میراث‌دار الگوی علوی

تیرماه 29 سال پیش حادثه تلخی توسط منافقین برای خالی کردن نظام اسلامی از شخصیت‌های تأثیرگذار رقم خورد. قطعاً ششم تیر 1360 یکی از آن تلخ‌ترین روزهایی است که هرلحظه یادآوری آن برای ملت ایران دردآور است و این حادثه ناگوار زمانی بیشتر نمود پیدا کرد که فردای آن روز امام راحل(ره) و ملت ایران 72 یار صدیق خویش را به‌همراه سیدالشهدای انقلاب اسلامی شهید بهشتی مظلوم از دست دادند. قصد پرداختن به آن حادثه و رنجی که ملت از آن اتفاق دلخراش کشید را نداریم. اما امروز که 21 سال مدیریت رهبری معظم را در صحنه‌های مختلف انقلاب رصد می‌کنیم، در می‌یابیم که خداوند چه منت بزرگی را بر این ملت ارزانی داشت و اگر حادثه تلخ ششم تیر به‌گونه‌ای دیگر رقم می‌خورد، امروز در چه وضعیتی قرار داشتیم. این اتفاق نشان‌دهنده این نکته اساسی است که وعده الهی همواره تحقق یافتنی است و وعده الهی همواره خالی نگذاشتن زمین از صالحان و رهبران الهی است و این وعده چه شایسته برای رهبری معظم انقلاب پس از ارتحال امام راحل(ره) محقق شد و ملت ایران از این نعمت بزرگ برخوردار گردید. کوران حوادث سال‌های پس از ارتحال امام(ره) و دشمنی و دشمنان بیرونی نظام آن‌هم با همراهی کسانی که روزگاری در زیر چتر امام(ره) برای انقلاب اسلامی مجاهدت می‌کردند، درست مشابهت با حوادثی دارد که امیرالمؤمنین علی(ع) پس از ارتحال پیامبر مکرم(ص) با آن مواجه بودند. جنگ جمل، نهروان و صفین از جمله آن جنگ‌هایی است که امیرالمؤمنین(ع) با دشمنانی که روزگاری در اردوگاه پیامبر قرار داشتند صورت گرفت و بنی‌امیه در کمین نشسته برای انتقام از پیامبر (ص) نیز از چنین فرصتی استفاده نمود تا کینه فروخورده خود را با شعله‌وری آتش تفرقه در جامعه اسلامی، تحقق بخشد. آنچه پس از سال‌های ارتحال امام(ره) رخ داد، از همان جنسی بود که در صدر اسلام و در دوران پربرکت امیر‌المؤمنین علی(ع) اتفاق افتاده است. در این دوران نیز شاهد همان مدیریتی هستیم که در صدر اسلام از سوی امام مظلومان علی(ع) در تاریخ خوانده‌ایم.
تفرقه بین آحاد جامعه اسلامی نه ویژگی یک عصر، بلکه از خصیصه‌های همه دوران‌هاست. آنانی که حیات خویش را در گرو چنین اختلافاتی می‌پندارند و تفرقه، شورش و بلوا را در دستور کار خویش قرار می‌دهند سعی دارند با دوقطبی کردن فضای جامعه چنان جوی را درجامعه حاکم کنند که قدرت تمییز و تشخیص از شهروندان سلب شود. این رفتار در دوران حکومت امیرالمؤمنین(ع) نیز به کرات دیده می‌شد. از این بخش سخنان آن بزرگوار می‌توان به‌عمق چنین رفتاری پی‌برد، آنجا که می‌فرمایند: «کاری که پیش آمده از جاهلیت است، شورشیان یار و یاور دارند، اگر برای کیفر دادن‌شان حرکتی آغاز شود، مردم به چند دسته تقسیم می‌شوند؛ گروهی خواسته‌های شما را دارند و عده‌ای برخلاف شما فکر می‌کنند و گروهی نه این را می‌پسندند و نه آن را. صبر کنید تا مردم آرام شوند و دل‌های مضطرب درجای خود قرار گیرد و حقوق از دست رفته با مداوا گرفته شود. اکنون مرا آسوده گذارید و در انتظار فرمان من باشید، کاری نکنید که قدرت ما را تضعیف کند و اقتدار است ما را متزلزل سازد و سستی و زبونی به‌بار آورد. این جریان سیاسی را تا می‌توانم مهار می‌کنم، اما اگر راه چاره‌ای نیابم با آنان می‌جنگم که سرانجام درمان، داغ کردن است.»
آنچه رهبر فرزانه انقلاب در طول سال‌های اخیر به‌ویژه در حوادث پس از انتخابات 88 انجام دادند، از جنس همان رفتاری بوده است که امیر‌المؤمنین(ع) در دوران حکومتشان انجام دادند و آن چیزی که امت باید به‌درستی آن را با چشم تیزبین خود نظاره کرده و درصورت لزوم برای خنثی کردن آن وارد شوند، «در انتظار فرمان ولی بودن است.» اتفاقی که درطول یک سال گذشته افتاد، نشان می‌دهد امت خامنه‌ای بزرگ از درک بهتری نسبت به امت صدر اسلام به‌خصوص زمان امیرالمؤمنین(ع) برخوردار است و این درک قطعاً در بین توده‌های مردم بیشتر از خواص آن بوده است که اگر چنین نبود، رهبری معظم انقلاب به‌صراحت از تشخیص توده‌های مردم نسبت به خواص جامعه در دیدار مرم بوشهر در سالروز ولادت امیرالمؤمنین(ع) سخن نمی‌راندند.
نکته‌ای که رهبر فرزانه انقلاب در این دیدار بدان تأکید داشتند و این همان هشداری بوده است که بارها امیر‌المؤمنین علی(ع) در زمان حکومتشان بر آن تأکید می‌فرمودند، داشتن شاخص در دوران غبارآلود فتنه بوده است. طبیعی است که در دوران فتنه شاخص از ضروریات است و شاخص هم از منظر رهبری معظم انقلاب همان حق و بینه‌ای است که حضرت امیرالمؤمنین(ع) مردم را به آن ارجاع می‌دادند. برای اینکه جامعه‌ای به این نیاز اساسی نائل شود، باید نخبگان جامعه، هم خود بصیرت لازم را داشته باشند و هم اینکه برای روشن کردن افکار عمومی و آگاهی‌بخشی به‌عنوان نیاز امروز جامعه به تکلیف خویش عمل کنند. اگر چنین وظیفه‌ای توسط نخبگان صورت نپذیرد و توده‌های مردم نیز به تأسی نخبگان مسیر انحراف را طی کنند، باید انتظار آن را داشت که یک‌بار دیگر تاریخ تلخی که در زمان امیرالمؤمنین(ع) توسط آن اسوه عدالت و پیشرفت رخ داد، در جامعه ما نیز رخ دهد. امروز هزاران هزار بار خدا را شاکریم که از نعمت یک رهبری برخورداریم که رفتار و مدیریت او همچون آینه‌ای از حکومت بزرگترین شخصیت تاریخ بشریت پس از نبی‌اکرم اسلام(ص) است.