جوان آنلاین: شاید بتوان یکی، دو باخت را تصادفی یا از روی بدشانسی قلمداد کرد. شاید بتوان بعد از یکی، دو شکست عنوان کرد که تیم شایسته پیروزی بوده و خوب بازی کرده و در عین شایستگی نتیجه بازی را واگذار کرده است، اما وقتی این شکستها و ناکامیها سلسلهوار ادامه پیدا میکند، آنوقت است که باید خیلی چیزها را زیر سؤال برد.
ماجرای این روزهای تیم ملی والیبال ایران در لیگ ملتها اینچنین است. تیمی که بر خلاف آنچه میگویند خوب نیست. تیمی که یا ۳ بر صفر میبازد یا ۳ بر یک و امتیاز نمیگیرد و شاید در این بین ۳ بر ۲ هم ببازد. تیمی که خیلی اتفاقی میبرد؛ یعنی برخلاف آنچه گفته میشود، اگر بردی هم بهدست آورد، از روی شانس و بخت اقبال است و الا در شرایط عادی فقط میبازد. تیمی که به خراب کردن سرویسهای زیاد، از دست دادن سؤالبرانگیز فرصتهای طلایی، حفظ اختلاف امتیاز و دفاع نهچندان مطمئن عادت کرده، قطعاً با مشکلات زیادی روبهروست و طبیعی است به چنین عملکردی نمیتوان نمره قبولی داد. اما اینجا همیشه اینطور عنوان شده که «چیزی از ارزشهای ما کم نمیشود.» سؤال اینجاست که با وجود این همه مشکل و معضل در تیم، آیا ارزشی هم باقی مانده که چیزی از آن کم نشود؟
والیبال ایران در لیگ ملتها تیم کمتجربهای نیست، اما عملکرد تیم ملی در همین دو هفته ابتدایی این مسابقات چنان است که انگار یک تیم تازه راهیافته به این مسابقات است. تیمی که به هیچ کدام از رقبا «نه» نمیگوید و حتی توانایی حفظ برتری گاهوبیگاه خود را هم ندارد.
روبرتو پیاتزا، سرمربی ایتالیایی تیم ملی، شاید روزی که سکان هدایت ایران را بهدست گرفت، تصور نمیکرد تیمی را تحویل گرفته که در موقعیتسوزی و تقدیم بازی به رقبا بینظیر است. بیهوده نبود که او بعد از شکستهای عجیبوغریب تیم عنوان کرد: «ما منتظر هستیم حریف اتفاقی برای ما رقم بزند.» یا اینکه گفت: «نقطه ضعف ما کل تیم است.» جلوتر که آمدیم، مرد ایتالیایی نیمکت ایران بازهم به زبان اعتراض گشود که: «باید یاد بگیریم چگونه میشود؛ والیبال هوشمندانه بازی کرد.»
تمامی این نقطهنظرات و جملات را بگذارید در کنار چهره بهتزده او کنار زمین بابت فرصتسوزیهای شاگردانش یا فریادهایی که از سر استیصال بر سر آنها میکشد تا متوجه اصل ماجرا شوید. واقعیت این است که والیبال ایران راه پیروز شدن را گم و به باختن عادت کرده است. علت اصلی آن هم این است که دچار یک «خودممنونی» کاذب شدهایم؛ اینکه تصور میکنیم ما همیشه خوب هستیم و فقط از روی بخت و اقبال بد است که مرتب در حال باختن هستیم. اما مگر میتوان چنین چیزی را باور کرد؟
یکی باید پیدا شود و آقایان را از خواب بیدار کند و به آنها یادآور شود اگر با همین دستفرمان جلو بروید، آنوقت باید خیلی زود از سطح اول لیگ ملتهای والیبال خداحافظی کنید و بیفتید پایین و با شناختی که از شما داریم به این روند نزولی تا پایان ادامه خواهید داد. ایران به باختن عادت کرده و این وظیفه کادر فنی است که ذهنیت بازنده بودن را از تیم دور کند. تکتک جملاتی که پیاتزا گفته درست است، اما وظیفه اوست که برای آنها راهحل پیدا کند. لازم به ذکر نیست که اگر این اتفاق رخ ندهد، آنوقت باید منتظر شکستهای بدتر و سنگینتر باشیم؛ شکستهایی که در نهایت منجر به سقوط والیبال خواهد شد. اما ظاهراً حتی وقوع این اتفاق هم چندان مهم نیست، چون اینجا همچنان معتقد هستند که «چیزی از ارزشهایمان کم نمیشود.»
