یکی از مزیتهای بازی تدارکاتی همین نمایانشدن ایرادها و اشکالات است، البته به شرط آنکه برای برطرف شدن آنها برنامه داشته باشیم. اردن با وجود اینکه از تیمهای سطح اول فوتبال آسیا محسوب نمیشود، اما به خوبی ایرادهای تیم ملی ایران را نشان داد. ایرادهایی که اگر رقبای اصلی ما در آسیا آنها را دیده باشند، آن وقت باید بگوییم که اوضاعمان در جام ملتهای آسیا خیلی وخیم خواهد بود.
دفاعی که جدی بازی نمیکند
امیر قلعهنویی خودش معترف است که تیمش در ساختار دفاعی با مشکل روبهروست، این را حتی بعد از برتری مقابل اردن هم بیان کرد و گفت: «در این بازی یکسری ایرادها داشتیم از جمله ایراد در ساختار دفاعی، اما این ایرادها را آنالیز میکنیم تا مشکلات مرتفع شود.»
جای خوشحالی است که سرمربی تیم ملی این ایراد را دیده و درصدد رفع آن است، اما به نظر میرسد قلعهنویی پیش از آنکه به فکر ترمیم ساختار خط دفاع تیم ملی باشد باید به فکر تغییر نوع نگاه بازیکنان این خط و شکستن غرور کاذب آنها باشد. در بازی مقابل اردن علیرضا بیرانوند و حسین کنعانیزادگان به عنوان دو بازیکنی که در پرسپولیس همبازی هستند چندین بار در بازی مستقیم با هم دچار اشتباهات وحشتناکی شدند که بدون تردید اگر حریف اردن نبود نتیجه پایان بازی چیزی جز پیروزی ایران میشد.
اینکه بیرانوند و کنعانیزادگان به دفعات مرتکب یک اشتباه شوند، مسئلهای نیست که بتوان به سادگی از کنار آن گذشت. اصرار بیش از حد آنها به پاسهای کوتاه بههم با ضریب خطر بالا، آنهم در حالی که کنعانیزادگان حتی در روزهای اوجش هم بازیکن پا به توپی نبوده چندین بار در طول بازی دروازه تیم ملی را با خطر جدی روبهرو کرد. سرمربی تیم ملی باید به این نکته توجه داشته باشد که حریفان اصلی ایران بهخصوص حریفان شرقی تیمهایی نیستند که مثل اردن این موقعیتها را به راحتی از دست بدهند. ضمن اینکه اشتباهات بیش از حد این دو باعث به زحمت افتادن بقیه بازیکنان میشد تا جایی که در همان نیمه اول در یکی، دو صحنه اگر دخالت بازیکنان دیگر و هوشیاری آنها در کنار موقعیتنشناسی بازیکنان اردن نبود، دروازه تیم ملی باز میشد.
برای درک ضعف مفرط عناصر دفاعی تیم ملی، بهخصوص جایی که کنعانیزادگان حضور دارد کافیست صحنه گل تیم اردن را مرور کنید تا متوجه واقعیت شوید. توپ ارسالی بازیکن اردن با اشتباه فاحش کنعانیزادگان به مهاجم آنها رسید. اشتباهاتی که البته از مدافع ملیپوش پرسپولیس این روزها چه در ترکیب تیم باشگاهی و چه در تیم ملی زیاد دیده میشود. اشتباهاتی که نباید به سادگی از کنار آن گذشت. فراموش نکنیم که پایهگذار شکست تلخ ایران مقابل ژاپن در جام ملتهای قبلی هم اشتباه بچگانه حسین کنعانیزادگان بود.
بنابراین قلعهنویی باید قبل از هر تغییر سیستم و تاکتیکی در خصوص خط دفاع تیم ملی نوع نگرش عناصر خط دفاعی تیمش را تغییر دهد و به آنها یادآور شود که نباید همه چیز را ساده بگیرند و باید به آنها بفهماند که تمام رقبا جدی هستند.
خط هافبک بیاثر و کمرمق
مورد دیگری که در بازی تیم ملی میتوان از آن به عنوان یک نقص بزرگ یاد کرد، بیکاری برخی از بازیکنان مقابل تیم اردن بود. علیرضا جهانبخش، سعید عزتاللهی و احمد نوراللهی تقریباً در میدان هیچ کاره بودند و کار توپرسانی به مهاجمان را بیشتر شجاع خلیلزاده با ارسالهای بلند از خط دفاع انجام میداد. در طول نیمه اول اصلاً نامی از احمد نوراللهی برده نشد و بازی ضعیف او قلعهنویی را وادار کرد که در ابتدای نیمه دوم روزبه چشمی را جایگزین او کند. علیرضا جهانبخش هم در طول ۶۸ دقیقه حضورش در میدان اینقدر پراشتباه و بیاثر بود که جایش را به مهرداد محمدی داد. سعید عزتاللهی هم تنها لحظه اثرگذارش در بازی صحنه گل اردن بود، جایی که هنرنمایی او و کنعانیزادگان باعث به ثمر رسیدن تکگل میزبان شد.
سابقه مربیگری امیر قلعهنویی به ما میگوید که او یک مربی با تفکرات هجومی و بازی رو به جلوست. سرمربی تیم ملی در فاز حمله با وجود مهاجمانی، چون مهدی طارمی، سردار آزمون و حتی محمد محبی جوان و جویاینام مشکلی ندارد، اما اینکه چه برنامهای برای توپرسانی به آنها داشته باشد نکته مهمی است که بازی مقابل اردن همه را نگران آن کرده است. سرمربی تیم ملی بعد از بازی مقابل اردن گفت: «در مجموع خوشحالم که بازی را بردیم و به فینال صعود کردیم. من از نوع بازی تیم راضی نیستم و توقعم این بود که باکیفیتتر بازی کنیم، ولی همین که با اختلاف دو گل اردن را شکست دادیم کار مهمی است.»
امیر قلعهنویی از بازی تیمش راضی نیست که این میتواند جای امیدواری برای پیشرفت تیم ملی داشته باشد، اما در عین حال میگوید بردن اردن با اختلاف دو گل کار مهمی بوده که این یکی یعنی یک خطر بزرگ. در حالی که رقبای اصلی ایران حریفان مطرح و بزرگشان را گلباران میکنند و به زحمت میاندازند، ما نباید بهخاطر بردن اردن دچار توهم شویم.
