برپایی نشست بینالمللی تغییرات آب و هوایی با حضور نمایندگان اکثریت اعضای سازمان ملل متحد و سازمانهای علاقهمند به حفظ محیطزیست جهانی در کپنهاگ، پایتخت دانمارک، فرصتی برای رایزنی کشورهای جهان و تصمیمگیری جدی برای کاهش گازهای گلخانهای و رفع نگرانی مشترک بشریت در زمینه تغییرات آب و هوایی است. هرچند پیشینه نگرانیهای زیست محیطی جامعه بینالمللی به دهههای گذشته بازمیگردد اما تلاش رسمی به نشست بینالمللی استکهلم در سال 1973 بازمیگردد که خود منجر به تأسیس ساز و کار بینالمللی و تخصصی محیطزیست (برنامه محیطزیست ملل متحد) یونپ شد که مقر آن در نایروبی پایتخت کنیا است. با گذشت زمان بویژه با افزایش مصرف سوخت فسیلی بحثهای زیست محیطی نه تنها به طور جدی در کانون توجه بینالمللی قرار گرفت که در دهه 80 با توجه به کشف مربوط به نازک شدن لایه ازن و همینطور انباشت برخی گازها در اتمسفر بالای زمین موسوم به گازهای گلخانهای که سبب گرم شدن کره زمین و بالا آمدن آب اقیانوسها میشد بحثهای مربوط به تغییرات آب و هوایی به عنوان یکی از عناصر اصلی مسائل محیط زیست بینالمللی به نگرانی اساسی کشورهای جهان بدل شد و به همین علت مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال 1988 طی قطعنامه 53/43 درباره حفاظت (اقلیم جهان، تغییرات در آب و هوا را به عنوان نگرانی مشترک بشریت» اعلام کرد و از این رو تأکید کرد از آنجا که این مسأله چالش جهانی است لذا راه حلها برای مقابله با آن نیز باید بینالمللی باشد. به همین دلیل نشست سران زمین در سال 1992 در ریو دو ژانیروی برزیل برگزار شد. از جمله نتایج این گردهمایی جهانی پروتکل زیست محیطی کیوتو بود که در سال 1997 تهیه و کشورها را ملزم میساخت باکاهش مصرف سوختهای فسیلی از انتشار گازهای گلخانهای بکاهند. با وجود تأکیدات صریح این پروتکل برخی کشورهای صنعتی به ویژه آمریکا که با تولید بیش از 30 درصد گازهای گلخانهای بزرگترین تولید کننده این گازها بود از پیوستن به آن خودداری کردند. مخالفتهای آمریکا با مقررات پروتکل کیوتو یکی از شاخصهای یکجانبهگرایی دولت بوش پسر بود که حتی انتقاد اتحادیه اروپا از آمریکا را به همراه داشت. نکته جالب توجه اینکه بوش با دادن آدرس غلط، یعنی بزرگ جلوه دادن نقش کشورهای در حال توسعه در انتشار گازهای گلخانهای سعی داشت نپیوستن آمریکا به پروتکل کیوتو را توجیه کند. به هر حال با توجه به عدم تحقق مقررات پروتکل کیوتو و همچنین آثار زیانبار ناشی از انتشار گازهای گلخانهای و گرم شدن کره زمین این بار کشورهای جهان در کپنهاگ گرد هم آمدهاند تابه راهکاری جامع برای کاهش گازهای گلخانهای و مقابله با آثار زیانبار تغییرات آب و هوایی است یابند و بتوانند تا سال 2025 انتشار گازهای گلخانهای را به سطح مجاز برسانند. به نظر میرسد یکی از مباحث مهم روی آوردن کشورهای جهان به استفاده بیشتر از سوختهای پاک و تجدیدپذیر به خصوص انرژی هستهای است. هر چند در حال حاضر حجم عمده سوختهای جهان را سوختهای فسیلی تشکیل میدهند اما روند استفاده از انرژی هستهای به عنوان سوختی پاک و بدون آلایندگی زیست محیطی روبه افزایش است. آمریکا با در اختیار داشتن 104، ژاپن 54 و فرانسه 58 نیروگاه هستهای ازجمله کشورهایی هستند که در حوزه بهرهگیری از انرژی هستهای سرمایهگذاری گستردهای انجام دادهاند و حتی در دوره بوش پسر دستور ساخت 100 نیروگاه هستهای جدید در آمریکا نیز صادر شد. البته آمریکا همچنان به عنوان بزرگترین مصرف کننده سوختهای فسیلی، بویژه نفت سهم اساسی در گرم شدن کره زمین دارد. با توجه به مجموع این مسائل تردیدی نیست که روی آوردن کشورهای جهان به بهرهگیری از سوختهای پاک اجتناب ناپذیر است و نشست کپنهاگ نیز مهر تأییدی بر این مسأله خواهد بود که برای رفع نگرانی مشترک بشریت در حوزه تغییرات آب و هوایی زمینه بهرهبرداری آسانتر از سوختهای پاک برای کشورهای جهان بدون برخورد تبعیض آمیز با آنها بایستی فراهم شود.
