جمعه، ۲۲ اسفند ۱۴۰۴؛ تهران در وضعیتی قرار دارد که من آن را «تعادل شکننده» مینامم. در حالی که شهر در سوگ فقدان رهبر شهید خود به سر میبرد، بررسیهای میدانی نشاندهنده لایههای عمیقتری از یک طراحی امنیتی پیچیده در کافهها و پاتوقهای جوانان است. به عنوان کسی که سالها الگوهای شورش شهری را رصد کردهام، معتقدم ما با یک «جنگ روانی مهندسیشده» روبهرو هستیم که هدف آن شکستن ستون فقرات بازدارندگی است.
۱. فانتزیهای نظامی و واقعیتهای میدانی: امروز در جمعآوری خبر در محورهایی نظیر تهرانپارس (رشید)، ونک و صادقیه، با شایعات عجیبی مواجه شدم که با دقتی وسواسگونه میان بدنه جوان تزریق میشود؛ از ادعای ورود «۴ فروند جنگنده راه بازکن» تا نفوذ عناصر ارتش آمریکا.
من به عنوان یک تحلیلگر نظامی، این را یک «تکنیک ناجی خارجی» میبینم. دشمن که میداند بدنه معترض قدرت رویارویی با لایههای سخت امنیتی ما را ندارد، با ساختن افسانه پشتیبانی هوایی، سعی در ایجاد شجاعت کاذب دارد. این شایعات، سوخت موتور آشوبی است که قرار است از سطح برخی نقاط شهر تغذیه شود.
۲. نقد استراتژیک؛ حفرهای به نام «ایست بازرسی ثابت»: نکتهای که در بررسیهایم بر آن پای میفشارم، ضرورت بازنگری در آرایشهای ایستا است. مشاهدات من نشان میدهد که محل ایستهای بازرسی از روز اول تغییر نکرده است. در نبرد شهری، «ثبات» مساوی است با «مرگ عملیاتی». دشمن اکنون نقشه مسیرهای دور زدن این واحدها را ترسیم کرده است. به عنوان یک تجربه میدانی، آنچه پیشنهاد میکنم، گذار فوری از ایستهای بازرسی استاتیک به سیستم «ایستگاههای بازرسی متغیر و سیار» است. ما نباید اجازه دهیم محل حضورمان برای لیدرهای آشوب پیشبینیپذیر باشد.
۳. تهدید از بالا؛ پارادایم نوین پهپادهای شهری:، اما خطرناکترین فاز این نبرد که کمتر به آن پرداخته شده، تغییر سطح درگیری از زمین به آسمان است. من معتقدم در صورت شروع آشوب، صفوف فشرده نیروهای ضد شورش با تهدیدی نوین روبهرو خواهند شد: پهپادهای FPV انتحاری. تجمع نیروها که روزگاری نماد قدرت ما بود، در برابر یک کوادکوپتر ۵۰۰ دلاری که از پشتبام یک ساختمان مسکونی به پرواز درآمده، به یک هدف بیدفاع تبدیل میشود. ما باید بپذیریم که عصر «دیوارهای انسانی» در حال پایان است.
۴. چارهجویی استراتژیک؛ نبرد در لایههای نامرئی: به عنوان راهکار نهایی، من فراتر از حضور فیزیکی، بر مدیریت «فضای فرکانسی» و «امنیت ارتفاع پست» تاکید دارم. تجهیز هر واحد عملیاتی به تجهیزات ضد پهپاد FPV به سازماندهی تیمهای «شکار اپراتور» در کوچههای موازی، تنها راه خنثی کردن این بنبست تاکتیکی است. البته تحرکات اخیر پهپادهای دشمن در هدف قرار دادن پستهای ایست و بازرسی هشداری زودهنگام برای تدبیر در سازماندهی پستهای ایست و بازرسی است.
ما در تهران اسفند ۱۴۰۴، نه با یک اعتراض خیابانی ساده، بلکه با یک «نبرد ترکیبی» مواجهیم که در آن کافه، شبکه اجتماعی و آسمان شهر به یکدیگر متصل شدهاند. هوشیاری نیروهای امنیتی و بسیج در شناسایی این الگوها، اولین گام برای فروپاشی این سناریوی خطرناک است. نبرد اصلی، بر سر تصاحب «ادراک» جامعه است؛ اگر ما شایعه جنگندههای خیالی را در ذهنها ابطال کنیم و تهدید پهپادهای واقعی را در آسمان خنثی نماییم، آشوب پیش از تولد، دفن خواهد شد.
