
وحید حاج سعیدی - امروزه بسیاری از مردم به دلایل مختلفی نظیر آپارتمان نشینی ، مصرف روغنهای ناجور، نوشابههای گازدار و چیپس و پفك، انجام برخی ورزش های تفریحانه! و ... كمی زود رنج یا جسارتاً نازك نارنجی شدهاند و هر عارضه كوچكی را بیماری نامیده، دفترچه به دست، دوان دوان مزاحم قاطبه اطبا میشوند. از آنجایی كه بخشی از هزینه درمان باید از سوی متولیان بیمه تكمیلی پرداخت شود، خواهش دوستان بیمهای این است كه در جراید، فواید بیماریها به اطلاع عموم رسانده شود و حتی آگاهی داده شود كه در گذشته چه تلاشهایی برای عدم بهبودی و حتی تكمیل درد و اعلام همگانی آن صورت میگرفت تا جایی كه سعدی با افتخار میفرماید: قصه دردم همه عالم گرفت .در این زمینه حافظ و خواجوی كرمانی به ترتیب فرمودهاند:
با ضعف و ناتوانی، همچون نسیم خوش باش
بیماری اندر این ره، بهتر ز تندرستی
چشم خمار تو پیوسته چو در چشم من است
دل پر درد مرا ناگزر از بیماریست
حتی در برخی موارد افراد با دیدن یكدیگر، نسبت به افزایش درد طرف مقابل اقدام میكردند.
مرا میبینی و هر دم زیادت میكنی دردم
ترا میبینم و دردم زیادت میشود هر دم
البته ممكن است كسانی باشند كه لذت بیماری را درك نكنند و زیاد موافق این قضیه نباشند. در این صورت هم درمانهای مختلفی وجود دارد و نیاز به مصرف انواع و اقسام داروها و ایجاد مزاحمت برای بیماریهای مختلف نیست و میتوان از پروسییجرهایی نظیر كرشمه ساقی، وصل دوست،میصافی، نسیم صبحگاهی و حتی لب یار مدد جست.
لسان غیب در این باره فرموده:
علاج ضعف دل ما كرشمه ساقیست
بر آر سر كه طبیب آمد و دوا آورد
ما را كه درد عشق و بلای خمار كشت
یا وصل دوست یا میصافی دوا كند
خوشش باد آن نسیم صبحگاهی
كه درد شب نشینان را دوا كرد
در خاتمه نیز حافظ خدا بیامرز چنین فرموده است:
شربت قند و گلاب از لب یارم فرمود
نرگس او كه طبیب دل بیمار من است
بنابراین ضمن توصیه به دوستان در تلاش برای درك عمیقتر بیماری و فلسفه وجودی درد، شایسته است افاضات حافظ و سایر شعرا را نیز آویزه گوش خود قرار داده و كمتر مزاحم سیستم دوا و درمان شوند.