علی رضایی-اختلاف نظر و آرا و عقاید متفاوت میان مسئولان و مدیران کشور ریشهای طویل در سالیان دراز دارد و تا آن هنگام که در ظرف عقل و منطق آبیاری شده، نه تنها موجب سستی امور نبوده که به استحکام و قوت درخت تنومند انقلاب افزوده است. شرایط کنونی کشور نیز به گونهای است که اختلافاتی ظریف و سنجیده میان قوا و مسئولان ارشد اگر به تنازع و مجادله تبدیل نشود و بر وحدت و آرامش فضای سیاسی – اجتماعی خللی وارد نکند، مایه خوشوقتی ایران است. در غیر اینصورت آنگونه که امام خمینی (ره) هشدار میدادند، اختلاف و تنازع تبدیل به یکی از عوامل ضعف و سهلانگاری مسئولان در رسیدگی به امور اقتصادی و معیشتی مردم میشود و درگیریهای مکرر، فرساینده فکر و مضمحلکننده اوقات و انرژیهایی است که باید برای خدمت به مردم جامعه صرف گردد. هوشیاری و اتحاد در شرایط حساس
وضعیت کشور ایران از لحاظ داخلی و خارجی پس از انقلاب اسلامی کاملاً دگرگون و متفاوت از قبل شد. استعمارگرانی که سالها در صف دوستان ایران بودند به صفوف به هم پیوسته دشمنان جمهوری اسلامی پیوستند و نگاهشان نسبت به ایران مستقل، تغییر کرد. تلاش آنان تا پیش از سال 57 همواره بر حفظ ثبات در ایران متمرکز بود و از هرگونه تحرکی در خاک ایران به رعشه میافتادند. با تحقق انقلاب اسلامی و تظاهرات مردم علیه رژیم ستمشاهی که منجر به تغییر حکومت ایران شد، تمام برنامهها، آمال و ستون آرزوهای غرب فروریخت و غرورشان شکسته شد تا بدتر از ابلیس که برای گمراهی تمام فرزندان آدم سوگند یاد کرد، دشمنانی همچون آمریکا برای نابودی تمام فرزندان ایران سوگند یاد کنند. آنان ولی قسم خوردهاند تا زمانی که ایران مستقلاً پیش رود، از درون و بیرون ضربههای مهلکی را برای نابودی به سوی این خاک نشانه گیرند. حال با نگاهی به شرایط فعلی کشور و نیات شوم دشمنان میتوان به راحتی دریافت که اکنون فضای ایران از لحاظ سیاست خارجی، مسائل داخلی، برنامههای اقتصادی و وضعیت اجتماعی در موقعیت حساسی است و دشمنان بیش از هر زمان دیگر به دنبال فرصت انتقام میگردند. تکاپوی نظام سلطه و موقعیت حساس ایران البته نشان از پیشرفتهای روزافزونی دارد که خشم بیگانگان را به اوج رسانده است؛ چنانکه ابلیس با هر قدم رو به جلوی مؤمن خشمناکتر میشود و تیغ انتقام را تیزتر میکند. بنابراین شرایط فعلی ایران که در ادامه به تشریح آن خواهیم پرداخت، طاقت حمل کمترین بار اضافی سیاسی را ندارد و این نیازمند هوشمندی مسئولان و خواص است تا با یک حرف و عمل نابجا، کشور را دچار تشنج نکنند که موجب شادمانی دشمن و تعجیل شیطان بزرگ در تحقق اهدافش است. آماده برای جراحی بزرگ
پیشرفت سالهای اخیر ایران در زمینه انرژی هسته ای، مباحث گستردهای را در ارتباط با مقوله سیاست خارجی پیش آورده است. این پیشرفتها که در دوره دوم خرداد به دلیل تشتت آرای مسئولان کمرنگ بود، با روی کار آمدن دولت اصولگرا شتاب خارقالعادهای گرفت و ایران را به مرتبهای رساند که اکنون در داخل کشور توانایی تولید اورانیوم با غنای 20 درصد را داریم، ولی مقابل این جهش ایران، دشمنان موانعی را کاشتهاند و قصد زمین زدن جمهوری اسلامی را دارند. موانعی که نه تنها در برابر پیشرفت هستهای ایران در نظام بینالملل بهکار رفته، بلکه در سطح داخلی کشور نیز با راهاندازی فتنهها و موج ابهامات نظیر وقایع سال گذشته، کاربرد پیدا کرده است. این موانع اگرچه از ورای فتنه 88 دیگر کارآیی ندارد، ولی جریان وابسته داخلی و هماهنگی آن با خارج از کشور که پس از انتخابات 22 خرداد قوت گرفت به عنوان یکی از روزنههای آسیب ایران به شمار میرود. بنابراین در وضعیت کنونی که جمهوری اسلامی در سطح اجتماعی با مسائل گستردهای نظیر جنگ نرم مواجه است، تعامل و وفاق میان قوا، مسئولان ارشد و مدیران میانی کشور از مهمترین لوازم حذف موانع دشمنان به شمار میآید. به خصوص آنکه در آینده نزدیک، جراحی بزرگی قرار است در حوزه اقتصادی کشور رخ دهد که اگر همه مسئولان نظام به عنوان جراحان زبردست در این اتاق عمل همراه نباشند، طبیعتاً هم هدفمندی یارانهها در حوزه اقتصادی و هم برنامههای دیگر نظام در حیطه سیاست خارجی، وحدت داخلی و مسائل اجتماعی با موانع دشمنان برخورد کرده و ناکام میماند. جلوگیری از حاشیه تراشی و حاشیهسازی
با توجه به این مسائل و دقت نظر در تقلای مداوم دشمنان جهت القای التهاب و بحران در جامعه ایران و تلاش برای چند پاره ساختن اتحاد مردم، مسئولان در هر رتبه و حیطه باید بکوشند تا از منازعه و جنجالهای کلامی بپرهیزند. بیشک پیروی تمامی مسئولان نظام از سیاستهای کلی ابلاغی رهبر انقلاب، حرکت در مسیر سند چشم انداز، جلوگیری از حاشیه تراشی و بازداشتن خود از ابراز عقایدی که هیچ دلیلی برای طرح ندارد، میتواند راهگشایی باشد در مسیر ارتقای سطح وحدت. اما در حالتی غیر از این، یک سخن بیجا و عمل ناصحیح، فقط منجر به صفبندیهای کاذب میشود که با وخامت آن حتی ممکن است تهدیداتی که به راحتی امکان تبدیل به فرصت دارد از مرز تهدید بگذرد و دشمن را در رسیدن به اهداف چند سالهاش یاری رساند.
