نقد انتخاب با تأخیر سرمربی تیم ملی امید را قبول دارم. هر چند وقتی تیم در اختیار مهدویکیا بود، ما در فدراسیون نبودیم. او به هر دلیلی با تیم ملی امید قطع همکاری کرد. فدراسیون از آن زمان فرصت داشت به همکاری خودش با او ادامه دهد یا فرد دیگری را جایگزین میکرد. این فاصله ایجاد شد و کار تا امسال طول کشید. همان زمان دوره ریاست رئیس قبلی کمیته هم تمام شده بود و این کمیته در شرف انتخابات جدید بود. فدراسیون هم چنین شرایطی داشت و انتخاب سرمربی تیم ملی فوتبال امید با تأخیر انجام شد. با وجود این، اما در این فرصت کم، عنایتی و تیم امید در اردوهای خوبی شرکت کردند و به تورنمنتهای خوبی رفتند. اگر بخواهیم درجهبندی کنیم، بیش از دورههای قبل با تیم امید همکاری کردیم، اما متأسفانه نتیجه خوبی در زمین نگرفتیم. الان باید در شورای سیاستگذاری تیمهای ملی ببینیم باید در مورد تیم امید برای آینده چه کنیم، هر چند پس از هر نتیجه، سرمربی تیم ملی مربوط باید در فدراسیون فوتبال توضیح دهد. عنایتی نیز چنین فرصتی را دارد و جلسهای با او داریم. باید نظراتش را بگوید و سپس جمعبندی کنیم. پیش از صحبتهایش نمیتوانیم قضاوتی داشته باشیم. فدراسیون این دوره بیش از هر دوره دیگری برای امیدها هزینه کرد، اما بخشی از هزینهها (پاداش به بازیکنان تیم امید در بازیهای آسیایی هانگژو) را کمیته ملی المپیک و بخشی را هم فدراسیون داد، البته کمیته پاداشی بابت پیروزیها پرداخت نکرد. این کمیته برای فدراسیونهایی که رشته آنها در هانگژو حضور داشت، بودجهای پیشبینی کرد و بخشی از آن را به فدراسیون فوتبال داد. ما هم از منابعی که در کمیته ملی المپیک تصویب شد و منابعی که خودمان داشتیم، کار را جلو بردیم. بودجهای که کمیته در اختیار تیم امید گذاشت، یکدهم هزینههای متحملشده فدراسیون بود. ۹۰درصد هزینههای این تیم از سوی خود فدراسیون تأمین شد. کمیته بودجهای که داد گفت برای تیم امید، اما محل مصرف مبلغ پرداختی کمیته را خودمان مشخص کردیم.
