حبیب ترکاشوند- 1283 سال است که از میلاد فخر ایران و عالم آل محمد (ع) می گذرد، آن امام همامی که قدوم خود را توتیای چشم عجمیان ساخت تا با اقامت درخراسان، محبان آل الله در این قطعه از ناسوت را با چشمهای از فردوس برین آشنا سازد و قطعه ای بهشتی برای آنان به یادگار بگذارد.
همان معصومی که شرط داخل شدن در دژ «لااله الا الله» را تمسک به«آل احمد» خواند تا همگان بدانند شرط رسیدن به «توحید» پیروی از این «سرچشمه های روشنایی» است و گرنه مدعیان دین به دنیا فروش و متظاهران به مذهب در هر زمان فراوانند.
اگر طوس بواسطه ساطع شدن بوی خوش آن «امام رئوف» در هر عصری میلیونها محب آل علی را به سرزمین خراسان می کشاند اما گوهر نیز در کویرهای مرکزی ایران است که بر آسمانیان نورافشانی می کند. زمینی که اهل بیت به آن خاک و مردمانش افتخار می کنند و جنود شیطان از آن فراری اند. همان محلی که فاطمه ثانی(س) را به نیابت از فاطمه کبری(ص) در دل خود جای داده وعالمان تشیع و فقیهان مذهب اثنی عشری گردادگرد شمع وجودش جمع گشته و این سرزمین را مامن و ماوای خود ساخته اند تا از این خاک و دیار، ندای مکتب جعفری را به شرق و عالم برسانند.
اگر روزگاری کوفه و بغداد و بخارا و اصفهان و تبریز و نجف، مهد علم جهان اسلام بودند امروز قم گوی سبقت از همه آنان را ربوده و طالبان علم دین را به سوی آن می کشاند تا کوله بار دانش را به سرزمین خود سوغات برند و به نمایندگی از عالمان عامل قم به تبلیغ دین تحریف نایافته از جور زمان و مکاران در دیار خود بپردازند.
روزی در این شهر «روح الله مسیحادمی» قیام کرد و مردمانی با سینه هایی سپر شده چون آهن در حمایت از او برخستند تا که پس از قرنها پرچم حاکمیت علوی را برافرازند هر چند این انتظار 15 سال به طول کشید اما بالاخره خلوص و ایمان این مردم به رهبری آن مرد الهی نتیجه گرفت و کاخ 2500 ساله شاهنشاهی را ساقط ساخت.
آن روز که یک نویسنده مزبور در روزنامه اطلاعات وقت به آن «نفس مطمئنه» جسارت کرد قبل از همگان، قم بود که قیام کرد و پایههای مشروعیت نداشته رژیم دست نشانده را سست ساخت تا دیگر شهرها نیز به کمک آمده و باقیمانده طومار حکومت را جمع کنند و سرانجام اولین حکومت الله پس از 1400 سال توسط این «سید قمی» در ایران دایر شود. هرچند تقدیر زمانه بر این بود که پیر خمین فقط 10 سال سکانداری این کشتی پرتلاطم انقلاب را بر عهده داشته باشد اما با غروب غم انگیزش خوشیدی دیگر طلوع کرد که در چشم مردمان همان نور و همان تلالو را داشت . آنان که روزی برای دیدن امام و مقتدای خویش راهی کوچه های ساده و بی آلایش جماران می شدند تا در حسینیه محقرش مراد دلشان را برآورند اینک پس از کوچ او سراغ حسینیه ای دیگر را می گیرند که نام همان پیر بر تارکش نشسته اما سیدی دیگر از تبار حسین با کلام الهی خود آنان را از دل تنگیهای زمانه می رهاند و امید را در دلهای نگرانشان روشن می کند امیدی به روزهای روشنی که در پیش است وباید برای رسیدن به آن مدینه فاضله مجاهدت کرد مجاهدتی همچون خود او که مجسمه تقوا و ایمان است و مشاهده جمالش تمثال اجداد طاهرینش را در دل عاشقان تداعی می کند .
کلامش یکپارچه حکمت است و پند. پارسایی اش بر زاهدان روزگار رخنمایی می کند. سیاستمداری اش همه سیاستبازان زمانه را مبهوت کرده، شجاعتش را ازحیدر کرار به ارث برده اما جانبازیش را به عمویش عباس اقتدا کرده است.
امروز پس از 10 سال ساکنان «عش آل محمد» چشمشان به جمال این سید خراسانی روشن می شود و چشم به راهند تا که آفتاب از پشت بام ها برآید و به استقبال این زاده حسین در جوار حرم عمه اش معصومه روند و یکصدا نجوا کنند که قم را با ولایت عهد دیرینه ایست که هیچگاه گسستنی نیست.
آنان می دانند که کرکسان روزگار از وقتی که شایعه این دیدار شیرین به گوششان خورده، خود را به هر دری می زنند تا اندکی از حماسه دیگر قیام کنندگان قم را بکاهند یکروز می گویند مراجع تهدید کرده اند که اگر او بیابد ما از قم خارج می شویم (همان مراجعی که بالاتفاق درس خود را امروز تعطیل کرده اند تا بهانه ای بدست خفاشان وحشت زده از نوربرای داستان سرایی ندهند و حتی خود نیز علیرغم کهولت سن به استقبال علمدار ولایت می روند. همان مراجعی که سفرشان را لغو می کنند تا نکند این سفر دشمنان ولایت را خوشحال سازد و خود اعلام می کنند که همچون مردم عادی به استقبال او می شتابند)
هر چند شهر قم به عنوان مهد تشیع و مذهب در سالهای 70، 74 و 79 سه بار در استقبال از راهبر و مرجع خویش سنگ تمام گذاشتند اما قطعا امروز برای چهارمین باردر استقبال از مقتدای خویش حماسه ای جاودان می سازند حماسه ای از جنس 19 دی 57 و عظمت 9 دی 88.
غروب امروز بی شک همانند شامگاه های 22 بهمن هر سال رسانه های غرب با تمام معاندت خود مجبور می شوند اعتراف کنند به دلدادگی قمیان به ولایت و بگویند که شهر غلم و مرجعیت استقبال بی نظری از رهبر انقلاب اسلامی به عمل آورد.
