جوان آنلاین: اگر از ما بپرسند قدمان چقدر است یا فرم بینی و موهایمان چطور است، بعید است تصوری غیر از آنچه در واقعیت است داشته باشیم، اما وقتی پای سنوسال به میان میآید، قضیه جور دیگری میشود و اغلب سن ذهنیمان کمتر از سن واقعیمان میشود. در تحقیقی که در سال۲۰۰۶ انجام شده است، پژوهشگران دریافتند بزرگسالان بالای ۴۰سال خودشان را به طور متوسط ۲۰درصد جوانتر از سن واقعیشان میدانند. این میل به جوانی از کجا میآید و آیا اصلاً چیز خوبی است؟
به نظر میرسد تشخیص موقعیتمان در زمان برای ما بسیار دشوار است. خیلی از آدمهایی که سن و سالی از آنها گذشته است، میگویند وقتی در آینه خودشان را میبینند، به جای اینکه غمگین شوند «تعجب» میکنند.
برخی از دانشمندانی که در رشته «پیریشناسی» کار میکنند، مطالعاتی را در این زمینه انجام دادهاند. دو پژوهشگر دانمارکی از هزارو۴۷۰ نفر پرسیدند که خودشان را از نظر ذهنی چند ساله میدانند و طبق انتظار فهمیدند بسیاری از مردم خودشان را بسیار جوانتر از سن واقعی میدانند. آنها در این تحقیق به این نتیجه رسیدند که «جوان تردانستن خود نوعی خوش بینی است، نه انکار واقعیت. جوان تردانستن خود یعنی ما سالهای پرثمر بسیاری پیش رو داریم و آینده پر از بنبستهای ملالآور و پر از بیماری و کسالت نیست.»
گاهی از نظر ذهنی در یک سن خاص ثابت میمانیم. مقاله رابین و برنتسن میگوید: رخدادهایی خاص، به ویژه مصیبتها و فجایع، محور حافظه ما هستند، بنابراین ممکن است در آن سنی که روحمان آسیب دیده، قفل شویم.
حالتهای دیگری هم برای این وضعیت متصور است. برای مثال، ریچارد پریموس، استاد ۵۳ساله حقوق، فکر میکرد «۳۵ ساله» است. چون در این سن توانسته بود برای پرسشهای اساسی زندگیاش پاسخهایی بیابد که همچنان کارآمد بودند. نمونه جالبتر، سؤالی بود که متکلمان مسیحی در قرون وسطی مطرح کرده بودند: «آدمها در بهشت چندساله اند؟» اغلب آنها به این نتیجه رسیده بودند که «۳۳» ساله. علیالظاهر زیرا مسیح در ۳۳سالگی عروج کرد، اما شاید دلایل دیگری هم داشته باشد که فکر کنیم در بهشت سیوچند ساله خواهیم بود.
در واقع، آدمهای خیلی زیادی در سالهای دهههای۴۰ و ۵۰سالگی خود، خود را حدوداً ۳۵ساله در نظر میگیرند، زیرا در این سن نه بیش از حد جوانیم، نه پیر به شمار میآییم.
جوانتر تصور کردن خودمان، احتمالاً پیامدهای مثبتی برای سلامت جسمی و روانیمان هم دارد. بکا لیوای، استاد روانشناسی دانشگاه ییل، وقتی به ژاپن سفر کرده بود، این نکته را خیلی خوب متوجه شد. او ژاپنیهای بسیاری را میدید که در ۷۵سالگی در کلاس موسیقی ثبتنام میکنند تا گیتار الکتریک بیاموزند یا ۸۰سالههایی را میدید که در پارکها با وزنه ورزش میکنند. او در کتابی که در این باره نوشت، میگوید: «حس پایدار عاملیت و ارزشمنددانستن خود» که با جوانی گره خورده است، میتواند واقعاً عوارض پیری را به تعویق بیندازد.
رابین و برنتسن در کار پژوهشی خود در زمینه سن ذهنی، دریافتند زیر ۲۵سالهها معمولاً خودشان را بزرگتر از سن واقعیشان میدانند و بالای ۴۰سالهها خودشان را جوانتر محسوب میکنند. نظر شما چیست؟
آنچه خواندید مروری کوتاه بر مطلب «چرا اغلب تصور میکنیم جوانتر از سن واقعیمان هستیم؟» نوشته جنیفر سینیور است و مینا قاجارگر آن را ترجمه کرده است. برای خواندن نسخه کامل این مطلب به وبسایت ترجمان سر بزنید.
