بازهم رسیدیم به لیگ نخبگان و لیگ قهرمانان آسیا، جایی که سالهاست فوتبال ایران هیچ محلی از اعراب در آن ندارد. این را همین اول مطلب بیان کردیم تا هرچند همه خوب میدانیم واقعیت فوتبالمان چیست، اما بیهوده به این فوتبال شکستخورده و عقبمانده از قطار پرسرعت حرفهای بودن دل نبندیم.
دو لیگ آسیایی شروع شده و نمایندگان فوتبال ایران این فصل در حالی راهی مسابقات شدهاند که شرایط خاص کشور اجازه نداد فصل فوتبالمان تمام شود. جام حذفی برگزار نشد و تیمها ماهها طول کشید تا بتوانند یک تمرین درستوحسابی انجام دهند. به این معضلات، مشکل همیشگی ورزشگاه را هم اضافه کنید، چون حالا کنفدراسیون فوتبال آسیا به بهانه واهی «امنیت» تیمهای ما را از میزبانی محروم کرده است. البته این مسئله چیزی از کمکاریهای مسئولان داخلی را نمیپوشاند، چون در شرایط عادی هم ما نه زمین استاندارد و نه ورزشگاه قابل قبولی داشتیم برای میزبانی از حریفان تا دندان مسلح!
خب، حالا ما اینجا هستیم در مسابقات باشگاهی آسیا با سه نماینده. هرچند قرعه مناسبی نصیبمان شده و هر سه نماینده فوتبالمان فعلاً با تیمهای قدرتمند عربستانی بازی نمیکنند، اما خوشخیالی محض است اگر تصور کنیم کار راحتی پیش رو داریم و میتوانیم خیلی راحت از پس بقیه بربیاییم. این را نتایجی که طی فصلهای قبل در لیگ نخبگان و حتی لیگ سطح ۲ آسیا کسب کردهایم به ما میگوید. نتایجی که در شرایط آرام کشور و روزهایی بهدست آمد که تیمهای فوتبال فقط پول خرج میکردند و چندتا چندتا از همین تیمهای نهچندان مطرح میخوردند.
حالا ما اینجا هستیم در سطح اول فوتبال باشگاهی قاره، جایی که طی سالهای قبل با تیمهای مثلاً بزرگمان به همه ثابت کردیم شایستگی حضور در آن را نداریم، چون هنوز به آن سطح از رشد و تعالی فوتبال دست پیدا نکردیم که بخواهیم حتی ادای بزرگان را دربیاوریم. امسال هم وضعیت تفاوت چندانی با سالهای قبل نمیکند. فوتبال ما همچنان فوتبالی است که تصور میکند «آقای» قاره است. فوتبالی که همچنان با خاطرات و نگاه به تاریخ گذشته خود سرگرم است و دلخوش به موفقیتهایی است که دیگر حتی رنگ و بویی هم از آنها باقی نمانده، فوتبالی که هنوز نمیخواهد باور کند دیگران چقدر سریع رشد کردهاند و ما را جا گذاشتهاند.
اینکه تصور کنیم میتوانیم از پس رقبای آسیایی خود در غرب قاره حتی بدون حضور عربستان بربیاییم، یک خوشخیالی محض است، یک رویای نیمهتمام که البته به کابوس تبدیل و هر سال و هر فصل هم تکرار میشود. واقعیت این است که فوتبال باشگاهی ما فرسنگها از فوتبال باشگاهی آسیا عقب مانده و اگر موفقیتی هم بهدست میآید، کاملاً اتفاقی و بدون تداوم خواهد بود. این را گفتیم که آقایان از یک برد فتحالفتوح نسازند و یک پیروزی را برای خودشان تبدیل به قهرمانی نکنند.
واقعیت این است که ما این میدان را مدتهاست به رقبای خود باختهایم و خیلی دور نیست که با ادامه این روند حتی دیگر جایی در بین رقبای قدیمی نداشته باشیم. ما اینجا هستیم، چون هنوز فوتبال باشگاهی آسیا با حرفهای شدن کامل فاصله دارد که اگر این اتفاق بیفتد، بهطور حتم فوتبال ایران هیچ جایگاهی در آن نخواهد داشت.
