بذرهاي مدرن و شيميايي فروخته ميشود و براي خريدن اين بذرها نيز زير بار قرضهاي زيادي ميروند ولي مشكل اين است كه كشاورزان به ميزان زيادي آب هم نياز دارند كه در دسترسشان نيست، به همين خاطر محصول بسيار اندكي به دست ميآورند و نميتوانند پولهاي قرض گرفته شده را پس بدهند. در چنين حالتي يأس و نااميدي آنها را فراگرفته و دست به خودكشي ميزنند.»
به گفته اين كهنه كشاورز هندي، خودكشي بين كشاورزان هندي در حومه شهرها، نشانه يك بحران گستردهتر است: «هند كشوري است كه رشد اقتصادي آن يكي از پرسرعتترين رشدهاي اقتصادي جهان است ولي اين رشد بر پايه حومه شهرها شكل گرفته در حالي كه حومه شهرها كلاً فراموش شدهاند.»
آلكس روسي خبرنگار، تصوير جالب توجهي از دلايل رشد خودكشي بين كشاورزان هندي ارائه ميكند: «در كشوري كه آمال و آرزوهاي بلند بالايي دارد، دست شستن از زندگي جذاب به نظر ميرسد ولي در عين حال نتايجي مرگبار دارد. واندانا موهورل يك زن بيوه است كه بعد از خودكشي همسرش با مواد سمي، با بچههايش به تنهايي زندگي ميكند. همسر او مثل خيلي از كشاورزان ديگر، مجبور شد از بذرهاي ژنتيكي استفاده كند تا محصول بيشتري به دست بياورد. تنها چيزي كه به او گفته نشد اين بود كه اين نوع بذر، به آب بيشتري از آنچه در منطقه او در دسترس بود، نياز دارد. همسر او دولت هند و شركتهاي زراعي بزرگ را متهم ميكند كه از رؤياي روستاييان فقير براي زندگي بهتر، سوءاستفاده ميكنند. او ميگويد: «همسرم اغلب اوقات ناراحت بود. او پول زيادي براي خريد كود و مواد دفع آفت قرض گرفته بود و حالا من بايد قرضهاي او را پس بدهم. بدهي عامل همه خودكشيهاي مناطق اطراف ماست.»
بيش از ۶۰ درصد جمعيت هند به مناطق روستايي حاشيهاي هند وابسته هستند، مناطقي كه اكنون يأس و نااميدي در آن گسترش پيدا كرده است. اين مناطق مملو از زنان بيوه شده است و فعالان هندي هشدار ميدهند كه ممكن است اين روند روي ديگر داستان موفقيت اقتصادي هند باشد. صرف نظر از تيترهاي پرطمطراقي كه درباره رشد سريع اقتصاد هند در روزنامهها چشمنوازي ميكند، بخش بزرگي از اين كشور فقير است و تازه بايد وجود يك طبقه سياسي فاسد را هم به آن اضافه كرد. فعالان هندي، رشد روزافزون خودكشي را يك زنگ خطر قلمداد ميكنند. شايد سخت باشد ولي واقعيت اين است كه در حال حاضر هر ۳۰ دقيقه يك كشاورز هندي خودكشي ميكند.
