چند بیت و چند واژه برای امام رضا(ع)

* شعر از محمد صادق زمانی

تندیس عاشقانه رویای من تویی
ترکیب شاعرانه غم های من تویی
در روزگار غربت و عصر پسامدرن
تکفیر بااصالت پزهای من تویی
آنجا که پای «منم» «منم» باز می شود
تشریح عارفانه دنیای من تویی
اینجا کنار دلخوشی ما به آب کُر
تصویر باطراوت دریای من تویی

این چند بیت برگ سبز را پیشکش کردیم تا اقرار کرده باشیم که جایگاه تو در قلب های ما کجاست. تا اقرار کرده باشیم که « از انقلاب عشق تو مدام زنده می شویم/ شاه غرور اگر شویم، پیش تو بنده می شویم».
ای عزیز خدا! روز میلاد تو، سرمان را بالای ستاره ها می گیریم و با افتخار از تو برای آینه ها می گوییم تا تعبیر معانی بلند نور تو را به آیندگان بتابانند. آینده بی نور یاد تو، سیاهچاله ای مدرن است که جز، غربت و گمراهی از آن برنمی خیزد.
ای امام ما! روز تولد تو، عطر ولایت در گیسوی بلند زمان می پیچد و باد صبا از این رایحه دل انگیز مست می شود.
می دانیم که آگاهی از دلتنگی همیشه ما برای به آرامش رسیدن در حرم امن و حریم ملکوتی تو. می دانیم که آگاهی از پر کشیدن دل های ما به سوی مشهدی که شهد امامت و شهادت آن کام تاریخ را شیرین و دلتنگ کرده است. می دانیم که باخبری از شیدایی ما به رحمت و مهربانی ات ای هشتمین سفیر مهر و مدارا.

احساس های سرگشته ما فدای نام جاوادنه و روح نوازت ای امام رضا(ع). کاش هر روز، روز میلاد تو بود تا ما هم هر روز زیر سایه نور ولایتت دوباره متولد می شدیم. به خود می بالیم که مراد مایی و ما مرید تو.