بامداد روز پنجشنبه که اندکاندک جمع مستان در حال تشرف به حرم حضرت شمسالشموس، علیبنموسیالرضا (ع) بودند تا در ادامه سلسله مراسمهای تاریخی وداع با قائد شهید امت شرکت کنند، رژیم تروریستی امریکا برخلاف حتی امضای خود در آنچه تفاهمنامه اسلامآباد نامیده میشود، به یکی از نقاط مسیر ریلی تهران- مشهد حمله وحشیانه کرد که هدف آن، علاوه بر ضربه زدن به مسیر حضور مردم، ایجاد اختلال در جابهجایی کالاهای اساسی کشورمان بود.
خط راهآهن تهران- مشهد یکی از مهمترین شریانهای ریلی کشور محسوب میشود که هر روز هزاران مسافر را جابهجا میکند و در کنار نقش مسافری، بخشی از زنجیره انتقال کالا و پشتیبانی اقتصادی کشور را نیز بر عهده دارد. بنابراین انتخاب چنین مسیری برای حمله، نشان داد هدف قرار دادن زندگی عادی مردم و ایجاد اختلال در خدمات عمومی، بخشی از راهبرد دشمن تروریستی امریکا برای فشار بر جامعه است.
از طرفی حمله به زیرساختهای غیرنظامی، حتی در چارچوب قواعد آبکی دنیای امروز که همین تروریستهای کتوشلواری پس از جنگ جهانی دوم در قالب نهادسازیهای رنگارنگ برای تحمل هژمونی نظام سلطه بر جهان تدوین کردهاند نیز جایگاهی ندارد، چراکه خطوط ریلی، مراکز درمانی، شبکه انرژی و مسیرهای ارتباطی ارتباط مستقیمی با نیازهای عمومی مردم دارند و آسیب زدن به آنها پیامدهایی فراتر از خسارت فنی به همراه میآورد. بنابراین حمله به یک پل یا خط ریلی، در عمل تلاش برای مختل کردن جریان طبیعی زندگی مردم است و بازهم ثابت شد طبقه اپستین هیچ بویی از آدمیت نبرده است و باید در مسلخ تاریخ حذف شوند.
آنچه پس از این اقدام وحشیانه رخ داد، روایتی غرورانگیز از آمادگی، مسئولیتپذیری و توان فنی مجموعه راهآهن است که هرچند در حالت عادی، مدیران آن بارها خون به دل مردم کردهاند، اما در این یک فقره مهندسانشان اجازه ندادند حمله به زیرساخت کشور به توقف طولانیمدت خدمات منجر شود و مهندسان غیور ایرانمان در همان ساعات ابتدایی پس از حادثه وارد عملیات شدند و با تلاش مهندسی، یکی از خطوط آسیبدیده را در کمتر از ۱۳ ساعت بازسازی و به چرخه خدمت بازگرداندند. اقدام رژیم تروریستی امریکا علیه یک مسیر ریلی، بخشی از همان رویکردی است که همزمان با خیز مردم ایران برای استقلالخواهی، یعنی حداقل از مرداد سال ۱۳۳۲، با ابزارهای مختلف علیه ملت ایران دنبال میکند و طبعاً فقط به میدان نظامی محدود نیست و اقتصاد، تجارت، انرژی، حملونقل و زنجیره تأمین را نیز هدف قرار میدهد. هرچند در میدان تحریم نتوانسته است اراده کشور را تغییر دهد، اما تلاش میکند با ایجاد اختلال در زیرساختهای اقتصادی و خدماتی، هزینه اداره کشور را افزایش دهد.
بنابراین واقعیت این است که کشورمان در یک جنگ ترکیبی قرار دارد و مدیریت این شرایط، نیازمند تغییر نگاه در همه دستگاههاست و قاعدتاً در جنگ اقتصادی، زمان یک عنصر تعیینکننده است. همانگونه که مهندسان راهآهن در کمتر از ۱۳ ساعت یک مسیر آسیبدیده را به مدار خدمت بازگرداندند، در سایر بخشهای اقتصادی نیز تصمیمگیری، اجرا و رفع موانع باید با همین سرعت و جدیت دنبال شود.
دشمن وحشی برای ایجاد اختلال، منتظر فرآیندهای طولانی، تأخیرهای اداری و اختلاف میان دستگاهها نمیماند و پاسخ به چنین رویکردی نیز نمیتواند با سازوکارهای کند و معمول گذشته انجام شود. بنابراین دستگاههای اقتصادی کشور باید متناسب با شرایط جنگ اقتصادی، آرایش مدیریتی خود را تغییر دهند، یعنی مسئله تولید، سرمایهگذاری، تجارت، تأمین کالا و حمایت از فعالان اقتصادی را با نگاه مأموریتی و فوری دنبال کنند. آنچه در عملکرد نیروهای راهآهن قابل توجه است و در جریان جنگ رمضان هم دیدیم که چگونه مهندسان ایرانی پلها و خطوط ریلی را بازسازی کردند، نوع مواجهه با یک تهدید برجسته شد. زمانی که یک زیرساخت هدف قرار گرفت، مجموعه مسئول موضوع را به فرآیندی طولانی برای بررسی و تصمیمگیری تبدیل نکرد و بازگرداندن خدمت به مردم را در اولویت قرار داد و همین منطق باید در بخشهای مختلف اقتصاد نیز حاکم شود.
قاعدتاً جنگ اقتصادی با بخشنامههای متعدد و تصمیمهای پراکنده مدیریت نمیشود و این میدان به هماهنگی میان دستگاهها، حذف موانع زائد و پاسخ سریع به مسائل نیاز دارد. فعال اقتصادی که با مشکل تأمین مواد اولیه، تأخیر در مجوزها، محدودیتهای صادراتی یا موانع بانکی مواجه است، باید همان جدیتی را در دستگاههای مسئول ببیند که در بازسازی یک خط ریلی آسیبدیده مشاهده شد. این نگاه فقط مخصوص حوزه حملونقل نیست و باید به یک رویکرد عمومی در اداره اقتصاد کشور تبدیل شود.
بههرروی، خداقوت به مهندسان راهآهن از این جهت است که نشان دادند در مواجهه با تهدید، سرعت عمل و مسئولیتپذیری میتواند اثر یک اقدام خصمانه را محدود کند. امروز همه بخشهای کشور، بهویژه دستگاههای اقتصادی، باید همین روحیه را در مدیریت مسائل اقتصادی به کار گیرند، چراکه عبور از جنگ اقتصادی، بیش از هر چیز به اجرای سریع تصمیمهای درست و حرکت هماهنگ همه اجزای کشور نیاز دارد.
