محمد فتاحی
مشعل شانزدهمین دوره از بازیهای آسیایی به میزبانی گوانگژو آبان سال 89 روشن میشود و بیش از 10 هزار ورزشکار آسیایی برای کسب 473 مدال طلا با هم به رقابتی 15 روزه میپردازند. رقابتی که از جهاتی کم از المپیک ندارد. در حقیقت بازیهای آسیایی از نظر کمیت حدود 10 درصد بزرگتر است و از نظر کیفی هم در برخی رقابتها چیزی از المپیک کم ندارد. در این میان کاروان ایران هم برای کسب مقامی درخور شأن نام ایران با جمعیتی که 350 نفر پیش بینی میشود راهی جنوب چین میشود. کاروانی که اگر به این حجم از ورزشکار برسد حتماً بزرگترین کاروان ایران است که راهی بازیهای آسیایی میشود. هرچند 350 نفر قرار بود 500 نفر باشد. این انتظار رئیس وقت سازمان تربیت بدنی بود درست بعد از پایان بازیهای آسیایی دوحه و کسب مقام ششمی در یک رقابت میلیمتری با هند و ازبکستان. از این جمعیت قرار بود 150 بانوی ورزشکار راهی گوانگ ژو شوند. بعداً بررسیهای کارشناسی نشان داد ظرفیت اعزام ورزش ایران به بازیهای دوره شانزدهم نهایت 350 نفر است. تازه در این تعداد هم کمی شک و تردید هست. هنوز هستندرشتههایی که نه تنها نمیتوانند مدال کسب کنند به شدت هم از سکوها دور هستند اما همین رشتهها هم میخواهند راهی بازیها شوند و در این میان دو تئوری متضاد وجود دارد. اولی میگوید بازیها جای تجربه اندوزی نیست و دومی معتقد است بازیها رستاخیز ورزش است و هر ورزشکاری این حق را دارد که در این جشن شرکت کند و خود را محک بزند. طرفداران نظریه اول اغلب مسؤولانی هستند که باید بعد از بازیها جوابگو باشند و حامیان نظریه دوم بدون استثنا مدیران رشتهای هستند که هیچ شانسی برای کسب مدال ندارند.
علاوه بر اینکه قرار بود در گوانگژو با 500 ورزشکار شرکت کنیم، قرار بود ژاپنیها را هم از سکوی سومی پایین بکشیم و خود جانشین آنها شویم برای همین هم دنبال کاروان بزرگ بودیم اما وقتی از دوحه برگشتیم این رویا رنگ باخت به چهارمی قناعت کردیم.
با تمام این اوصاف رئیس جدید ورزش میگوید: ورزش کشور ظرف چهار سال گذشته به موفقیتها و پیشرفتهای ارزشمندی دست یافته که میتواند در بازیهای آسیایی چین به کسب جایگاهی بهتر از ششمی آسیا منتهی شود، هرچند نباید فراموش کرد که سایر کشورهای آسیایی هم به سرعت در حال پیشرفت هستند و رقابت برای کسب مدال در این مسابقات بسیار فشرده و نزدیک خواهد بود.
سال 89 سال بازیهای آسیایی است و معنی این مهم این است که باید کار در ورزش چندین برابر شود و جالب اینکه این تلاش مضاعف با سال همت مضاعف و کار مضاعف همراه شده است. محمد علیآبادی هنوز مسؤول کاروان ورزشی ایران در بازیهای آسیایی است. او معتقد بود ایران باید چهارم آسیا شود حالا از او انتظار داریم شرایطی را در کمیته ملی المپیک فراهم کند که ایران حداقل روی سکوی ششمی دوره قبل قرار گیرد و از عنوان خود دفاع کند اگر جز این شود علی آبادی پس از المپیک پکن شکست وحشتناک دیگری را در کارنامه سراسر شکست خود در ورزش ثبت خواهد کرد.
از سوی دیگر فدراسیونها هم باید دورخیز مناسبی برای بازیهای آسیایی داشته باشند. اگرچه هر فدراسیون برای خود برنامهای دارد اما نباید فراموش کرد که موفقیت در گوانگ ژو یک اصل است و نکته مهم اینکه موفقیت الزاما روی سکو رفتن نیست و هر رشته باید تلاش کند رشد قابل قبولی در حوزه خود داشته باشد در این صورت میشود آن رشته را موفق نامید. سازمان تربیتبدنی هم اگر میخواهد روی موج موفقیت در گوانگژو سوار شود باید از امروز دست به جیب شود و اعتبار مناسبی در اختیار رشتههای حاضر در گوانگژو قرار دهد که تزریق پول بعد از سه – چهار ماه اول سال به نوشداروی پس از مرگ سهراب میماند.
