در فضای خوف و رجای اتحادیه عرب درباره ازسرگیری مذاکرات سازش یا خروج از آن- که با اشاره دولت امریکا برای ادامه مذاکرات، بعید به نظر میرسد- طرح گزینه تکراری احتمال استعفا از سوی محمود عباس بیشتر به پیامی التماسآمیز با هدف چراغ سبز اعراب برای ادامه مذاکرات شبیه است تا تقلایی برای نابود کردن تلاشهای واشنگتن.
به نظر میرسد محمود عباس چند روزی است که نفس تازه میکند تا با تسامح واغماضهای همیشگی سران عرب این بار روزنهای دیگر برای ادامه مذاکرات سازش بیابد. روز گذشته یک منبع دیپلماتیک عرب که نخواسته نامش فاش شود به رویترز گفته است «اتحادیه عرب ترجیحاً از طرفهای مذاکره دعوت خواهد کرد تا مذاکرات صلح را پشتیبانی کنند و در همین حال در بیانیه خود تصریح خواهد کرد که تصمیم برای ادامه مذاکرات یا قطع آن برعهده ابومازن خواهد بود نه اتحادیه عرب»!
همزمان و از سوی دیگر مارک تونر، سخنگوی وزارت خارجه امریکا سیگنال دیگری را برای اتحادیه عرب و رئیس تشکیلات خودگردان ارسال میکند که «واشنگتن انتظار بیانیهای مثبت را از سوی اتحادیه عرب میکشد» و میافزاید:«واشنگتن انتظار دارد علامت مثبتی را ببیند که حاکی از حفظ روند مذاکرات باشد»
ضلع سوم این مثلث با اظهارات خالد مسمار، مشاور رسانهای شورای ملی تشکیلات خودگردان تکمیل میشود که تصریح کرد:«محمود عباس در اجلاس عربی لیبی (سرت) قرار است حروف بدون نقطه را تکمیل کند و امور جدید و مهمی را در اجلاس فوقالعاده وزرای خارجه عرب مطرح خواهد کرد.» و البته اضافه کرد که محمود عباس به احتمال استعفای خود از ریاست تشکیلات خودگردان اشاره کرده است.
اینکه چرا اتحادیه عرب هرچند ماه یک بار «نشست فوقالعاده» برگزار میکند اما تصمیم فوقالعادهای از این نشستها بیرون نمیآید و اینکه محمود عباس هر از گاهی دم از احتمال استعفای خود میزند و با این کار خاطر همه طرفهای عربی، بینالمللی و اسرائیلی صلح را مشوش میکند اما باز هم خبری از استعفای وی نمیشود و در عوض هر روز بر تعداد زندانیان جهادی افزوده میشود یا اخبار همکاریهای امنیتی اسرائیل و تشکیلات خودگردان در سرکوب مقاومت منتشر میشود، بماند.
سؤال اینجاست که اگر قرار است اتحادیه عرب به درخواست همپیمان اصلی خود یعنی ایالات متحده جواب منفی ندهد و اگر محمود عباس منتظر تصمیم اتحادیه عرب برای ادامه یا توقف مذاکرات است، آیا ابومازن میتواند آنقدر استقلال عمل داشته باشد که استعفا بدهد یا حتی از روند مذاکرات به صورت یکجانبه و بدون اعتنا به درخواست همپیمانان خود خارج شود؟ آیا با فرض خروج عباس از مذاکرات اساساً ماندن وی در فضای پراعتراض فلسطینیها که هر روز از خانههایشان اخراج میشوند و در فضایی که هر روز به سوی انتفاضهای جدید پیش میرود حیزی از انتفاع خواهد داشت؟
به هر روی قدر مسلم این است که بقا یا عدم بقای عباس در روزنهای نهفته است که سران عرب و امریکا برای مذاکرات باقی خواهند گذاشت.
