پویان اوحدی نوشت: در سال۱۹۴۸ وقتی جنگلهای مونتانای امریکا در حال سوختن بود ۱۵ آتشنشان به منطقه اعزام شدند. آن موقعها هنوز آدمها آنقدر مدیون تکنولوژی نبودند. خیلی از چیزها بسته به قدرت و توانایی انسانها بود. در آن روز باد به شدت زبانههای آتش را به اینسو و آنسو شعلهور میکرد. وقتی آتشنشانها به نقطه موردنظر رسیدند، باد با سرعتی وحشتناک آتش را به سمت آنها روانه میکرد. از آن ۱۵ نفر تنها دو نفر توانستند از چنگال شعلههای آتش و آن جهنم واقعی نجات پیدا کنند، اما ۱۳ نفر باقیمانده همانطور که کل وسایلشان را با خود به همراه داشتند، در جهنمی از آتش به کام مرگ فرورفتند. آنها در حالی طعمه آتش زیر پایشان شدند که تنها ۱۰۰ متر با منطقه امن فاصله داشتند، یعنی ۱۰۰ متر آن طرفتر زندهماندنشان تضمین شده بود. ۱۰۰ متر روی زمین هم آنقدرها مسافت زیادی نیست، حتی با پای پیاده، چه برسد روی هوا و با آن سرعت وزش باد.
بعدها کارشناسان در مقایسه دو آتشنشانی که زنده مانده بودند با ۱۳ آتشنشان دیگر به این مهم رسیدند که تنها کاری که گروه اول انجامش داده بودند، رها کردن وسایل اضافه و سنگینشان بود. تبر، ابزار و کولهپشتی هر ۱۳ نفری که مرده بودند همچنان همراهشان بود. همین فرق کوچک، همین اتفاق باعث شده بود دو نفر بتوانند از آن جهنم زنده بیرون بیایند.
ما هم در مسیر جاده زندگی گاهی دچار همین جهنم خواهیم شد؛ جهنمی که صدها برابر بدتر و سهمگینتر از یک جنگل آتش گرفته است. جهنمی که با تمام ولع میخواهد تو را به کام خود فروببرد. جهنمی بزرگ با اشتهایی عجیبوغریب. میخواهم این را بگویم که ما هم در زندگی همان کولهپشتی و تبر و ابزار را به همراه داریم؛ همان آدمهایی که بیدلیل سالهاست با خودمان به اینوروآنور میکشانیمشان؛ آدمهایی که اگر به اول و آخر رفاقتشان نگاه کنیم تنها خواستهشان کورکردن میل ما برای زندگی بوده است؛ آدمهایی که هیچگاه راهکاری ندارند و فقط از نشدن و نتوانستن برایمان روضه میخوانند. آدمهایی که تمام عمر تنها باعث سنگینترشدنمان بودهاند.
برای زندهماندن، برای پیشرفت، برای فرارکردن از چنگال تلخی روزگار باید بارمان را سبکتر کنیم. یک روزی و یک جایی باید از شر تمام آن چیزهایی که سرعت قدمهایمان را کند کردند، خلاص شویم. از آدمهای که چیزی جز تکرار شدن یاد نگرفتهاند، از ذهنهای کوچک و محدود، از خاطرات بد و تلخ که دیگر حتی جزئیاتشان هم برایمان اهمیتی ندارد، از دست تمام آن چیزهایی که باعث میشود مانند آن ۱۳ آتشنشان، در حالی که تنها ۱۰۰ متر تا نجات پیداکردن فاصله داریم، به کام نابودی فرو برویم.
