دو هفته از آغاز بیست و سومین دوره لیگ برتر گذشته است. سکوهای ورزشگاه آزادی تخریب شده تا بهانهای باشد برای عدم پذیرش تماشاگران و هواداران دو تیم سرخابی پایتخت. اتفاقی که در آستانه آغاز بازیهای لیگ برتر افتاد و شائبههای زیادی را هم به همراه داشت. بازیها در تهران دو هفته بدون تماشاگر برگزار شد و طبق گفته مسئولان فوتبال بعید است که تا ماههای آینده هم تماشاگری به ورزشگاه آزادی راه پیدا کند. این را میتوان از تکجمله سهیل مهدی، مسئول برگزاری مسابقات سازمان لیگ متوجه شد که در گفتگو با تسنیم اعلام کرد هنوز ابلاغیهای برای حضور تماشاگران در ورزشگاه آزادی به این سازمان نرسیده است.
سکوهای ویران ورزشگاه آزادی هم این حقیقت را بلند فریاد میزنند که فعلاً نمیتوان سمت ورزشگاه رفت و پرسپولیس این هفته هم باید در سکوت مقابل میهمانش بازی کند و متعاقب آن استقلال هفته بعد همین اوضاع را تجربه خواهد کرد. اوضاع در شهرستانها هم تفاوت زیادی با تهران ندارد، هرچند که در اکثر شهرها بازیها با تماشاگر برگزار شده، اما مشکلات همیشگی وجود دارد و انگار نه انگار که بیست و سه دوره از لیگ را پشت سر گذاشتهایم.
بانوان میآیند، بانوان نمیآیند
مسئله حضور بانوان در ورزشگاهها همچنان معمای لاینحل فوتبال ایران است. هرچند در چند بازی حضور بانوان دیده شده، اما همچنان برخی تفکرات و رفتارهای خارج از ضوابط و افکار متحجرانه مانع کار است و میتواند به فوتبال ایران ضربه جبرانناپذیری وارد کند. باشگاههای حاضر در لیگ قهرمانان آسیا ملزم به اجرای مفاد قانون حرفهایگری هستند و یکی از این مفاد حضور بانوان در ورزشگاههاست. مسئلهای که باید از سوی فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ طی مدت تعطیلات فوتبال به سرانجام میرسید، اما مثل بسیاری از مسائل دیگر پشت گوش انداخته شد و با بهانههایی نظیر «در اختیار ما نیست» و «مراجع بالاتر باید نظر بدهند» انجام آن به تأخیر افتاد، درحالیکه میشد با رایزنی و اقدام درست و بهموقع و اجرای زیرساختهای مناسب و تعامل با همان بالادستیها مسئله را پیش از شروع رقابتهای لیگ برتر حل کرد. اما هیچکدام از این کارها صورت نگرفت تا امروز باز هم شاهد پررنگ شدن این حاشیه خودساخته باشیم. حاشیهای که خودمان آن را ساختیم و نمیتوانیم راهحلی برای فرار از آن پیدا کنیم.
جو ملتهب سکوها
دو هفته از لیگ بیست و سوم گذشته، اما در همین دو هفته هم شاهد بروز بیاخلاقیهای زیادی در ورزشگاهها بودیم. بیاخلاقیهایی که بخش قابل توجهی از آنها برخلاف ادعای سهیل مهدی مربوط به نیمکت تیمها و نوع رفتار آنها در کنار زمین است. مسئول برگزاری مسابقات سازمان لیگ میگوید: «خوشبختانه نیمکت تیمها به نسبت سال گذشته آرامتر شده است. بهترین اتفاق تا این لحظه، آرامش در بازی تراکتور و پرسپولیس بود که باید از مردم خوب آذربایجان تشکر کنیم که به زیبایی برای تماشای بازی به ورزشگاه یادگار امام تبریز آمدند و بدون کوچکترین مشکلی ورزشگاه را ترک کردند. این رفتار میتواند الگوی خوبی برای رقابتهای بعدی و بازیهای پیشرو باشد که همینطور فرهنگ هواداری به خوبی به نمایش در بیاید.»
سهیل مهدی گویا تنها بازی تراکتور و پرسپولیس را به تماشا نشسته؛ شاید هم کسی اخبار بازی هفته اول، سپاهان و تراکتور و هفته دوم، فولاد و نفت آبادان را به گوش او نرسانده تا متوجه شود که در همین دو هفته اتفاقاتی در ورزشگاهها افتاده که طبیعتاً باید منتظر وقوع آن در هفتههای پایانی و روزهای جنگ بر سر قهرمانی یا عدم سقوط بودیم، اما از همین هفتههای اول شروع شده و باید گفت وای به حال هفتههای آخر.
هرچند کمیته انضباطی در پایان هفته اول خاطیان را بلافاصله محکوم کرد، اما نباید از یاد ببریم که وقوع این همه حاشیه، آنهم در شروع رقابتهای لیگ برتر چیزی نیست که بتوان به سادگی از کنارش گذشت. هرچند که باید عنوان کرد هیچکدام از این موارد نمیتواند دلیلی برای عدم حضور تماشاگران در ورزشگاهها باشد. فدراسیون فوتبال و سازمان لیگ موظف هستند شرایطی را فراهم کنند تا تماشاگران با خیالی آسوده به ورزشگاهها بیایند، ولی جای تأسف است که مسئولان هیچکدام از امور محوله را به درستی و در زمان مناسب انجام ندادهاند تا امروز نه تنها بابت حضور بانوان در ورزشگاهها با مشکل روبهرو باشیم، بلکه همان تماشاگران مرد را هم نتوانیم به درستی ساماندهی کنیم و مجبور باشیم ورزشگاههای خالی از تماشاگر را تحمل کنیم.
