افزایش 45 درصدی مبادلات تجاری اتحادیه اروپا با ایران در نیمه نخست سال جاری میلادی نسبت به مدت مشابه سال قبل. این متن خبری بود که به استناد آمارهای ارائه شده، از سوی یورو استات مورد توجه رسانهها قرار گرفت. علت تمرکز توجه به این خبر متغیری به نام تحریم بود. به عبارتی با وجود تحریمهای شورای امنیت بر ضد ایران و به رغم تحریمهای یکجانبه امریکا و اتحادیه اروپا، علیه ایران مبادلات تجاری بین ایران و اروپا با 45 درصد افزایش به 12 میلیارد یورو رسیده است. بدین ترتیب شاخصی مستند که منبع آن نیز اروپایی است تأیید میکند غول تحریم نه تنها نتوانسته ایران را در تنگنا قرار دهد که مبادلات تجاری ایران با یکی از بانیان اصلی قطعنامههای شورای امنیت بر ضد تهران افزایش یافته است. بدین ترتیب ملاحظه میشود که مانور رسانههای غربی بر روی تحریمهای شورای امنیت و تحریمهای یکجانبه و تفسیر آنها به مجازاتهای فلج کننده بیش از آنکه با آثار عملی همراه باشد با آثار روانی همراه بوده است. نادیده گرفته شدن تحریمها از سوی 27 کشور عضو اتحادیه اروپا و چین در حالی است که پس از تصویب قطعنامه 1929 و همچنین تحریمهای مکمل آن به صورت یکجانبه از سوی کنگره امریکا، این کشور انتظار داشت شرایط برای ایران دشوار شود. بر خلاف تصور امریکا آمار و ارقام ارائه شده از سوی یورو استات در کنار آمادگی ترکیه برای سه برابر کردن حجم مبادلات تجاری با ایران و همینطور روند رو به افزایش مبادلات تجاری تهران و پکن نشان میدهد در عصر به هم پیوستگی اقتصادها با یکدیگر و در شرایطی که بحران بینالمللی اقتصادی بسیاری از کشورها از جمله اتحادیه اروپا را در تنگنا قرار داده است، به راحتی نمیتوان ظرفیتهای اقتصادی بالقوه و بالفعل ایران را نادیده گرفت. در واقع ایران به عنوان کشوری با منابع عظیم انرژی و بازار مصرف وسیع از حلقههای مکمل اقتصادهای منطقه و بینالمللی است که تاکنون هیچ یک از انواع مجازاتهای اقتصادی چه در قالب یکجانبه، چند جانبه و با مجوز شورای امنیت و حتی سیاست مهار دوگانه نتوانسته آن را از حرکت باز دارد. البته تشدید تحریمها ممکن است هزینههایی را برای ایران به همراه داشته باشد، اما آیا با چنین اهرمی میتوان به تعبیر هیلاری کلینتون ایران را فلج ساخت؟ به نظر میرسد تجربه خلاف این را ثابت کرده است. یعنی نه از حرکت رو به جلوی ایران کاسته شده است و نه حتی شرکای نزدیک امریکا از تحریمها پیروی کردهاند. بنابراین اصرار بر تحریم و بزرگنمایی آثار آن بیانگر اشتباه محاسبه واشنگتن است که البته مسبوق به سابقه بوده و تازگی ندارد.
