خبرگزاری ایسنا به نقل از اسپیس از دلایل توجه پژوهشهای فضایی به قطب جنوب ماه نوشت. خلاصهای از این گزارش در ادامه آمده است: مأموریت چاندرایان-۳ هند روز چهارشنبه (۲۳ آگوست) با موفقیت در نزدیکی قطب جنوب ماه فرود آمد... مأموریت آژانس فضایی هند که از زمان فرود، یک ماهنورد روباتیک را برای شروع کاوش روی قطب جنوب ماه مستقر کرده است، در پیگیری اهداف خود تنها نیست... علاقه به قطب جنوب ماه به عنوان محلی برای فرود عمدتاً به دلیل وجود این واقعیت است که دانشمندان میدانند این منطقه میزبان آب به شکل یخ است. همانطور که میدانید آب برای حیات ضروری است، اما کاربردهای دیگری نیز دارد. به عنوان مثال، میتواند به عنوان یک خنککننده برای تجهیزات عمل کند و حتی سوخت موشک را تأمین کند. استفاده از آب برای تولید سوخت موشک میتواند برای یک مأموریت مرحلهای به مریخ که روزی از ماه پرتاب میشود، مفید باشد.
این به آن معناست که وقتی آژانسهای فضایی در مورد پایداری در فضا و همچنین دور بعدی مأموریتهای فضایی سرنشیندار فکر میکنند، توانایی برداشت آب در محل در ماه برای نوشیدن، استفاده در دستگاههای خنککننده یا حتی تجزیه آن به هیدروژن، اکسیژن و تأمین هوای قابل تنفس یا سوخت ارزش بسیار زیادی پیدا میکند.
علاوه بر این، آب روی ماه دارای ارزش علمی منحصربهفردی است؛ میتوان از آن به عنوان سابقهای از فعالیتهای زمینشناسی روی ماه مانند آتشفشانهای قمری استفاده کرد و آب حتی میتواند به عنوان ردیاب برخورد سیارکها عمل کند. اگرچه آب در سراسر سطح ماه شناسایی شده است، اما اکثر سیگنالهای آب یخزده از قطبها میآیند. در قطب جنوب ماه، تنها قلههای مرتفع توسط نور خورشید روشن میشوند و مناطق کمارتفاع بیشتری وجود دارند که به طور دائمی در سایه فرو رفتهاند و به معنای واقعی کلمه تحت عنوان مناطق دائماً در PSRs نامیده میشوند. دما در این مناطق میتواند تا منفی ۴۱۸ درجه فارنهایت (منفی ۲۵۰درجهسانتیگراد) کاهش یابد که بسیار سردتر از سیاره پلوتون است. اما این به آن معناست که این مکان همچنین یک نقطه ایدهآل برای حفظ یخ آب است. هر مولکول آبی که وارد منطقه دائماً در سایه شود، بلافاصله منجمد میشود. این مولکولها به دام افتادهاند، زیرا برای تبخیر محیط خیلی سرد است. این آب سپس روی سطح میافتد و در آنجا با خاک قمری مخلوط میشود، [البته]فرود آمدن در نزدیکی قطب جنوب ماه آسان نیست و یکی از دلایل آن همان چیزی است که فرود در آنجا را در وهله اول بسیار مطلوب میکند. این مورد چیزی نیست جز ماهیت سایهدار قطب جنوب قمر زمین که به حفظ یخ آب کمک میکند و این به معنای دشوار بودن فرود نرم در آنجاست. اکثر وسایل نقلیهای که روی ماه فرود میآیند به دوربینها متکی هستند تا نزدیک شدن نهایی به سطح ماه را هدایت کنند و از برخورد با موانع و خطراتی مانند سنگها یا دهانهها جلوگیری کنند.
فرود آمدن حتی در نواحی پرنور ماه نیز خطرناک است. تنها یک برخورد تصادفی با یک تختهسنگ برای سرنگونی یک فضاپیما و یک فرودگر کافی است و به فاجعهای برای مأموریت ختم میشود، بنابراین خطر به طور قابل توجهی در قطب سایهدار جنوب ماه افزایش مییابد. چنین خطری همچنین با این واقعیت که قطب جنوب ماه فاقد گستره وسیعی از زمینهای مسطح است که به عنوان مثال در استوای ماه یافت میشود، افزایش مییابد. سطح ماه در هر دو قطب به شدت شیبدار و صخرهای شناخته شده است.
علاوه بر این، قطب جنوب ماه حتی از زمین قابل مشاهده نیست. این به آن معناست که دانش دانشمندان از آن کاملاً به فضاپیماهایی وابسته است که به دور ماه میچرخند و اطلاعات دقیقی در مورد این منطقه و سطح آن جمعآوری کردهاند.
هر فضاپیمای قمری که به دنبال فرود در قطب جنوب ماه است، باید بتواند در برابر دمای فوقالعاده سرد موجود در آنجا مقاومت کند. علاوه بر این، فقدان نور خورشید که این دماها را ایجاد میکند، مشکل دیگری را نیز ایجاد میکند. یک ماهنورد که در یکی از مناطق دائماً در سایه در قطب جنوب ماه قرار میگیرد، با خورشید تماس نخواهد داشت، بنابراین نمیتواند برای به دست آوردن انرژی برای کار کردن به خورشید اتکا کند و در عوض باید منبع انرژی هستهای داشته باشد. همچنین مناطق دائماً در سایه از دید زمین خارج هستند، بنابراین انتقال پیامها به آن منطقه و از بخش کنترل مأموریت در مناطق سایهدار چالشبرانگیز است.
باسلام بسیار جالب و کامل بود 
