جوان آنلاین: تاریخسازی پرتوآذر بهانه خوبی بود برای تغییر نگاه مسئولان نسبت به دوچرخهسواری بانوان، اما اوضاع کمافیالسابق است و حتی رفتن روی سکوی بازیهای آسیایی هانگژو هم نتوانسته شرایط بانوان دوچرخهسواری را که تا به امروز از جیب هزینه میکردند، دستخوش تغییر کند.
دوچرخهسواری بانوان ایران طی چند سال گذشته پیشرفت خوبی داشته، بهطوریکه بعد از کسب چندین مدال آسیایی در ماده جاده، شاهد تاریخسازی و کسب نخستین مدال تاریخ زنان دوچرخهسوار در بازیهای آسیایی هانگژو بودیم. موفقیتی که انتظار میرفت با ایجاد تغییرات قابل توجه در نگرش مسئولان جهت برداشته شدن مشکلات از سد راه همراه باشد، اما تحریم رقابتهای لیگ دوچرخهسواری (پیست) توسط بانوان در اعتراض به وضعیت قراردادهای باشگاهی و بیتوجهی فدراسیون به رقم قراردادها نشان از عدم تغییر شرایط با وجود تاریخسازی اخیر در هانگژو داشت. البته این داستان تنها متوجه دوچرخهسواری بانوان نیست و در این رشته اوضاع آقایان هم تعریفی ندارد، بهطوریکه خود فدراسیون هم تأیید میکند که رقم قراردادها یا صفر است یا کمتر از ۲۰ میلیون تومان که نهایتاً کفاف خرید یک طوقه را بدهد، اما متأسفانه بهرغم بالا رفتن هزینه تجهیزات وضعیت اعداد و ارقام هزینهها و دستمزدهای دوچرخهسواران زن، حتی از آقایان هم بدتر است. حال آنکه دوچرخهسواری رشتهای تجهیزاتمحور است و با توجه به وضعیت نامناسب اقتصادی، اگر دوچرخهسواران نتوانند محل درآمدی برای معیشت خود داشته باشند، ناچارند دیر یا زود قید حضور در این رشته و ادامه ورزش قهرمانی را بزنند، چراکه رقم ناچیز قراردادها حتی برای خرید یک قطعه ساده نیز کفایت نمیکند، چه برسد به تهیه یک دوچرخه چندصد میلیونی یا طوقههایی که قیمتهای آن حالا به بالای ۵۰، ۱۰۰ میلیون تومان رسیده است.
چشم امید زنان رکابزن به فدراسیون
بعد از تحریم رقابتهای لیگ بود که فرانک پرتوآذر به عنوان رئیس کمیسیون ورزشکاران در تماس با رئیس فدراسیون ضمن بیان مشکلات و خواستههای بانوان رکابزن، خواستار برگزاری نشست فوری کمیسیون ورزشکاران جهت بررسی قراردادها و یافتن راهحل قانونی جهت حل و فصل آن شد. مشکلاتی که عدم پرداخت و نبود قرارداد رسمی از سوی باشگاهها، عدم رغبت اسپانسرها برای حمایت از این رشته، تجهیزات گرانقیمت و عدم حمایت در تأمین اقلام، وضعیت نامناسب برگزاری مسابقات و تعداد کم ورزشکاران از جمله آن است، چراکه باشگاهها حاضر به عقد قرارداد رسمی و مکتوب با بانوان نیستند و ورزشکاران عمدتاً توافقی تنها با نام باشگاهها در مسابقات حاضر میشوند و در بهترین حالت چیزی حدود ۵، ۶ میلیون تومان دستشان را میگیرد.
رئیس پشت بانوان درنیامد!
در حالی بانوان دوچرخهسواری چشم امید به حل مشکلاتشان توسط اسدی را دارند که رئیس فدراسیون تلویحاً پای خود را از ماجرا بیرون میکشد: «بانوان برای مطالبه خود اعتراض کردند، اما اصلاً همچین مسئلهای نبوده است. آنها هیچ باشگاهی ندارند و نمونه قراردادی نداشتند که الان مدعی شوند که باشگاهها به آنها مبلغی بابت حضورشان در لیگ ندادهاند. اگر دوچرخهسواران نمونه قرارداد دارند شما منتشر کنید تا به آن رسیدگی کنیم، قراردادی نبوده که منجر به پرداخت ریالی شود، خودشان در لیگ شرکت کردهاند و فکر نمیکنم قراردادی بوده باشد. اگر هم توافقی بوده ۵ تا ۶ میلیون تومان بوده و توافقی نبوده که الان قطع شده باشد و الان هم به همان شکل دنبال میشود و تغییری نکرده است. منکر مشکلات نیستیم، اما این مسئله فراتر از پیگیری حقوقی فدراسیون است، چراکه باشگاهها نمیخواهند تیمداری کنند! این مشکل برای امسال و سال قبل نبوده که به این سرعت حل شود، بلکه مشکل چندین سال قبل است و باید این مسئله را حل کنیم و حل آن نیز یک شبه میسر نیست. من هم عصای موسی و ید بیضا ندارم. حل مشکلات موجود که از سالها قبل باقی مانده زمانبر است و باید این مسئله را درک کنند.»
پرواضح است که رئیس فدراسیون دوچرخهسواری هیچ برنامهای برای حل مشکلات بانوان رکابزن ندارد، اما بیتردید ادامه این بیتوجهی میتواند باعث دلسردی زنان دوچرخهسوار شود، آنهم در شرایطی که انتظار میرفت بعد از تاریخسازی پرتوآذر شاهد استقبال هرچه بیشتر بانوان از این رشته باشیم، اما شاید حالا باید دست به دعا شویم که با این شرایط، همین نفرات هم از ادامه مسیر دلسرد نشوند.
