جوان آنلاین: کیانوش رستمی در حالی این روزها برای بازگشت به تیم ملی به هر ریسمانی چنگ میزند که فاصله ایجاد شده، نتیجه رفتار خود اوست. با وجود این کیانوش رستمی در فضای مجازی با مخاطب قرار دادن آقای رئیسجمهور، رئیس قوه مقننه، رئیس قوه قضائیه و آقای وزیر ورزش و جوانان مینویسد: «در کجای دنیا با یک قهرمان دو دوره المپیک و یک سرمایه ملی اینچنین رفتار میکنند. این همه فشار روحی و روانی از سوی کسانی که باید یار من باشند، نه خار. کسانی که باید دستگیر من باشند، نه مچگیر، چه دلیلی دارد؟ چرا میخواهند من در هیچ مسابقه بینالمللی حضور نداشته باشم؟»
تردیدی نیست که کیانوش رستمی یکی از بهترینهای وزنهبرداری ایران بود که اگر نبود، در المپیک لندن و ریو به ترتیب صاحب گردنآویز نقره و طلا نمیشد، اما او قدر پتانسیلی را که داشت، ندانست و با غره شدن به موفقیتهایش همواره خود را تافته جدا بافته دانست، به همین دلیل هم به مرور جایگاهش را در تیم ملی وزنهبرداری از دست داد، چراکه برخلاف سایرین اعتقادی به کار گروهی و حضور در اردوها و تمرین کردن زیر نظر سرمربی نداشت. حال چه شده که برای بازگشت به تیم ملی دست به دامان مسئولان بلندمرتبه کشور شده و رؤسای سه قوه را برای دادخواهی به یاری میطلبد. کیانوش رستمی مگر ابتدای همین سال جاری همراه سایر وزنهبرداران راهی قهرمانی آسیا نشد؟ آیا مدالی کسب کرد و پایش به سکو رسید؟
کیانوش رستمی دو سال قبل نیز رهبری را مخاطب قرار داده و خواهان حمایت از سوی شخص اول مملکت شده بود: «از رهبر کشورم میخواهم صدایم به گوشش برسد و حتی میخواهم اگر احتیاج باشد ایشان را از نزدیک ببینم و بگویم مگر من در این مملکت ایرانی نیستم؟»، اما شاید او فراموش کرده که کمتر از یک ماه قبل با استوری کردن نتایج رقم خورده در بازیهای آسیایی و نوشتن «بدون شرح!» واکنشی کنایهآمیز به فدراسیون وزنهبرداری داشت و دستآخر هم گفت اگر مسئولان تمایلی برای ادامه حضور من در تیم ملی وزنهبرداری ندارند، رضایتنامهام را بدهند. فدراسیون، اما بیتوجه به تمام این مسائل همچنان برای حضور او در انتخابی المپیک تلاش کرد، ولی کیانوش باید مشکلات را در خودش جستوجو کند و دست از متهم کردن دیگران بردارد که مشکل چیزی جز رفتار و تصورات خود او نیست.
