به گزارش شبکه خبر دانشجو، نخست وزیر انقلابی، آن روزها که دم از اعزام نیرو به فلسطین و لبنان می زد و رژیم صهیونیستی را تهدید به حمله نظامی می کرد، فکر این روزها نبود که خود «سیاست تسلیم» را چاره کار بداند و طرفدارانش «شعار نه غزه نه لبنان» را.
وقایع تلخ پس از انتخابات ریاست جمهوری سال 88، علیرغم اینکه هزینه های فراوان و ریزشهای ناگواری را برای نظام جمهوری اسلامی و انقلاب عزیزمان رقم زد، اما نقاط روشن و رویش های پرباری را نیز در متن خود ایجاد کرد که تحمل شکست ها و تاریکی های این سال طوفانی را سهل تر می کند.
یکی از مهمترین نکات مثبت فتنه اخیر، بوجود آمدن شرایط و بستری بود که در آن چهره واقعی برخی خواص و مدعیان کاملا در معرض دید و قضاوت افکار عمومی قرار گرفت و ملت رشید و بصیر ایران توانستند در عرصه امتحان خواص، سره را از ناسره تشخیص دهند.
مروری بر مواضع چهره های مطرح جریان معارض در سال گذشته و مقایسه این مواضع با عملکرد گذشته آنها در دوران مسئولیت های مختلفشان و همچنین نقدهایی که این افراد به دولت فعلی و مجموعه حاکمیت وارد کرده اند، با معیار قرار دادن مواضع صریح و روشن امام خمینی(ره) در صحیفه نور، گویای حقیقت تلخ، اما عبرت آموز سقوط خواص بی بصیرت خواهد بود.
***
«بعضی مغرضین ما را به اعمال سیاست نفرت و کینه توزی در مجامع جهانی توصیف و مورد شماتت قرار می دهند؛ و با دلسوزیهای بیمورد و اعتراضهای کودکانه می گویند جمهوری اسلامی سبب دشمنیها شده است و از چشم غرب و شرق و ایادیشان افتاده است! که چه خوب است به این سوال پاسخ داده شود که ملتهای جهان سوم و مسلمانان، و خصوصا ملت ایران، در چه زمانی نزد غربیها و شرقیها احترام و اعتبار داشته اند که امروز بی اعتبار شده اند. آری! اگر ملت ایران از همه اصول و موازین اسلامی و انقلابی خود عدول کند و خانه عزت و اعتبار پیامبر و ائمه معصومین - علیهم السلام - را با دستهای خود ویران نماید، آن وقت ممکن است جهانخواران او را به عنوان یک ملت ضعیف و فقیر و بی فرهنگ به رسمیت بشناسند؛ ولی در همان حدی که آنها آقا باشند ما نوکر، آنها ابرقدرت باشند ما ضعیف؛ آنها ولی و قیم باشند ما جیره خوار و حافظ منافع آنها؛ نه یک ایران با هویت ایرانی - اسلامی؛ بلکه ایرانی که شناسنامه اش را امریکا و شوروی صادر کند؛ ایرانی که ارابه سیاست امریکا یا شوروی را بکشد و امروز همه مصیبت و عزای امریکا و شوروی شرق و غرب در این است که نه تنها ملت ایران از تحت الحمایگی آنان خارج شده است، که دیگران را هم به خروج از سلطه جباران دعوت می کند. کنترل و حذف سلاحهای مخرب از جهان اگر با حقیقت و صداقت همراه بود خواسته همه ملتهاست، ولی این نیزیک فریب قدیمی است...»(1)
این سخنان پیر عارف و زنده دل ما، حضرت روح الله است که گوئی پیشاپیش این روزهای کذائی و این مواضع سخیف «دوستان سابق» را پیش بینی کرده و پاسخ های محکمش را برای این روزها آماده کرده بود.
بدون هیچ توضیحی، جملات زیر را بخوانید...
- به دلیل نبود سیاستهای روشن، ماجراجویی و بیتدبیری، وضعیت پیرامونی ما، وضعیت خوبی نیست و یک وضعیت تهدیدکننده علیه ما شکل گرفته است. ما بدترین حالت را در سیاست خارجی و روابط بینالملل داریم و به نظر میرسد سایر تحریمها و فشارهای بیشتری را شاهد باشیم. (25/خرداد/88)
- اینک بر اثر سیاست خارجی غلط و «ماجراجویانه» دولتی که مردم ما بدان دچار شدهاند، کشور در آستانه بحرانهایی قرار گرفته است که بیشترین خسارت آن را قشرهای محروم خواهند پرداخت. (بیانیه شماره 13، 6 مهر 88)
جای این پرسش وجود دارد که آیا منظور میرحسین موسوی از سیاست های ماجراجویانه، کوتاه نیامدن در برابر قدرت های مستکبر است؟ آیا منظور پافشاری دولت بر حقوق حقه هسته ای کشور است؟ آیا آقای موسوی دولت را بخاطر حمایت از حقوق ملت فلسطین و لبنان مورد شماتت قرار می دهد؟ و یا اصولا باید از میرحسین موسوی پرسید که چرا در دوره ریاست جمهوری آقای خاتمی که سیاست های منفعلانه و غیرعزتمندانه ایشان که اتفاقا زبانزد عام و خاص بود و البته همیشه با استقبال دول مستکبر غربی مواجه می شد، صدای اعتراضی از موسوی شنیده نشد؟
این موضع گیری های آقای موسوی در مقابل دیپلماسی دولت نهم و دهم در حالی مطرح می شود که شخص وی در زمانی که در قامت وزیر امور خارجه در سال های آغازین انقلاب به سازمان ملل می رود، با ادبیاتی بشدت انقلابی سخن میگوید؛ آیا او اکنون مواضع گذشته خود را هم ماجراجویانه و افراطی تلقی می کند؟!.نگاهی به سخنان نه چندان دور میرحسین موسوی در قامت وزیر امور خارجه دولت انقلابی آن روزها خالی از لطف نیست:
- میرحسین در سازمان ملل در حالی که نوک پیکان حملات خود را به جانب امریکا گرفته بود گفت: «مردم ما به مدعیان حقوق بشر که دست های خود را تا مرفق به خون انسان های مستضعف فرو کرده اند به دیده تمسخر می نگرند و می دانند که حقوق بشری که مدافع آن سران امریکا باشند از چه جنس و قماش است. این همان حقوق بشری است که در مقابل کشتارهای جهانی میلیون ها مظلوم از سوی امریکا سکوت می کند. ولی در مقابل مجازات آدمکشانی که دست به قتل رئیسجمهور یک کشور انقلابی می زنند، فریاد بر می آورد. این همان حقوق بشری است که یک اطلاعیه برای محکومیت اسرائیل به خاطر کشتار مکرر زن و بچه و پیرمردهای جنوب لبنان صادر نکرد. این همان حقوق بشری است که فقط با منطق صهیونیسم و امپریالیسم سازگار است. این همان حقوق بشری است که مدعیان آن و سردمداران آن سازندگان و طراحان بمب های نوترونی و اتمی در سراسر جهان هستند. و حاضرند اسلحه ای بسازند که در یک چشم به هم زدن میلیون ها انسان را بی توجه به کوچکی و بزرگی بیماری و سلامت نابود سازد. آیا اصولا مسخره نیست که خانه همه این مدافعان حقوق بشر در امریکا باشد و نه در یک کشور چون بنگلادش، ایران، نامیبیا، آنگولا، لیبی، هند، ویتنام، الجزایر، سوریه یا مالزی. ما به صراحت اعلام می کنیم به حقوق بشری که مدافع آن مال اندوزان و زورمندان امپریالیسم بین المللی و صهیونیسم و نژاد پرستان اروپایی و امریکایی می باشند اعتقادی نداریم. ما اصولا بشریت را در جوامع اروپایی و امریکایی در حال مسخ و نابود شدن می دانیم.»
این سخنان مربوط به همان چهره ای است که در شب مناظره با احمدی نژاد، با شدیدترین وجهی، سیاست تهاجمی دولت نهم را مورد انتقاد قرار داده، تنها با این استدلال که این سیاست های مالجراجویانه(؟!)، جهان غرب و مستکبران را از ایران ناراحت کرده است!
آقای موسوی، آن روزها که هنوز گرد فراموشی و فراموشکاری بر جان و دلش ننشسته بود، فارغ از خط کشی های جغرافیایی، حتی به جوانان فلسطینی و لبنانی وعده کمکهای نظامی می داد و رژیم صهیونیستی را هم تهدید به حمله نظامی می کرد؛ آن روزها البته نخست وزیر انقلابیمان اصلا به «شعار نه غزه نه لبنان - جانم فدای ایران» اعتقادی نداشت:
«زور زرادخانه های امریکایی و صهیونیستی و توطئه های گسترده آنان و توافق این دو کشور در زمینه همکاری های استراتژیک جهت سرکوبی ملت های ستمدیده، عزم ما را برای مبارزه هر لحظه محکمتر می کند و ما همچنان که بارها اعلام کرده ایم، همراه برادران سوری و لبنانی و فلسطینی آماده باز پس گرفتن تمام سرزمین های اشغال شده توسط رژیم صهیونیستی هستیم»
میرحسین انقلابی، آن روزها البته ساختار سازمان ملل و حجیت حق وتو را نیز مورد التفات قرار می داد و در اظهارنظری داغ، برای سازمان ملل بی خاصیت و اعضای مستکبر شورای امنیت نیز خط و نشان می کشید:
«به نظر ما این مجامع پیش از آنکه ابزاری برای مقابله با ظلم و ستم و استقرار عدالت و صلح در جهان باشد، محل داد و ستد قدرت های بزرگ جهانی و کوششی برای اجرای سیاست های آنهاست... به اعتقاد ما تا زمانی که سازمان ملل متحد از نفوذ ابرقدرت ها آزاد نشود تا هنگامی که قدرت در اختیار صاحبان برحق آن یعنی مستضعفین قرار نگیرد، به سختی می توان امیدوار بود که سازمان ملل متحد بتواند نقش واقعی خود را آن گونه که در منشور آمده است، به نحو اکمل ایفا نماید. به عنوان نخستین گام انتقال مقر سازمان ملل متحد به کشوری بی طرف و نیز لغو حق وتو برای زورمداران ضروری است.»
... یاد آن روزهای انقلابی بخیر!
***
همانگونه که در ابتدای این گزارش تصریح شد، مواضع روشن امام در قبال مسائل سیاست خارجی کاملا آشکار است و ملت رشید ایران به خوبی واقفند که خمینی بت شکن، آن پیر زنده دل و خداترس، با نفس حق و کلام نافذ و روح بلندش چگونه بر اندام سست شرق و غرب فلرزه انداخته بود و همگان را به مبارزه و تسلیم ناپذیری دعوت می کرد.
در این خصوص کلام فرزند صالح حضرت روح الله، امام خامنه ای نیز درباره روش و دیپلماسی امام و مقوله سیاست خارجی شنیدنی است. ایشان درست 30 سال پیش در سخنانی به مناسبت دومین سالگرد شهادت آقا سید مصطفی خمینی در پاییز 58 در مشهد مقدس، درباره سیاست خارجی مورد نظر امام فرموده اند:
«امام معتقد است به حمایت از همه مستضعفین، جبهه مستضعفین را امام اعلان کرد. بیشترین تکیه امام در اعلان جبهه مستضعفین، بر روی «مستضعفین جهانی» بود، مستضعفین ملل جهان. امام معتقد است به حمایت از فلسطین، به حمایت از مسلمان های افغانستان، به حمایت از همه جنبشهای اسلامی در سراسر جهان. امام معتقد است به حمایت از همه جنبشهای ضد امپریالیستی و لو غیر اسلامی. این نقطه روشن و خط روشن امام است؛ این چیزی است که در دهها پیام، مصاحبه، گفتار امام میتوانید ببینید و این یک بند، یک فصل از موضع گیری خط امام است در مسائل خارجی. در مسائل دیگر در زمینه ارتباط با قدرتها، امام مخالف هستند با سلطه هر قدرتی از قدرتهای خارجی، چه غرب و چه شرق، در سیاست ایران برای امام، آمریکا اگر مطرح میشود و نامی از آمریکا آورده میشود بخاطر این آیه شریفه قرآن است که " قاتلوا الذین یلونکم من الکفار" آن کفاری که با شما روبرویند، با شما نزدیکند اول به آنها بپردازید اما به این معنی نیست که کم ترین گرایشی به سیاستی که به ظاهر سیاست قطب رقیب آمریکا و در باطن سیاستی مشابه سیاست آمریکا برای ماست یعنی سیاست شوروی نشان بدهیم. به هیچ وجه.»
***
همانگونه که در بخشهای اولیه این مقال اشاره شد، جریان معارض و چهره های شاخص آن بویژه میرحسین موسوی، دائما و مکررا دولت نهم را به اعمال سیاست های ماجراجویانه و غیرعقلانی متهم کرده و با این حربه بارها و بارها، مواضع تهاجمی رئیس جمهور را مورد حمله قرار دادند. هرچند که تا به حال هیچ گاه این افراد حاضر به بیان و تشریح دلایل ادعاهای خود نشده اند، اما جا دارد برای روشن شدن و تبیین سیاست خارجی دولت نهم و آنچه که آقای موسوی و همفکرانش معتقدند «سیاستی ماجراجویانه» بوده است، توضیحاتی داده شود؟!
در برنامه دولت نهم، رئیس جمهور 21 راهکار توسعه سیاست خارجی را به این شرح تدوین کرده است:
1- دیپلماسی فعال و مؤثر در سیاست خارجی و بـرقراری و تداوم روابط بین الملل براساس عزت، حکمت و مصلحت یا راهبرد عدالت، صلح و عزت برای همه و مبارزه با ناامنی و جنگ و تحقیر ملت ها.
2- پـیـگـیـری سـیاست تنش زدایی در روابط دوجانبه و تهدیدزدایی در روابط بین الملل.
3- نگاه راهبردی به تحولات سیاسی، فرهنگی و اقتصادی در عرصه روابط بین الملل و استفاده حکیمانه از فرصت های بین المللی و منطقه ای در راستای منافع ملی.
4- همکاری با کشورهای اسلامی در جهت تشکیل قطب جهان اسلام در نظام چند قطبی آینده.
5- تقدّم نگاه منطقه ای در روابط بین الملل و رعایت اولویت روابط سیاسی ، اقتصادی و فرهنگی با جهان اسلام، حوزه خلیج فارس، حوزه خزر و آسیای میانه و حوزه پاسیفیک اروپایی.
6- مـبـارزه هـمـه جانبه با تروریزم دولتی و غیردولتی.
7- حرکت در جهت تبیین و مقابله با استعمار فرانو و مبارزه با ترفند های نظام سلطه جهانی.
8- حمایت از مردم فلسطین.
9- گسترش همکاری با کشورهای مستقل و غیـرمتعهـد بـر اساس منافع ملی و مصالح نظام اسلامی و برقراری مناسبات عادلانه.
10- برنامه ریزی برای ایجاد و استمرار رابطه سالم و فعال با هر کشوری جز رژیم اشغالگر قدس برای همیشه و نظام سیاسی آمریکا تا زمانی که حاضر به رعایت حفظ عزت و منافع مردم ایران باشد.
11- ارزیابی عملکرد سفرای جمهوری اسلامی ایران و رعایت پایبندی آنان به اصول و ارزش های اسلامی و ایفای نقش کارآمد در جهت تأمین منافع و مصالح کشور و ایرانیان مقیم خارج.
12- تغییر نگاه به ایرانیان مقیم خارج به عنوان سفرای فرهنگی کشور و عاملان همکاری های علمی، فنی و اقتصادی با خارج.
13- بسط و توسعه روابط علمی و تکنولوژیکی با کشورهایی که در تعارض با منافع جمهوری اسلامی ایران قرار ندارند و همچنین برقراری و تداوم روابط اقتصادی با سایر کشورها با توجه به مواضع سیاسی و بین المللی آنان نسبت به جمهوری اسلامی ایران.
14- تقویت و گسترش سازمان ها و پیمان های منطقـه ای مـاننـد اکو جهت بسط توسعه تجاری و اقتصادی منطقه ای در راستای منافع مشترک کشورها.
15- عضویت فعال و اثرگذار در سازمان های فرامنطقه ای و بیـن المللـی جهـت ارتقـای نقش جمهوری اسلامی ایران در عرصه های جهانی .
16- تلاش در جهت ایجاد و گسترش نگاه مشترک در کـشـورهـای اسـلامـی جهـت اتخـاذ سیاست های متمرکز بین المللی.
17- تـقـویـت اسـتـراتژی چندجانبه گرایی در سطح بین المللی و مقابله با یک جانبه گرایی در عرصه بین الملل.
18- تلاش برای اعتمادسازی جهانی با حفظ اصول، ارزش ها و اقتدار در عرصه های بین المللی.
19- تهدیدزدایی و مبارزه با تولید، نگهداری و استفاده از سلاح های کشتارجمعی به عنوان ابزار تهدید ملت ها.
20- مبارزه با نظام تک قطبی و امپراتوری نظام سلطه جهانی.
21- بکارگیری ظرفیت های فرهنگی رسانه ای، دانشگاهی و تشکل های غیردولتی در جهت توسعه و پیشبرد اهداف سیاست خارجی.
حال آقای موسوی و همفکرانش باید پاسخ دهند که چه تفاوتی میان این سیاست ها با اصول مطرح شده از سوی بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران وجود دارد که اینگونه ایشان را برآشفته است؟ آیا دولت کنونی جرمی جز تلاش برای پیاده کردن اهداف و آرمان های خمینی کبیر مرتکب شده است که اینگونه ناجوانمردانه از داخل و خارج تحت هجوم سرزنش ها قرار گرفته است؟
آیا غیر از این است که به اذعان نظرسنجی ها و فضای حاکم بر جامعه، سیاست خارجی دولت نهم، یکی از نقاط قوت این دولت بوده و ملت ایران در زمان این دولت طعم سیاست عزتمندانه را چشیده و شعار عزت - حکمت - اقتدار را محقق شده دیده اند؟
***
کلام را با فرازهای دیگری از کلام نورانی امام امت رضوان الله تعالی علیه به پایان می بریم، همان کلماتی که امروز ملاک و معیار و آیینه تشخیص مدعیان دروغین خط امام از پیروان راستین روح خداست.
«... البته ما این واقعیت و حقیقت را در سیاست خارجی و بین الملل اسلامی مان بارها اعلام نموده ایم که درصدد گسترش نفوذ اسلام در جهان و کم کردن سلطه جهانخواران بوده و هستیم. حال اگر نوکران امریکا نام این سیاست را توسعه طلبی و تفکر تشکیل امپراتوری بزرگ می گذارند، از آن باکی نداریم و استقبال می کنیم. ما درصددخشکانیدن ریشه های فاسد صهیونیزم، سرمایه داری و کمونیزم در جهان هستیم. ماتصمیم گرفته ایم، به لطف و عنایت خداوند بزرگ، نظامهایی را که بر این سه پایه استوار گردیده اند نابود کنیم؛ و نظام اسلام رسول الله - صلی الله علیه و آله و سلم - را در جهان استکبار ترویج نماییم. و دیر یا زود ملتهای دربند شاهد آن خواهند بود.
... نکته مهمی که همه ما باید به آن توجه کنیم و آن را اصل و اساس سیاست خود بابیگانگان قرار دهیم این است که دشمنان ما و جهانخواران تا کی و تا کجا ما را تحمل می کنند و تا چه مرزی استقلال و آزادی ما را قبول دارند. به یقین آنان مرزی جز عدول از همه هویتها و ارزشهای معنوی و الهی مان نمی شناسند. به گفته قرآن کریم ، هرگز دست از مقاتله و ستیز با شما بر نمی دارند مگر اینکه شما را از دینتان برگردانند.
ما چه بخواهیم وچه نخواهیم صهیونیستها و امریکا و شوروی در تعقیبمان خواهند بود تا هویت دینی وشرافت مکتبی مان را لکه دار نمایند.
... من به صراحت اعلام می کنم که جمهوری اسلامی ایران با تمام وجود برای احیای هویت اسلامی مسلمانان در سراسر جهان سرمایه گذاری می کند. و دلیلی هم ندارد که مسلمانان جهان را به پیروی از اصول تصاحب قدرت در جهان دعوت نکند و جلوی جاه طلبی و فزون طلبی صاحبان قدرت و پول و فریب را نگیرد.
ما باید برای پیشبرداهداف و منافع ملت محروم ایران برنامه ریزی کنیم. ما باید در ارتباط با مردم جهان ورسیدگی به مشکلات و مسائل مسلمانان و حمایت از مبارزان و گرسنگان و محرومان باتمام وجود تلاش نماییم . و این را باید از اصول سیاست خارجی خود بدانیم.
ما اعلام می کنیم که جمهوری اسلامی ایران برای همیشه حامی و پناهگاه مسلمانان آزاده جهان است . و کشور ایران به عنوان یک دژ نظامی و آسیب ناپذیر نیاز سربازان اسلام را تامین وآنان را به مبانی عقیدتی و تربیتی اسلام و همچنین به اصول و روشهای مبارزه علیه نظامهای کفر و شرک آشنا می سازد.» (صحیفه امام جلد بیست و یکم - پیام به ملت ایران در سالگرد کشتار خونین مکه / 29 تیر 1367)
حکایت همچنان باقیست...
