اغلب قطعنامههای صادره از سوی شورای امنیت سازمان ملل در راستای اراده و اهداف قدرتهای بزرگ به ویژه امریکا بوده است. با بررسی شتابزدهای به تمام قطعنامههای صادره از سوی شورای امنیت و اعضای دائمی آن، در مییابیم که اغلب به ضرر جهان اسلام بوده و همواره به امنیت و منافع جهان اسلام و به ویژه کشورهای منطقه خاورمیانه آسیب رسانده است. قطعنامه 1701 که پس از جنگ سی و سه روزه (ژوئیه 2006) میان رژیم صهیونیستی و لبنان در جهت تحکیم آتشبس صادر شده یکی از مصادیق فرامین ظالمانه امریکا و شورای امنیت علیه جهان اسلام است. براساس این قطعنامه برای برقراری آتشبس و جدایی میان نیروهای نظامی لبنان و رژیم صهیونیستی نیروی صلحبان یونیفل مستقر شد و از زمان تصویب این قطعنامه تاکنون دولت لبنان هفت هزار تجاوز و تخطی ارتش رژیم صهیونیستی از راه زمین، دریا و آسمان به امنیت و حریم کشور خود گزارش داده است. این تجاوزها همواره عیان و در دید نیروی یونیفل بوده و حتی حادثه العدیسه (نبرد و درگیری میان ارتش صهیونیستی و لبنان در سوم اوت 2010) در منطقه حضور و فعالیت نیروهای یونیفل بوده است.
رژیم صهیونیستی بارها اعلام کرده که مفاد قطعنامه 1701 را نمیپذیرد و از روستای «الغجر» و مزارع «شبعا» خارج نخواهد شد. تحولات جنوب لبنان پس از حادثه سوم اوت 2010 نشان داد که تاریخ مصرف قطعنامه 1701 توسط شورای امنیت و کسانی که میخواستند آبروی رژیم صهیونیستی در شکست مفتضحانه ژوئیه 2006 حفظ شود، به پایان رسیده و با لغو آن دست ارتش وحشی و سفاک صهیونیستی جهت تجاوز تازه به لبنان و مردم صلحطلب آن را باز کردند.
دادهها و گزارشها ثابت کرده که رژیم صهیونیستی هرگز زیر بار قطعنامه 1701 نرفته و هرگز قطعنامههای شورای امنیت باز دارنده تجاوزات و جنایتهای این رژیم نبوده است و سازمان ملل به خاطر وتوهای امریکا هرگز نتوانسته این رژیم توسعهطلب و تجاوزگر را به خاطر عملیات نظامی علیه مردم منطقه به ویژه مردم بیگناه فلسطین و لبنان تنبیه و حتی محکوم کند.
رژیم صهیونیستی تمام میثاقها، مصوبات و قطعنامههای سازمان ملل و محافل بینالملل را زیر پا گذاشته و اشغال بیروت در 1982، کشتار و نسلکشی فلسطینیها در انتفاضه اول 1987 و انتفاضه 2000 و حمله به جنوب لبنان در ژوئیه 2006 و حمله به غزه و قتل عامل مردم آن در اواخر 2008 و اوایل 2009، نمونههای برجسته و عیان سیاست این رژیم است و در عوض رژیمهای مصر (قرارداد کمپ دیوید) و اردن (قرارداد وادی عربه) تمام بندهای قراردادهای صلح با رژیم صهیونیستی را حفظ و فراتر از آن در کشتار و محاصره مردم فلسطین با این رژیم همراه شدند. سناریوهای مطرح شده پس از حادثه العدیسه عبارتند از:
1 ـ درگیرکردن حزبالله در پرونده ترور رفیق حریری و ایجاد زمینهها و انگیزههای حمله و محاصره آن توسط نیروهای محلی و منطقهای. این وضعیت تنش ایجاد خواهد کرد و حزبالله جهت دفاع از خود اقدامات لازم را انجام خواهد داد.
2 ـ رژیم صهیونیستی با به راه انداختن جنگ روانی و رسانهای و تحریک بازیگران محلی در لبنان، بستری برای انفعال رهبران حزبالله ایجاد کند که با اولین جرقه، صهیونیستها این فرصت را مغتنم و دوبار علیه لبنان و مردم آن یک جنگ ویرانگر به راه بیندازند.
3 ـ ایجاد درگیریهای مرزی در مرزهای فلسطین اشغالی ـ لبنان و فلسطین اشغالری ـ سوریه، برای ایجاد تنش و درگیری منطقهای. حادثه العدیسه برای همگان به ویژه برای مردم منطقه ثابت کرد که این رژیم صلحطلب و قابل اعتماد نیست. این رخداد رژیم صهیونیستی را در افکار عمومی منطقه و جهان رسوا و برای اعتبار ارتش لبنان و مقاومت اسلامی دستاوردهای زیادی داشته است. برای ناظرین سیاسی منطقه اینک این پرسش مطرح است که با لغو علنی و آشکار قطعنامه 1701 به دست فرماندهان ارتش صهیونیستی بدلیل این قطعنامه چیست و افقهای آینده این منطقه چگونه است.
