نوشاد عالمیان بیشک مطرحترین چهره تنیس روی میز ایران است که بعد از کسب برنز انفرادی جاکارتا در بازیهای آسیایی هانگژو این مدال را در بخش تیمی و دو نفره تکرار کرد. مدالآوری ایران در بخش تیمی، آنهم بعد از ۶۵ سال اتفاق کمی نبود، اما ملیپوش تنیس ایران بر این باور است که ادامه این روند و تکرار مدالهای کسب شده در بازیهای آسیایی و ارتقای آن نیازمند مهیا شدن زیرساختها در تنیس روی میز ایران است: «مهمترین نیاز این رشته یک کمپ خیلی خوب است. اکثر کشورهایی که در تنیس روی میز پیشرفت کردهاند در مرحله اول یک کمپ خیلی خوب درست کردهاند که ورزشکاران بتوانند در آن تمرین کنند.»
عالمیان معتقد است ایرانیها پینگپنگ را بلد هستند و آن را میفهمند، اما این رشته هنوز خوب در ایران دیده نمیشود و از سوی دیگر گران بودن آن باعث فاصله بچهها از تنیس روی میز شده است: «یک راکت ۲۰ الی ۲۵ میلیون تومان است و رویههای آن هم ۵ میلیون است. در واقع شاید من و نیما در یک مسابقه ۲۰ میلیون برای رویه هزینه کنیم. این مسائل باعث میشود که بچهها از این رشته فاصله بگیرند. در مجموع استعدادهای زیادی داریم و اگر واقعاً امکانات بدهند، میتواند در مسابقات آسیایی، جهانی و حتی المپیک مقامآور باشد.» بهزعم او نداشتن حریف تمرینی از دیگر مشکلات این رشته است: «من و نیما هیچوقت مشکل کمبود حریف تمرینی نداشتیم و از طرفی با حضور پدرم مشکل کمبود مربی هم نداشتیم. این مسئله روی استمرار ما خیلی مهم بود و باعث شد تا الان دوام بیارم. شاید اگر من و نیما و پدرم در کنار یکدیگر نبودیم، نمیتوانستیم تا الان در این رشته بمانیم، اما این تمرینات مداوم باعث ماندگاری ما شد. پیدا کردن حریف تمرینی خیلی سخت است، اما با توجه به اینکه این رشته در خانواده ما بود، مشکلی برایمان ایجاد نشد، اما دیگر ورزشکاران این رشته شرایط من و نیما را ندارند و این کار را برایشان سختتر میکند.»
ملیپوش تنیس روی میز ایران هم مثل بسیاری از ورزشکاران بر این باور است که توجه زیاد به فوتبال مانع از دیده شدن سایر رشتهها میشود و این مسئله را دلیل عدم نتیجهگیری کاروان ایران در هانگژو میداند: «من نمیگویم به فوتبال چیزی ندهند؛ به هر حال فوتبال هم رشته پرطرفدار در تمام دنیاست و شرایط متفاوتی دارد. طبیعتاً باید به فوتبال هم رسیدگی کرد، اما این اتفاق باید در سایر رشتهها هم رخ بدهد. نتیجه عدم رسیدگی به سایر رشتهها این میشود که ما در این دوره از بازیهای آسیایی بدترین نتیجه ۲۰ سال اخیر را گرفتیم. ما استعدادهای زیادی در ایران داریم، اما متأسفانه هزینه نمیشود و امکانات نمیدهند. اگر به رشته ما امکانات بدهند، خیلی میتواند مدالآور باشد و از طرفی با جذابیتی که این رشته دارد، افراد زیادی به سمت آن میآیند.»
