جوان آنلاین: روزنامه انگلیسی ایندیپندنت در مقاله ای نوشت که پس از آنکه حزب دونالد ترامپ در انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره شکست سنگینی متحمل شد، رئیس‌جمهور آمریکا اکنون با دور دوم ریاست‌جمهوری‌ای تضعیف شده ای روبه‌رو است. هم‌زمان، متحدان بین‌المللی واشنگتن نیز در انتظارند تا ببینند آیا آمریکا از رویکرد مداخله‌جویانه خود در جهان عقب‌نشینی خواهد کرد یا نه؟
این روزنامه می‌نویسد که شکست سنگین جمهوری‌خواهان، که بزرگ‌ترین شکست حزب حاکم از سال ۱۹۷۴ توصیف شده است، صرفاً یک همه‌پرسی درباره وضعیت اقتصادی و هزینه‌های زندگی نبود، بلکه مخالفتی آشکار با جنگ علیه ایران نیز به شمار می‌رفت؛ جنگی که موجب افزایش قیمت سوخت و تحمیل فشار اقتصادی بیشتر بر خانواده‌های آمریکایی شد.
این روزنامه نوشت که بر اساس نظرسنجی‌ها ۶۳ درصد از مردم آمریکا، تصمیم برای آغاز جنگ را «اشتباه» دانسته‌اند و ۷۴ درصد نیز گفته‌اند که این درگیری عاملی «تعیین‌کننده» در رأی آن‌ها بوده است.
ایندیپندنت افزود که دموکرات‌ها با وجود تسلط بر هر دو مجلس کنگره، آرای کافی برای بی‌اثر کردن وتوی رئیس‌جمهور را در اختیار ندارند. این مسئله به آن معناست که توانایی آن‌ها برای وادار کردن ترامپ به پایان دادن به جنگ یا تغییر مسیر سیاست خارجی آمریکا محدود خواهد بود.
تحلیلگران معتقدند کنگره جدید ممکن است بر انجام تحقیقات، برگزاری جلسات استماع و قطع بودجه عملیات نظامی تمرکز کند، اما قادر نخواهد بود توافق صلحی را تحمیل کند یا تغییری بنیادین در راهبرد آمریکا به وجود آورد.
این روزنامه همچنین می افزاید که به نظر می‌رسد ترامپ به جای عقب‌نشینی از عرصه بین‌المللی، در حال آماده شدن برای یک نبرد سیاسی داخلی است. او استفان میلر، چهره شناخته‌شده با مواضع سخت‌گیرانه، را به‌عنوان رئیس کارکنان کاخ سفید منصوب کرده است؛ اقدامی که به‌منزله اعلام جنگ به کنگره تحت کنترل دموکرات‌ها تفسیر می‌شود.
در همین حال، به نظر می‌رسد جی‌دی ونس معاون رئیس‌جمهور، که به‌سرعت جنگ با ایران را عامل شکست انتخاباتی معرفی کرد، در تلاش است خود را به‌عنوان گزینه‌ای متفاوت برای جمهوری‌خواهان در انتخابات ۲۰۲۸ مطرح کند. این مسئله می‌تواند زمینه‌ساز رقابت بر سر جانشینی ترامپ در حزب جمهوری‌خواه شود؛ رقابتی که ممکن است توجه واشنگتن را از هرگونه تحول راهبردی بزرگ منحرف کند.
روزنامه «ایندیپندنت» در جمع‌بندی خود می‌نویسد شکست ترامپ لزوماً به معنای «عقب‌نشینی فوری آمریکا» نیست، اما بدون تردید نشان می‌دهد که جهان در دو سال آینده با رئیس‌جمهوری روبه‌رو خواهد بود که قدرت مانور کمتری دارد و بیشتر درگیر نبردهای سیاسی داخلی است و توانایی کمتری برای تحمیل دستور کار خود در عرصه بین‌المللی خواهد داشت.
