زهرا چيذري- بهمن ماه سال گذشته بود كه دكتر مرضيه وحيددستجردي در گفتوگوي اختصاصي با جوان وعده داد تا فروردين و ارديبهشت ماه سال 90 هنگامي كه مردم به بيمارستانها مراجعه ميكنند، كاملاً حس خواهند كرد كه به طور جدي آنها را تحويل گرفته و به آنها رسيدگي خوبي خواهد شد؛ وعدهاي كه محقق شد، اما به طور معكوس!
روز سوم ارديبهشت بود كه خبر رها شدن دو بيمار در حاشيه زمينهاي حوالي اتوبان خليج فارس فقط به دليل بيپولي منتشر شد. در ابتداي امر هيچ مسئولي از وزارت بهداشت حاضر به پاسخگويي در قبال اين فاجعه نبود. به نظر ميرسيد مديران اين وزارتخانه در صدد يافتن گريزگاهي براي فرار از پذيرش مسئوليت اين اقدام غيرانساني باشند.
سرانجام پس از دو روز سكوت، معاون درمان وزارت بهداشت اين عمل را كار زشتي خواند كه بدون اطلاع مديران رده بالاي بيمارستان توسط دو نفر از كارمندان رده پايين و راننده آمبولانس بيمارستان انجام شده كه وزارت بهداشت از آنان شكايت كرده و البته مسئولان دادستاني نيز همزمان اين پرونده را پيگيري ميكنند. از طرف ديگر وي درباره يكي از بيماران گفت كه وي خدمات درماني را طي سه روز به شكل رايگان در بيمارستان امام دريافت كرده و بعد از اتمام درمان از بيمارستان ترخيص شده، اما بعداً اين ماجرا رخ داده است! و بيمار دوم نيز اصلاً در بيمارستان پذيرش نشده و هيچ مدرك و سندي مبني بر پذيرش وي در بيمارستان وجود ندارد.
موضع انكار از سوي رئيس بيمارستان امام خميني نيز اتخاذ شد؛ موضعي كه در ابتدا بستري بودن بيمارها در اين بيمارستان را رد ميكرد، اما شاهدان زندهاي مانند خود بيماران داشت.
اين خبر نمايندگان خانه ملت را نيز به واكنش واداشت تا بدانجا كه كميسيون اصل 90 در نامهاي خطاب به معاونت درمان وزارت بهداشت، خواستار بررسي و ارائه پاسخي قانعكننده براي پاكسازي ذهن مردم از اين اقدام نا زيبا شد و ادامه يافتن سكوت يا مواضع متناقض مسئولان وزارت بهداشت به جاي پاسخگويي در برابر رخداد چنين مسئلهاي، اعضاي كميسيون بهداشت مجلس را بر آن داشت تا به سكوت معنادار كرسينشينان اين وزارتخانه اعتراض كنند.
سرانجام فشارهاي رسانهاي از يك سو و جريحهدار شدن احساسات مردم نوعدوست كشورمان از سوي ديگر سبب شد تا مدير بيمارستان امام خميني بركنار شود، اما انگار هنوز اين ضد و نقيض گوييها و مدعيشدنها، به جاي عذرخواهي ادامه داشت.
در چنين شرايطي همه چشم انتظار واكنش رأس هرم سلامت دركشور بودند؛ كسي كه سابقه جسارتش در ابطال آزمون دستياري و اعلام آلودگي آب تهران به نيترات به مردم قوت قلب ميداد كه اين بار هم در موضع منطقي، نقص نظارت و تخطي در وزارتخانهاش را ميپذيرد و با عذرخواهي از مردم به آنها اين اطمينان را ميدهد كه ديگر هرگز چنين اخبار تأسف انگيزي به گوششان نميرسد، اما وي در اولين اظهار نظر اين اقدام را در جهت مخدوش كردن آبروي بيمارستان امام ارزيابي كرد و فقط رها كردن يك بيمار را پذيرفت كه با دستور مدير شب اورژانس و به كمك چند نفر سوار بر يك وانت! به همراه بيمار ديگري كه معلوم نيست از كجا آمده است، به يكي از بيابانهاي اطراف تهران منتقل ميشود.
اين در حالي است كه فرداي همان روز وزير اين بار در اظهار نظري عجيبتر، اصل ماجرا را منكر شد و گفت «رها كردن دو بيمار به هيچ وجه صحت ندارد ». اما خانم وزير ساعتي بعد قصد و نيت عاملان اين كار را تخريب آبروي نظام سلامت عنوان كرد. حال اگر بتوان اين ادعا را پذيرفت كه عدهاي با قصد و نيت تخريب بيشتر چهره مخدوش نظام سلامت وارد بيمارستان شده و بيمار مزبور را به گونهاي دزديده و رها كردهاند بايد بيشتر نگران بود؛ نگران امنيتي كه در سايه عدم نظارت بر بيمارستانها گم شده و اگر رد كامل چنين تخلفي را با وجود مدارك مستند و شاهدان عيني بپذيريم، پس دليل بركناري مدير بيمارستان امام چيست ؟
كم كم دارد برايمان آشكار ميشود كه چرا اخبار بيشتري درباره رها كردن بيماران از گوشه و كنار كشور به گوشمان ميرسد. فراموش نكنيم عدالت در سلامت با تعهد و پاسخگويي مسئولان كشور محقق ميشود نه با تصوير كردن نقشهها و اعلام شاخصهايي كه صرفاً براي توجيه و ارائه گزارشات غير واقعي برنامهريزي ميشوند و شايد ميطلبد نمايندگان مردم در خانه ملت حساسيت بيشتري نسبت به اين قبيل موضوعات نشان دهند و براي جلوگيري از تكرار چنين اتفاقاتي كه به هيچ وجه زيبنده نيست، موضعي صريحتر داشته باشند.
