دنیا حیدری
شاید پر بیراه نباشد اگر او را یکی از بدشانسترین فوتبالیستهای این چند سال اخیر بنامیم. بازیکنی که اگر چه خیلی اهل حرفزدن و جوشیدن با خبرنگاران و مصاحبهکردن نبود، اما از نظر اخلاقی زمین تا آسمان با فوتبالیستها فرق داشت. جدا از اخلاق خوبش که ضربالمثل شده بود، بازیاش هم حرف نداشت و نشان داده بود میتوانست یکی دیگر از ستارههای ایرانی حتی در عرصههای بینالمللی باشد. اما بدشانسی، روزهای خوب زیادی را از او گرفت. دو مصدومیت طولانی مدت و پی در پی، باعث شد جباری حداقل 2 سال از فوتبال حرفهای عقب بیفتد. اگر چه این مسأله تأثیر زیادی در روحیه و خلق و خوی او گذاشت اما هنوز هم خیلیها او را همان پسر خوب فوتبال میدانند و امیدوارند بازگشتی شگفتانگیز داشته باشد.
جباری بعد از آنکه برابر الاتحاد (فصل قبل) در لیگ قهرمانان آسیا به میدان رفته بود، دیگر فرصتی برای عرض اندام در رقابتهای آسیایی پیدا نکرده بود تا اینکه صمد برای اولین بار او را برابر العین امارات راهی میدان کرد تا جباری دومین حضورش در لیگ قهرمانان آسیا را هم تجربه کند.اگر چه استقلال در آن بازی مغلوب شد اما جباری با توجه به اینکه ماهها از میادین به دور بود توانست اندکی قابل قبول باشد اگر چه تا روزهای اوجش فاصلهای بس طولانی دارد.
جباری آخرین بار در هفته سی ودوم لیگ برتر فصل گذشته برابر فولاد به میدان رفته بود و حال بعد از 402 روز، مقابل العین امارات فرصت بازی پیدا کرد تا نشان دهد دیگر خبری از مصدومیت در او نیست. اما کار سخت و دشوار مجتبی جباری از امروز شروع میشود. چشمهای زیادی اکنون منتظر آن هستند که ببینند او میتواند یک بار دیگر همان جباری سابق استقلال شود یا مهرهای است سوخته که نباید روی آن برای بار دیگر سرمایهگذاری کرد. شرایط جباری این روزها بسیار سخت است؛ او علاوه بر تلاشی که برای بازگشت به روزهای اوج خود دارد، در این تفکر است که آیا باز هم واعظ ریسک کرده و او را در استقلال نگه میدارد یا باید از همین امروز به فکر تیمی باشد که جرأت ریسک جذب او را برای فصل آینده داشته باشد.
