جوان آنلاین: کمترین انتظار از این رشته بود، اما در شرایطی که هیچ جایی در پیشبینی مدالها از سوی مسئولان نداشتند، مدال نقره تاریخی همه را شگفتزده کرد. بازیهای آسیایی هانگژو اگرچه با سقوط چندپلهای کاروان ایران همراه شد، ولی تاریخسازی چهرهها و رشتههای جدید کورسوی امیدی است برای رشد و ترقی دوباره ورزش کشور. ژیمناستیک به لطف درگیریهای مدیریتی و اختلافات شدید مدعیان داخل و خارج از فدراسیون، سختترین روزهای خود را پشتسر گذاشت و بااینکه بلاتکلیفی این فدراسیون همچنان ادامه دارد، نایب قهرمانی مهدی الفتی در بازیهای آسیایی جانی دوباره به ژیمناستیک داد. ملیپوش گرگانی در شرایطی با پرشهای زیبا و بینقص هنر خود را در هانگژو به نمایش گذاشت که حتی توانایی کسب مدال طلا را نیز داشت. الفتی همانند سایر ژیمناستهای اعزامی تا آخرین لحظه از صدور یا عدمصدور لایسنس حضورش در بازیهای آسیایی مطمئن نبود. رسیدن به مدال نقره آسیایی آن هم برای اولینبار و در حالی که حواشی مختلف همه چیز را تحت تأثیر قرار داده، موفقیتی بود که الفتی با تلاش، ممارست و سختکوشی زیاد به آن دست یافت. نایبقهرمان بازیهای آسیایی در گفتگو با «جوان» از آرزوهایش گفت و اینکه منتظر عملیشدن وعدههای مسئولان است.
برای رسیدن به مدال بازیهای آسیایی سختیهای زیادی را تحمل کردید. به رغم همه مشکلات چطور به هدفتان رسیدید؟
مدالی که در هانگژو گرفتیم، نتیجه برنامهریزی چندساله بود. از سال ۹۷ که عضو ثابت تیمملی شدم، برنامهریزیها از دوران مدیریت خانم اینچهدرگاهی آغاز شد. پس از آن در ورلدکاپها و مسابقات بینالمللی مختلف شرکت کردیم. از زمان حضور رضا خیرخواه، مربی تیمملی توانستم حرکات پرش خرک را انجام دهم. مربی خودم این حرکات را به من یاد داد و در اردوهای تیمملی پرشهایم را ارتقا بخشیدم. پرش دومم را کلاً در اردوی تیمملی درآوردم. روزهای سخت زیادی داشتیم. گرگانی هستم و امکانات لازم را برای تمرین نداشته و نداریم. سال گذشته برای آنکه بتوانم در انتخابی تیمملی شرکت کنم، شخصی تمرین میکردم تا رکوردهایم بهتر شود. از طرفی برای تمرین مجبور بودم به شهرهای دیگر مثل ساری و قائمشهر بروم و آنجا تمرین کنم.
در شرایطی که انتظاری از ژیمناستیک نمیرفت و مسئولان امیدی به کسب مدال نداشتند، چطور توانستید در بازیهای هانگژو بدرخشید؟
مسئولان میگفتند ژیمناستیک مدال نمیگیرد و توجهی به این رشته نمیشد. ما در ورلدکاپهای سال گذشته با نتایجی که گرفتیم، ثابت کردیم حتی میتوانیم مدال جهانی برای کشورمان به دست بیاوریم، این در حالی است که سطح رقابت در ورلدکاپهای سال گذشته بسیار بالا بود و ۶۰ کشور از سراسر جهان حضور داشتند. در بازیهای آسیایی تنها ۲۰ کشور رقابت کردند. ابتدا در ورلدکاپها درخشیدیم و پس از آن مدال بازیهای آسیایی گرفتیم.
با اختلاف اندک نسبت به حریف ژاپنی نایبقهرمان آسیا شدید.
در رشته ژیمناستیک اختلاف چندصدم رنگ را مدال را تعیین میکند. در پرش دوم جریمه برایم در نظر گرفتند، اما معتقدم در پرش اول نمره کمی به من دادند و در حقم ناداوری شد. با همین پرشها در ورلدکاپ نمره بیشتری گرفته بودم. در بازیهای چین داورها کمتر از حقم به من امتیاز دادند، در حالی که میتوانستم مدال طلا هم بگیرم.
عدمحمایت از ژیمناستیک و ناامیدی مسئولان از موفقیت این رشته در بازیهای آسیایی موجب تضعیف روحیه شما نشد؟
متأسفانه مسئولان افتخارات قبلی ژیمناستیک را ندیده بودند و میگفتند شما در هانگژو هم مدال نمیگیرید. نمیدانم مدالهایمان را ندیده بودند یا اصلاً رشته ما را به رسمیت نمیشناختند. آن هم در حالی که اولین مدال جهانی را هادی خنارینژاد گرفت و سعید کیخا، کاپیتان تیمملی چندین مدال جهانی و آسیایی در کارنامه دارد و حرکات زیادی را به نام خودش در جهان ثبت کرده است. این حرفها را که شنیدیم، با خودمان عهد بستیم در بازیهای آسیایی نتایج درخشانی بگیریم تا به همه ثابت کنیم ژیمناستیک هم رشتهای مدالآور است و در بازیهای آسیایی نیز میتواند یکی از مدالآوران کاروان ایران باشد.
علاوهبر ناامیدی مسئولان از ژیمناستیک، اعزام ملیپوشان این رشته به دلیل اختلافات داخلی در فدراسیون نیز تا لحظه آخر قطعی نبود. این حواشی چه تأثیری در عملکردتان داشت؟
به دلیل کشمکشهای داخلی فدراسیون لایسنسها لحظه آخر صادر شد. تمرین میکردیم، اما چون تا روز آخر لایسنس نداشتیم همه توانمان را نمیگذاشتیم. اگر این مشکل نبود و از روز اول صدمان را برای موفقیت در بازیهای آسیایی میگذاشتیم، قطعاً در هانگژو بهتر از اینها کار میکردیم. با وجود همه حواشی و مشکلات، سرباز تیمملی بودیم و سرمربی تیمملی به ما میگفت باید تمرین کنیم و کارمان درست خواهد شد. به لطف خدا و همکاری خانم اینچهدرگاهی، بحث لایسنس حل شد و به بازیهای آسیایی رفتیم.
حواشی ناشی از مشکلات مدیریتی فدراسیون چه تأثیری بر رکود ژیمناستیک گذاشته است؟
تأثیر بسیار منفیای داشته است. از ابتدای سال تاکنون پنج رویداد آسیایی و جهانی در مواد مختلف ژیمناستیک از جمله ترامپولین و ایروبیک داشتیم، اما به خاطر همین درگیریها اعزامها انجام نشد و بچهها از حضور در مسابقات بازماندند. مشکلات به قوت خود باقی است در حالی که بحث ثبتنام ملیپوشان در ورلدکاپها جهت کسب سهمیه المپیک پاریس مطرح است. چهار دوره مسابقه برای کسب سهمیه در پیش داریم که از دی ماه آغاز خواهند شد. در صورت تداوم این شرایط ممکن است این رویدادها را نیز از دست بدهیم. هر مسابقهای که اعزام نشویم، امتیاز زیادی را از دست خواهیم داد. سال گذشته برای کسب سهمیه حضور در مسابقات جهانی، رتبه دوم رنکینگ جهان را کسب کردیم. شرایط گرفتن سهمیه بازیهای المپیک را داریم، اما تحقق این هدف به آینده فدراسیون بستگی دارد و اینکه اختلافات تا چه زمانی ادامه خواهد یافت.
پس از کسب مدال تاریخی برای ژیمناستیک ایران، انتظاراتتان از مسولان برآورده شده است؟
اولین انتظارم از مسئولان برای موفقیت جامعه ژیمناستیک و کشورم است، از آنها میخواهم تجهیزات استاندارد ژیمناستیک را وارد کشور کنند تا لااقل با وسایل استاندارد تمرین کنیم، نه اینکه مجبور به استفاده از تجهیزات ۵۰ سال پیش باشیم. در پایتخت هم وسایل استاندارد بهروز نداریم و هر چه داریم فرسوده شدهاند. واردات تجهیزات کار سختی نیست و فقط باید بخواهند و اقدام کنند. تا قبل از این میگفتند ژیمناستیک مدال نمیگیرد و مدالآور نیست. بفرمایید این هم مدال بازیهای آسیایی. حالا منتظریم تا قول خرید تجهیزات جدید از سوی مسئولان اجرایی شود. این کار را نه به خاطر من ورزشکار بلکه به خاطر آینده ژیمناستیک کشور انجام دهند. غیر از نسل فعلی تیم بزرگسال، نفرات دیگری برای جایگزینی تیم فعلی نداریم! هدفمان این است که ژیمناستیک فراموش نشود. هنوز هیچ سرمایهگذاریای روی ژیمناستیک نشده و هیچ بودجهای اختصاص نیافته است. در حالی که ژیمناستیک جزو رشتههای پرمدال محسوب میشود. از مسئولان استان هم میخواهم زودتر به وعدههایشان عمل کنند، اولین وعدهشان حل مشکل اشتغالم بوده و قرار شد با هماهنگی در یکی از ارگانها مشغول کار شوم. همچنین گفتند یک قطعه زمین در گرگان به من میدهند. این درخواستی بود که مورد تأیید قرار گرفت. در حال حاضر یک باشگاه در شهرم دایر کردهام، اما امکاناتش برای نوجوانی که بخواهد به عرصه قهرمانی برسد، کافی نیست. دلم میخواهد اولین کسی باشم که یک سالن تخصصی ژیمناستیک در ایران راهاندازی میکند. در صورتی که این وعده عملی شود و زمین را بدهند، هدفم سرمایهگذاری و پرورش ژیمناستهای بااستعداد کشورم است. در گرگان استعدادهای زیادی هستند که به خاطر عدمتوجه استعدادشان سوخت میشود.
حمایت خاص از ورزشکاران یک رشته صدای همه را درآورده است. بهنظر شما دیدگاه مسئولان در بحث توجه به مدالآوران پس از بازیهای آسیایی تغییر کرده است؟
هر کسی از خبری که در این مورد میشنود، میتواند تشخیص دهد حق با کیست. ورزشکاران زیادی در کشور داریم، با کوهی از مدالهای جهانی و المپیک، اما هیچ وقت به آنها نگاه نمیکنند و توجه ویژه به آنها نمیشود. نمیدانم به فوتبال این همه اهمیت میدهند، اما به رشتههای مدالآوری مثل ژیمناستیک، کشتی، ووشو و تکواندو توجهی نمیشود! همیشه بین فوتبال و سایر رشتهها تبعیض قائل میشوند.
حرفی از اهدای امتیاز واردات خودروی خارجی به مدالآوران بازیهای آسیایی به میان آمده است؟
نه هرگز. زمینی را که وعده دادهاند نمیتوانیم بگیریم، چه برسد به واردات خودرو. وضعیت رشته ژیمناستیک جوری بود که حتی حاضر نبودند ما را به هانگژو اعزام کنند. ما برای اعزام هم مشکل داشتیم واردات خودرو که دیگر هیچ. ژیمناستیک باید به صورت تیمی اعزام میشد، اما مشکلات موجود باعث شد اعزام تیمیمان لغو شود. محمد شفیعی یکی از نفرات برتر تیمملی بود و باید همراه ما میآمد تا پنج نفر شویم و در بخش تیمی هم شرکت کنیم. در این صورت دو نفر از ما در ماده تکوسیله و سه نفر در ماده ششوسیله رقابت میکردیم.
چه آیندهای در انتظار ژیمناستیک ایران خواهد بود؟
وزیر ورزش از نگاه ویژه به ژیمناستیک حرف زده بود. امیدواریم این وعدهها به واقعیت تبدیل شود. مسئولان هم از مدال نقره بازیهای آسیایی شگفتزده شدند. در این صورت کسب سهمیه المپیک دور از دسترس نخواهد بود.
