نفیسه ابراهیم زاده انتظام- چند وقتی است مطلقگرایی در ادبیات رسانهای وزیر آموزش و پرورش نفوذ کرده است. آفتی که نقیض محدود بودن انسان در زمان و مکان به شمار میرود. چندی پیش جناب وزیر در مصاحبهای اعلام کرد «سر سوزنی در آزمون استخدامی تخلف نشده است». روز گذشته نیز جملهای از وی تیتر بسیاری از رسانهها بود مبنی بر اینکه «سر سوزنی دلبسته به وزارت نیستم». این جملات که اطمینان بیحسابی را به مخاطب منتقل میکند، بیش از آنکه اهداف ارتباطی وزیر با جامعه هدف را تأمین کند، ذرهبینها را روی عملکرد این وزارتخانه متمرکزتر خواهد کرد.
امروزه تغییر رویکرد در ادبیات مدیریت استراتژیک سازمانها در دنیا اهمیت ویژهای یافته است. سازمانهای بزرگ دنیا نیز به جای آنکه اهدافی برای خود تعیین کنند و به دنبال تدوین راهبردهایی برای رسیدن به آن باشند، ارزشهایی را برای سازمان خود تعریف میکنند و مأموریت سازمان را پیاده کردن آن ارزشها قرار میدهند. در مدیریت اسلامی نیز نگاهی جامع به تمام ابعاد وجودی انسان و با مد نظر قرار دادن تمام نیازهای او حاکم است، ارزشهایی که برای هر سازمان تعریف میشود، با توجه به فلسفه وجودی و رسالت آن، موفقیتهای نسبی و منحصر بهفرد را دنبال میکند.در مدیریت آموزش و پرورش قاطعیت در به کاربردن واژه ها، آن هم در دنیای حاکمیت نسبیت، تبعات گوناگونی خواهد داشت. در این وزارتخانه عریض و طویل که تنها هماهنگی صف و ستاد در آن تلاش بیوقفهای میطلبد، کسی از وزیر انتظار ندارد حداقل بهعنوان یک بشر تمام اقداماتش را بدون نقص انجام دهد و احتمال بروز خطا در آنها طبیعی به نظر میرسد.تیتر ساختن برای رسانهها بیتوجه به اثر و برد آنها ساز ناکوک نواختن خلاف طبیعت حاکم بر نظام آفرینش است که اقدامات مثبت انجام شده را نیز به محاق تردید میبرد و در میان تمام اقدامات صورت گرفته و نگرفته در آموزش و پرورش جای این سوال باقی میماند که چطور میتوان با قطعیت در مورد مسائلی طرح نظر کرد که حتی بازخورد کارشناسی آنها در محدوده پهناور کشور آمار احتمالات را بالا میبرد و وزیر محترم این وزارتخانه را از خواسته اش که رساندن آموزش و پرورش به هدف اصلی و جایگاه واقعی اش است، دور میکند.به هر رو انتشار خبری در آخرین دقایق نوشتن این یادداشت از سوی وزیر آموزش و پرورش که گفته بود «مدیر کل متخلف در آزمون استخدامی عزل میشود» نشان میدهد که وزیر محترم نیز به این ایمان رسیده است که نگاه مطلق گرایانه به مسائل چیزی جز افزایش فشارهای رسانهای و اجبار به اتخاذ تصمیمات انفعالی نتیجهای در بر نخواهد داشت. افکار عمومی همواره از رک گویی و صراحت یک مدیر و یا مقام مسئول در بیان کم و کاستیهای موجود در کنار اظهار نقاط قوت استقبال میکند. فلاسفه بزرگ مطلق گویی، مطلق نگری و مطلق گرایی را مانع بزرگی پیش روی موفقیتها میدانند.
