جوان آنلاین: محمدرضا حاجیوسفزاده، سرمربی تیم ملی جودوی کمبینایان و نابینایان دلخور است که چرا کسی متوجه قهرمانی تیم او در جهان نشد، اما داستان دو جودوکار اخراجی از دهکده بازیهای پاراآسیایی را همه به شکلی گسترده پخش کردند و پیگیرش بودند. گله او، بیراه هم نیست، خصوصاً که مانند تکتک جودوکاران برای کسب موفقیتها و قهرمانیهای رقم خورده تلاش کرده و عجیب نیست از دیده نشدن این موفقیتها گلهمند باشد: «از تیمم راضی هستم و به عملکرد آنان افتخار میکنم. پنج المپیک و هفت مسابقه آسیایی رفتهام. در سه دهه گذشته پای ثابت تمام رویدادهای ورزشی رشته جودو بودم و اگر امروز حرفی میزنم، مستند است. نزدیک به هشت سال است با فدراسیون نابینایان و کمبینایان همکاری میکنم و نمیتوانم واقعیت را وارونه جلوه بدهم. من از نفر ذخیره تیم ملی جودو به کاپیتانی و سرمربیگری رسیدم و نزدیک به ۴۰ سال است که در این رشته فعالیت دارم. میگویند چرا قهرمانانی، چون نوری و جدی به جودوی نابینایان میآیند، چون بیماری یا تنبلی چشم، رقابت آنها با سالمها را سخت میکند. برای این افراد پذیرفتن حضور در پارا نیز سخت بود، اما نوری و جدی آمدند و افتخارآفرین شدند. نوری مدال طلای بازیهای آسیایی و پارالمپیک را دارد. طلا در این بازیها کیفیت کار ورزش و کاروان ایران است. کلاسبندی شرط حضور در جودوی نابینایان است و این کار باید حتماً توسط پزشکان بینالمللی انجام شود. جودوکار ما بعد از قهرمانی آسیا و بازیهای آسیایی قبلی نتوانست در ادامه کلاسبندی را بگیرد و عملاً با این رشته خداحافظی کرد. اگر بخواهیم رشد داشته باشیم باید اردوی تیم با ورزشکارانی با کلاس فنی بالاتر برگزار شود که در سال بازیها تنها سه اعزام داشتیم. با این ورزشکاران عنوان قهرمانی آسیا، قهرمانی جهان و عملکرد درخشانی در بازیهای پاراآسیایی داشتیم. در المپیاد نابینایان و کمبینایان با چهار ورزشکار به سه مدال طلا و یک برنز رسیدیم. تیم ملی، اول جهان شد و کسی هم نفهمید.»
