«وظیفه ما زنان است که به میدان بیاییم و این ترسوها را ترغیب کنیم که ای از زنها کمتر، از چه ترسیدید؟ ما به پشتوانه شما قیام کردهایم؛ چرا آب رفتید... ما با چندتا گروه 10 تا 15 نفری و یک مشت خانم که همسران، فرزندان و اقوامشان در زندان گرفتار آمدهاند، چه کار میتوانیم بکنیم. به قول همسرم به اندازه یک اتوبوس هم افراد پای کار نداریم و در وسط میدان ماندهایم حیران.»
مطالب فوق بخشی از گفتوگوی «زهرا رهنورد» با کاریکاتوریست جریان فتنه (نیک آهنگکوثر) است که با زبان رسا و باعصبانیت از تنهایی خود و همسرش مینالد و از بیتوجهی دوستان دیروز و محرکان خویش، به شدت ناراحت است تا جایی که آنان را «ترسو» و «کمتر از زنها» خطاب میکند و برای مستند کردن سخنانش به جملهای از همسرش اشاره میکند که «به اندازه یک اتوبوس آدم پای کار نداریم.»
بیان این سخن موسوی از زبان رهنورد نشانگر این مسئله است که هر دوی آنان بر سر «یک اتوبوس» توافق نظر دارند و «در وسط میدان ماندهاند حیران». بنابراین کسانی که اینگونه تنهایی خود را فریاد میزنند و اعتراف میکنند که هیچ عقبهای ندارند، چرا از قنپز در کردن دست برنمیدارند؟ کسی که یک اتوبوس آدم در بین 75 میلیون نفر ندارد، از کدام ملت و مردم سخن میگوید؟! چه کسانی و چه جریانی را نمایندگی میکند؟! مطالبه کدام ملت را عربده میکشد؟! اگر موسوی و همسرش در وسط میدان تنها ماندهاند، چرا نمیخواهند حد و اندازه خود را بفهمند؟ آیا ترسوهای مدنظر آنان ملت ایرانند؟ قطعاً ملتی که آنان مدعی نمایندگیاش هستند ترسو نیستند و این را در 32 سال گذشته ثابت کردهاند، پس چرا اکنون با یک اتوبوس آدم در وسط میدان ایستادهاند؟
همزمان با اینکه رهنورد از قول موسوی، تنهاییشان را لو میدهد، موسوی در دیدار نمادین با خاتمی به حرکت جریان سبز و... تأکید میکند. شب در گوش رهنورد از تنهایی سخن میگوید و روز در رسانهها مانند شیر بییال و کوپال از میدانداری و مرجعیت فتنه سخن میگوید. ایشان مدعی هستند که میلیونها نفر از مردم همراه وی هستند.
آیا موسوی و همسرش حاضرند بگویند این میلیونها نفر ترسو هستند و فقط یک اتوبوس و تعدادی زن باقی ماندهاند؟ رهنورد به قدری از تنهایی رنج میبرد که برای جذب منافقین هم دست به کار میشود و برخورد حضرت امام با منافقین در سال 1367 را تخطئه و رد مینماید. اکنون این روشنفکرمأبان، پسینه ذهنی نهفتهای را بازگشایی میکنند که 32 سال است حافظه آنان را آزرده است و اکنون مکنونات قلبی خود را یکی پس از دیگری به میدان رسانهها میفرستند که «مردم! ما از اول هم قبول نداشتیم و همراه نبودیم.» خاصیت این مواضع، تقویت انگیزه نیروهای مؤمن به انقلاب در مبارزه با فتنه و اعتقاد راسختر به حقانیت انقلاب اسلامی است. باید به رهنورد و موسوی گفت، اگر قدری دیر بجنبید، همین اتوبوس را نیز به همراه خودتان به ته دره خواهید فرستاد. اما بدانید هیچکس با ایستادن در مقابل نظام جمهوری اسلامی ایران حیثیتی کسب نکرده و اسطوره نشده است، تاریخ 32 ساله را مطالعه کنید.
