
به گزارش خبرنگار برنا شاید در شبکههای اجتماعی میان آگهی های افراد! و کامنت هایشان به این موارد برخورد کرده باشید که اشخاصی نه تنها به افراد دیگر-چه جنس موافق و چه مخالف- پیشنهاد دوستی نمیدهند، بلکه عنوان میکنند تنها برای ساعتهایی از زندگی روزمره خود از قبیل صبحهای جمعه برای کوهنوردی یا عصرها برای رفتن به سینما و تئاتر و یا حتی پیاده روی در خیابانها در ساعتی مشخص به دنبال افراد پرانرژی و انرژی مثبت هستند!
یکی از این کامنتها اینطور نوشته شده است:«دنبال یه دوست می گردم، یکی از بچههای ساکن تهران، برای راه رفتن، فیلم دیدن،گوش کردن، خندیدین، سکوت کردن ،یه ریز حرف زدن و یا هر کار معمول و غیر معمول دیگه و مهمه برام که توقعی هم نباشه.رابطه قرار نباشه انتظار ایجاد کنه.سن و جنسیت هم برام مهم نیست.تهران رو هم به خاطر جبر محل جغرافیای زندگی خودم انتخاب کردم. در ضمن خودم هم پسر هستم."
دکتر علیرضا آقا یوسفی، عضو هیات علمی دانشگاه پیام نور،روانشناس در گفتوگو با خبرنگار برنا در مورد این نوع تقاضا و ارتباط به خبرنگار برنا گفت:به نظر میرسد نوع نظام تربیتی در ایران باعث شده افراد از نظر پیدا کردن مسیر در دوستیها دچار مشکل شده و در دوستی هایشان به بیراهه بروند.در همه جای دنیا لفظ دوست دختر و پسر به معنای نامزدی به کار میرود این در حالی است که در ایران این معنا از این کلمات تعبیر نمی شود. چنین دوستی هایی را در هیچ کجای دنیا به این معنا که در ایران است نداریم.