طرح ادعاهای مختلف اثباتنشده درباره دولت، تلاش برای القای اختلاف و عدموحدتنظر میان دولت و رهبر معظم انقلاب، تلاش برای القای حمایت نکردن دولت از نیروهای مسلح در شرایط جنگی و غیرجنگی، متمایل نشان دادن دولت برای سازش در برابر دشمن و متهم کردن مسئولان دولتی به تلاش برای بر باد دادن دستاوردهای میدان در میز مذاکرات و القای تلاش برای استعفا از سوی رئیسجمهور محترم مهمترین محورهای اظهارات و مواضع رسانهای برخی نیروها و طیفهای سیاسی در روزها و ماههای اخیر است.
ضمن آنکه عمده این ادعاها مملو از خطاهای شناختی و مبتنی بر حدسهای اثباتنشده و همچنین با مفروض گرفتن غیرقابلاعتماد بودن دولت و مسئولان است، و در عین آنکه در عملکرد دولت و مسئولان ضعفها و کاستیهایی وجود دارد، آنچه در ارزیابی عملکرد دولت و مسئولان مختلف از سوی منتقدان نادیده گرفته میشود، همانا شرایط کشور و واقعیتهای ملموسی است که با آنها مواجه هستیم. منتقدان بدون توجه به برخی اولویتها مانند حفظ و ارتقای وحدت و انسجام ملی و همچنین چالشها و کاستیهایی که در اثر جنگ و تبعات آن برای کشور و مسئولان ایجاد شده است، در مواردی – آن هم بدون هیچگونه مستندی - ادعاهایی درباره عملکرد دولت و مسئولان و روابط آنها با همدیگر طرح میکنند، یا انتظاراتی از آنها دارند که با واقعیتهای صحنه کشور همخوانی ندارد؛ گویی شرایط کاملاً عادی است و مسئولان ناتوان از اداره کشور هستند. این در حالی است که اگر به برخی اقدامات مانند ترمیم برخی زیرساختها توجه کنیم - که اتفاقاً سرعت ترمیم موجب شگفتی دشمن هم شده است - متوجه میشویم که برخی انتقادات و اتهامات به چه میزان ناروا بوده و انطباقی با واقعیتها ندارد. در همین زمینه میتوان به مدیریت مناسب دولت در زمان جنگ اشاره کرد، بهگونهای که با وجود درگیری تمامعیار کشور در جنگ، اما شرایط زندگی عادی مردم پایدار ماند. ضمن اینکه اساساً عملکرد موفق نیروهای مسلح در برابر دشمنان گویای حمایتهای دولت و مسئولان مختلف از آنها میباشد، زیرا در نبود حمایتهای مذکور، پایداری توان نیروهای مسلح و ارتقای آن در شرایط جنگی بسیار دشوار میشد.
درباره مناسبات مسئولان مختلف با همدیگر نیز، اگرچه به اقتضای شرایط کنونی کشور و حتی غیر از این، طبیعی است که اختلافنظرهایی میان مسئولان وجود داشته باشد، آنگاه که تصمیمی از سوی دستگاههای رسمی و مسئول در کشور اتخاذ شود، همگی موظف به اطاعت از آن و مطالبهگری برای تحقق آن سیاست اتخاذی هستیم. حال نیتخوانی مسئولان و دمیدن در اختلافاتی که ممکن است در واقعیت هم وجود نداشته باشد، هیچ وجه و دلیل منطقی ندارد. گویا برخی در داخل کشور حیات سیاسی خود را در دامن زدن به اینگونه فضا تعریف کردهاند. واقعیت آن است که اگر هم اختلافنظری میان مسئولان وجود داشته باشد، این اختلافنظرها بیشتر ماهیت کارشناسی دارد و باید در محافل کارشناسی حلورفع شده و فراتر از همان سطح هم نباید مطرح شود. تلاش برای رسانهای کردن این اختلافنظرهای احتمالی و اتهامزنی به برخی مسئولان - آنهم در شرایطی که حفظ و ارتقای وحدت و انسجام ملی در برابر دشمنان، مهمترین اولویت کشور میباشد - تناسبی با اخلاق حرفهای سیاسی ندارد؛ و اگر هم از سر کینه، عقدهگشایی یا برای برهم زدن انسجام ملی باشد، که حساب آن جدا میباشد و دستگاههای مسئول حتماً باید در این زمینه اقدامات قانونی لازم را انجام دهند. جالب آنکه طرحکنندگان این موضوعها حتی ممکن است انگیزههایی به حمایت از نظام هم داشته باشند، غافل از اینکه با این غوغاسالاریها، اساساً اعتماد به نظام نزد آحاد مردم تضعیف میشود.
بهعنوان نکته پایانی باید گفت که عملکرد دولت و مسئولان مختلف با توجه به مجموع شرایط کشور قابل دفاع است، اگرچه مبرا از کاستی هم نیست. بنابراین، در طرح انتقادها و ارزیابی عملکرد آنها باید با ملاحظه شرایط دشوار اداره کشور، جانب انصاف را رعایت کرد و بهجد مراقبت شود که ظلمی به مسئولان روا داشته نشود. در عین حال، بهجای طرح اتهامات اثباتنشده، باید تلاش شود تا با مطالبهگری قانونی و درست، به مسئولان برای ارتقای سطح حکمرانی و رفع چالشهای موجود در کشور کمک کرد. همچنین باید مراقبت شود که طرح انتقادها بهدور از اتهامزنی و بهگونهای باشد که هم مقوّم اتحاد و انسجام ملی باشد، هم سبب تقویت اعتماد به مسئولان و نظام شود، و هم روایت ایران قوی در برابر دشمن را مخدوش نسازد.
