جهان در آستانه چهلو هفتمین سالگرد یک ابتکار تاریخی، نظارهگر پارادوکسی عجیب است: خیابانهای تهران از رژههای متعارف خالی است، اما آسمان منطقه از غرش جنگندهها و پهپادهای ارتش دلاور جمهوری اسلامی ایران پر است. در چنین بزنگاهی که دشمن خیال فروپاشی و استیصال در ذهن فرزندان این خاک را میپروراند، پیام «فرمانده معظم کل قوا» نه یک تبریک تقویمی، بلکه «مانیفست راهبردی بقا و صاعقه» بود. متنی که در لایههای زیرین خود، هم «فرزند ملت» بودن ارتش را فریاد زد و هم پاسخی قاطع به تهدیدات دور و نزدیک داد.
نخستین لایه راهبردی این پیام، تأکید بر هویت دوگانه ارتش است: «فرزند ملت» و «مدافع پرچم». فرماندهی کل قوا با کنار زدن غبار تحریف، بار دیگر تأکید کرد که عبور ارتش از تعلق به «خاندان پهلوی» به تعلق به «خانههای مردم»، بزرگترین عملیات فریب دشمن در دهه شصت را خنثی کرد. امروز که دشمن در جنگ شناختی با حربههایی نظیر قومیت و گسلهای اجتماعی به میدان آمده، یادآوری این «تعلق مردمی»، پادزهری بر سمپاشیهای تجزیهطلبانه است.
در بُعد عملیاتی، پیام فرماندهی کل قوا را باید ترجمان دکترین بنیان مرصوص در عصر هوش مصنوعی دانست. اشاره به «پهپادهای صاعقهوار» و «آمادگی نیروی دریایی» در حالتی که رسانههای جهانی از «انهدام ۶۰ درصدی توان موشکی» مینویسند، نه یک بزرگنمایی تبلیغاتی، بلکه نظریه بازدارندگی نامتقارن است. این جملات به دشمن میفهماند که محاسبه قدرت ایران با فرمولهای انهدام سختافزار جواب نمیدهد؛ چراکه «بنیان» این ارتش بر «ایمان» و «ابتکار» استوار است، نه بر سولههای قابل هدفگیری.
اما هوشمندانهترین بخش پیام که آن را از تمام بیانیههای مشابه متمایز میکند، در لایه «مهندسی حافظه تاریخی» نهفته است. نام بردن از امیران شهید سید عبدالرحیم موسوی و عزیز نصیرزاده در ادامه سلسله نورانی صیاد شیرازی و بابایی، ۵۰ روز پس از عروج خونین آنها در ۹ اسفند ۱۴۰۴، نه مانور رسانهای، بلکه ثبت سند جاودانگی فرماندهان در قلب ارتش بود. رهبری با این اقدام، پیامی چندوجهی صادر کرد:
۱. عبور از فاز واکنش به فاز تثبیت: پنجاه روز از واقعه ۹ اسفند، فرصتی برای بازسازی ساختار فرماندهی بود و سخن گفتن امروز، نشانه کامل شدن و تثبیت این چرخه است. دشمن باید بداند ترور فرماندهان، نه تنها وقفهای ایجاد نکرد، که به «افق تدابیر لازمه» سرعت بخشید.
۲. واکسیناسیون روانی نیروها: با قرار گرفتن نام این شهدا در متن مانیفست سالانه روز ارتش، پروژه «قتلهای هدفمند» از یک تهدید روحی، به یک «سرمایه انگیزشی» برای نسل جدید سربازان ملت تبدیل شد.
پیام فرماندهی معظم کل قوا در ۲۹ فروردین ۱۴۰۵ را باید «قطبنمای ارتش در دوران طوفان» نامید. روزگاری که دشمنان این آب و خاک، تحلیلهای خود را بر محور گسست اجتماعی و فروپاشی نظامی بنا نهادهاند، این بیانیه با اتکا به آیه شریفه «کأَنَّهُم بُنیانٌ مَرصوصٌ»، تصویری از استحکامی آهنین به نمایش گذاشت. امروز ارتش جمهوری اسلامی ایران نه فقط با سربازان روی زمین، که با میراث شهیدان نامجو، فلاحی، بابایی و موسوی در آسمانها و دریاها ایستاده است. این پیام، هشدارباش نهایی به هر متجاوزی است که خیال «فروپاشی از درون» را در سر میپروراند؛ چراکه این ارتش، همان «فرزند خلف ملت» است و بنیان مرصوص ملت، شکستناپذیر است.
