به‌دست آوردن را آموخته‌ایم ولی بهره بردن را نیاموخته‌ایم

جوان آنلاین: کانال تلگرامی «روانشناسی تحلیل رفتار متقابل» نوشت: تقلای دائمی ما برای دست یافتن به احساس بهتر و شادی بیشتر، حکم شتافتن روی تردمیل را دارد. هر قدر بیشتر می‌دویم، کمتر احساس اقناع و رضایت می‌کنیم. به قول یکی از خوانندگان «هر چه تلاش می‌کنیم به آرامش نمی‌رسیم»، اما چرا چنین است؟ زیرا ما نیاموخته‌ایم از موهبت‌هایی که داریم و بسیاری از آن‌ها را با رنج فراوان حاصل کرده‌ایم بهره ببریم، حتی بلد نیستیم آن‌ها را ببینیم. این داشته‌ها می‌تواند امکانات مادی و رفاهی باشد، خانواده و دوستان‌مان باشند، دستاورد‌ها و موفقیت‌های‌مان باشد یا حتی قابلیت‌ها و شایستگی‌های فکری و روحی‌مان. واقعیت آن است که بیشتر ما به دست آوردن را آموخته‌ایم ولی بهره بردن را نیاموخته‌ایم. اغلب ما به سان کشاورزی هستیم که در «کاشت» و «داشت» ماهر است، ولی از «برداشت» چیزی نمی‌داند. از همین روست که هر قدر هم به سوی رسیدن به شغل بهتر، درآمد بیشتر و موقعیت بالاتر پیش می‌رویم و به وضعیت بهتری می‌رسیم، باز هم به‌دنبال رسیدن‌ها و داشتن‌های بیشتر هستیم، بدون آنکه به داشته‌های فعلی‌مان وقعی بنهیم. گویی در چشم ما همواره «نسیه» جذاب‌تر و پرزرق و برق‌تر از «نقد» است.