جوان آنلاین: بازیهای آسیایی و پاراآسیایی هانگژو تمام شد. بچههای دو کاروان ورزشی ایران تمام تلاش خود را برای بالا بردن پرچم ایران و افتخارآفرینی برای کشور انجام دادند و همه دیدیم که در شرایطی کاملاً نابرابر مقابل حریفان آسیایی خود کم نگذاشتند و داستان مدالآوریها و پهلوانیهایشان در تاریخ ورزش کشور ماندگار شد، اما....
اما داستان کمتوجهی و بیتوجهی به این مدالآوران و افتخارآفرینان همچنان پابرجاست. دو رویداد مهم ورزش آسیا تمام شد و دو کاروان ورزشی با ورزشکاران مدالآورشان برگشتند و آقایان کتوشلوارپوش ورزش هم رفتند و عکسهای یادگاریشان را گرفتند و تمام. همه چیز تمام شد؛ باز هم این ورزشکاران افتخارآفرین باید به کنج سالنها و اردوها بروند. باید خودشان از جیب هزینه کنند تا برای مسابقات آینده آماده شوند. فریاد اعتراضها دوباره بلند شده، اما مثل همیشه لبخند تلخ و گزنده مسئولان ورزش پاسخ این اعتراضهاست. تفاوتی هم نمیکند نام وزیر ورزش یا رئیس کمیته ملی المپیک چه باشد؛ سجادی باشد یا سلطانیفر یا هاشمی، صالحیامیری باشد یا خسرویوفا، اوضاع همانی است که بود و کسی صدای ورزشکاران مدالآور ایران را نمیشنود.
محمد سیفی بدون تردید ووشوکار پرافتخار ایران در عرصه مسابقات جهانی و آسیایی است. سه مدال طلا و یک نقره حاصل تلاش او در دوران حضورش در بازیهای آسیایی است، ولی قهرمان ووشوی ایران معتقد است نه زحمات او و همکاروانیهایش در هانگژو دیده شده و نه تلاشهای بچههای کاروان پاراآسیایی. سیفی میگوید: «در بازیهای آسیایی، ۵۴ نفر و در پاراآسیایی ۱۳۱ نفر مدال گرفتند که روی هم ۱۸۵ نفر میشود. اگر همه این مدالها را طلا در نظر بگیریم، جمع پاداشها ۱۸۵ میلیارد خواهد شد و این واقعاً برای رویدادی مثل بازیهای آسیایی که المپیک آسیایی است، عددی نیست. این در حالی است که قرارداد دو بازیکن فوتبال ۱۵۰میلیارد تومان میشود. شرایط از نظر جوایز اصلاً خوب نیست. بعد از اعلام جوایز، خطاب به مهندس هاشمی بزرگوار که خودشان ورزشی هستند و داستان ورزش، ورزشکار، مدال و مدالآوری، قهرمان، خانه و زندگی و تورم را میدانند، استوری گذاشتم و این موارد را خطاب به ایشان گفتم.»
مهدی اولاد، قهرمان بدون رقیب پاراآسیایی ایران است، این ادعای ما نیست. کافیست وقتی نام او برای پرتاب دیسک برده میشود نگاهی گذرا به چهره رقبایش بیندازید تا متوجه شوید جنگ بقیه برای کسب مقام دومی و پایینتر است. طلا از قبل برای قهرمان ایران کنار گذاشته شده بود، با وجود این حتی تلاشهای او هم دیده نمیشود تا اینگونه همزبان با محمد سیفی فریاد اعتراضش بلند شود: «۹۰۰ میلیون تومان برای طلا واقعاً کم است و هر کسی این مبلغ را میشنود، متوجه ناچیز بودن آن میشود. شاید باورتان نشود، اما همین مبلغ را باید خرج آمادهسازیمان تا پارالمپیک کنیم. ماهانه ۶۰، ۷۰ میلیون تومان هزینه مکمل، تغذیه و کفشمان میشود. به نظرم مسئولان وزارت ورزش و دولت باید در این مبالغ تجدیدنظر کنند.»
اولاد ادامه میدهد: «کل پاداش مدالآوران پاراآسیایی به اندازه قرارداد یک بازیکن یا مربی فوتبال نیست. با این مبلغ یک ماشین چینی هم نمیتوان خرید. شغل اصلی ما ورزش است و کار دیگری نمیتوانیم انجام دهیم. این پاداش هم هر چهار سال یکبار است و قطعاً کفاف هزینههای تمرینی را نمیدهد. فکر میکنم با پاداش برنزیها یک موتورسیکلت هم نتوان خرید! اگر پول و بودجه نیست باید برای همه نباشد، نه اینکه برای فوتبالیستها باشد و برای ما که پرچم ایران را بارها بالا بردهایم، نباشد.»
قهرمان دوومیدانی پاراآسیایی هانگژو عنوان میکند: «در تلویزیون میشنویم که آقایان حرف از ۵۰۰، ۶۰۰ میلیارد میزنند و مجوز واردات خودرو هم داده میشود. ما هم هیچ پاداشی نمیخواهیم، به ما هم مجوز واردات خودرو بدهند. مجوز واردات خودرو فقط یک امضاست و هیچ هزینهای هم از بودجه دولت پرداخت نمیشود. در حال حاضر خیلی از بچههای پارا مستاجر هستند و شاید کسی خبر نداشته باشد، اما این بیعدالتیها صدای همه را درآورده و باید فکری اساسی شود.»
