اکونومیست در گزارشی با بررسی سن ۲۰۰ برنده جایزه نوبل به این سؤال پاسخ داده است که افراد عموماً در چه سنی به اوج حرفه خود نزدیک میشوند. در این گزارش به رشتههای مختلف جایزه نوبل و سالهای مختلف اشاره شده است. در ادامه ترجمه این گزارش را به نقل از «فرادید» میخوانید.
گودایناف (که در سال جاری میلادی درگذشت) مسنترین برنده اصلیترین جایزه تحقیقاتی جهان بود. معمولاً برندگان جایزه وقتی تلفن را برای شنیدن تبریک با لهجه سوئدی مسئولان نوبل برمیدارند به ۵۵ سالگی خود نزدیک شدهاند. با این وجود، انتشار مقاله یا کتاب تعیینکننده برای موقعیت حرفهای یک برنده تا شناسایی آن از سوی کمیته نوبل ممکن است سالها به طول انجامد. این پرسش مطرح میشود که افراد در چه سنی در اوج قدرت حرفهای خود قرار میگیرند؟
پاسخ به این پرسش در طول زمان تغییر کرده است. بر اساس نتیجه تحقیقاتی که در سال ۱۹۵۷ میلادی منتشر شد برندگان علمی که در فاصله سالهای ۱۹۰۱ تا ۱۹۵۰ این جایزه را دریافت کردند بهطور میانگین ۳۹ سال سن داشتند. با این وجود، نتیجه مطالعات صورت گرفته در سال ۲۰۱۹ میلادی توسط راسموس بیورک از دانشگاه فنی دانمارک درباره برندگان جایزه نوبل نشان داد که میانگین سنی برندگان در حوزه علم و اقتصاد در زمان برنده شدن جایزه خود ۴۴ سال بوده است.
تفاوت بین رشتهها کمتر شده است. در نیمه اول قرن بیستم فیزیکدانان و شیمیدانان بهطور قابل توجهی جوانتر از دانشمندان علوم پزشکی بودند (به ترتیب در ۳۵ و ۳۸ سالگی). در آن زمان این امر به تولد فیزیک مدرن در آغاز قرن نسبت داده شد که از سوی اکتشافات جدید تشعشعات، نظریه نسبیت و مکانیک کوانتومی تحریک شد و عرصه را برای دانشمندان جوانتر فراهم کرد تا خود را نشان دهند و نامی از خویش برجای بگذارند.
با این وجود، اکنون سن اوج موفقیت در هر رشتهای بسیار نزدیکتر است اگرچه فیزیکدانان بهطور میانگین با ۴۳ سال سن، هنوز کمی جوانتر از حد متوسط هستند. آنها برای نامزد شدن به مقالات کمتری نیاز دارند و عمدتاً بدین خاطر است که هنگام دریافت جایزه نوبل نسبتاً جوانتر هستند. فیزیکدانان معمولاً برای یک اکتشاف بزرگ برنده جایزه نوبل میشوند در حالی که در مورد اقتصاددانان آنان برای نظریههایی که طی چندین سال ارائه میدهند برنده جایزه میشوند که خود سبب افزایش میانگین سنیشان میشود.
فارغ از رشته، برندگان آتی نوبل علم از اواخر جوانی تا اوایل میانسالی بیشترین بازدهی را دارند. شاید در آن زمان است که خود را در تقاطع شیرین ایدههای تازه و ابزاری برای پیگیری آن ایدهها میبینند. میانگین سنی دانشجویان سال اول دکتری در OECD یعنی در باشگاهی از کشورهای عمدتاً ثروتمند و توسعهیافته ۲۹ سال است. محققان جوان آیندهدار که میخواهند آزمایشگاههای خود را راهاندازی کنند معمولاً حدود پنج سال پس از فارغالتحصیل شدن بودجه دریافت میکنند.
نکته عجیب آن است که نویسندگان مقالاتی که کمتر به مدارک دکتری و کمکهزینه تجهیزات آزمایشگاهی وابسته هستند با ورود به میانسالی بهترین کارهای خود را نیز انجام میدهند. برخی از برندگان جایزه نوبل ادبیات مانند باب دیلن به دلیل فعالیتهایشان در طول عمر انتخاب شدند. اما در مواردی که کمیته نوبل آثار فرد را برای ستایش انتخاب میکرد میانگین سنی نویسندگان ۴۱ سال بود.
جامعه ایده استعدادهای جوان را دوست دارد، اما باید استعدادهای میانسال را نیز مورد تجلیل قرار دهد. زمانی که جان بیگودنو در سال ۲۰۱۹ میلادی در سن ۹۷ سالگی برنده جایزه نوبل شیمی شد دانشمندان نفس راحتی کشیدند. بسیاری نگران بودند که کمیته نتواند از کارهای پیشگامانه او در زمینه باتریهای لیتیوم یونی که از سال ۱۹۸۰ میلادی به اینسو انجام داده بود تقدیری به عمل آورند.