از پیامدهای منفی حرکت اخیر جریان انحرافی، خروج از انفعال فتنهگران و عوامل آشوبها و اغتشاشات بعد از انتخابات دهم ریاست جمهوری بود. سران و گردانندگان فتنه که بعد از ناکامی در فراخوان 25 بهمن سال 1389 و فراخوانهای «سه شنبههای سبز» بعد از آن به محاق سیاسی رفته بودند، حادثه اخیر در کشور را فرصت مناسبی برای خود و دشمنان نظام اسلامی یافتند تا با طرح مجدد ادعاهای گذشته، به زعم خود «حقانیت» فتنه گذشته را اثبات کنند که در این میان حتی میتوان به فراخوان آنها برای 25 اردیبهشت ماه برای ایجاد تحرک و اغتشاش در محیطهای دانشجویی اشاره کرد که البته همچون گذشته ناکام ماندند. اما دراین میان سخنان و مدعیات آقای خاتمی رئیس جمهور پیشین و یکی از سران فتنه بعد از انتخابات دهم قابل توجه است. وی که به گزارش شبکه بیبیسی این سخنان را در دیدار با جمعی از رزمندگان جنگ هشت ساله ایران و عراق مطرح کرده بود، در بخشی از سخنان خود ضمن حمایت مجدد از اقدامات سران و عوامل فتنه در حوادث بعد از انتخابات و ادعای اینکه بسیاری از کسانی که عشق به امام (ره) و انقلاب داشته و دارند و با اتهامهای گزاف در زندان به سر میبرند یا در تنگنا و محدودیت قرار میگیرند، میگوید: اگر ظلمی شده است همه بیاییم عفو کنیم و به آینده نگاه کنیم و اگر به نظام و رهبری ظلم شده است، به نفع آینده از آن چشمپوشی شود و ملت هم از ظلمی که بر او و فرزندانش رفته است میگذرد.
خاتمی در عین حال درخواست شرکت در انتخابات آینده را نیز مطرح کرده و توصیه میکند که: فضا باز شود، احزاب و گروهها کار کنند و عقلاً هم ساز و کاری را برای انتخابات در نظر بگیرند تا بر آن حرف و حدیث نباشد.
اگرچه پرداخت به زمینهها و انگیزههای رئیس جمهور پیشین دراین سخنان نیاز به مجالی دیگر دارد، اما نمیتوان به سادگی از آن بخش از سخنان او که از ظلم به «نظام» و «رهبری» سخن به میان آمده گذشت. مروری بر حوادث فتنه بعد از انتخابات نشان میدهد سران و عوامل فتنه متأثر از یک توطئه طراحی شده توسط کسانی که مرگ سیاسی خود را در اعلام نتیجه پرشورترین انتخابات سهدهه گذشته میدیدند، به صحنه آمده و یکی از شیرینترین صحنههای انقلاب را به کام مردم تلخ کردند و زمینهای را فراهم آوردند که دشمنان بیرونی نظام با اتکا بر این فرآیند سیاهترین تصویر از نظام اسلامی را در جهان نمایش دهند و البته سران فتنه در روزهای آغازین، سرمست از حمایت بیرونی و با اتکا به معدود عوامل خیابانی، تحقیر اصول و آرمانها و ارزشهای نظام و حاصل خون صدها هزار شهید و مجروح را به سخره بگیرند. آنها با ایجاد غائله «تقلب» در انتخابات که بعدها خود بر صحت آن اذعان کردند، با ایجاد شورشهای خیابانی، آتش زدن هزاران سطل زباله، وسایل نقلیه، ساختمانهای دولتی و ... مسبب خون دهها انسانی شدند که شاید تنها گناهشان رأی به نامزد مورد نظر جریان فتنه بود و البته برای ماهها روند فعالیتهای سیاسی و اقتصادی کشور را مختل کردند.
مقام معظم به درستی این «ظلم» را در ماههای اولیه پس از انتخابات که هنوز برای «سران فتنه» جای بازگشت بود و میتوانستند از هزینههای بیشتر نظام جلوگیری کنند،روشن فرموده بودند، آنگاه که در جمع دانشجویان و نخبگان علمی در مورخه 4/6/88 میفرمایند: «یک عدهای آنچه را که بعد از انتخابات اتفاق افتاد، آن ظلمی که به مردم شد، آن ظلمی که به نظام اسلامی شد، آن هتکی که از آبروی نظام در مقابل ملتها به وسیله بعضی انجام گرفت، اینها همه را نادیده میگیرند. فرضاً مسئله فلان حادثه را، زندان کهریزک را یا قضیه کوی را قضیه اصلی دوران بعد از انتخابات تا امروز مطرح میکنند، این خودش یک ظلم دیگر است. مسئله اصلی مسئله دیگری است. مسئله اصلی این است که مردم در یک حرکت عظیمی، در یک انتخابات پرشور، خوب و کمنظیر حضور پیدا کردند و این رأی بالا را توی صندوقها ریختند، 85 درصد شوخی است؟ این انتخابات، این نظام را که در این یکی دو سال اخیر همینطور پیدرپی پیشرفتهای اقتصادی، علمی و سیاسی و امنیتی و بینالمللی برای خودش کسب کرده بود، در یک مرحله عالی از امتیاز و آبرو قرار میدهد، بعد ناگهان مشاهده میکنیم یک حرکتی صورت میگیرد برای نابود کردن این حادثه افتخارآمیز! مسئله اصلی این است.»
آقای خاتمی! در آن روز که مقام معظم رهبری از ظلم بزرگ سخن گفتند، هنوز حادثه روز قدس اتفاق نیفتاده و مهمترین راهبرد بینالمللی نظام، در حمایت از مردم مظلوم فلسطین، با شعار «نه غزه، نه لبنان» به سخره گرفته نشده بود، هنوز حادثه ننگین روز عاشورای سال 88، در کارنامه سران فتنه ثبت نشده بود و هنوز به تصویر امام و ... اهانت نشده بود. آیا آن زمان، زمان بازگشت نبود؟ ادعای حضور در انتخابات، در عین حمایت از عوامل آن ظلم بزرگ و عدم برائت از گذشته آیا محلی از اعراب دارد؟
