تیم بانوان ایران با توجه به زمانی که گذاشته بود، موفق به کسب نتایج قبولی در رقابتهای وزنهبرداری نوجوانان آسیا شد. ایستادن روی سکوی سوم در مسابقات آسیایی هند که نشان از پتانسیل بالای وزنهبرداری بانوان ایران دارد، نوید آیندهای روشن را میدهد، اما به شرط آنکه در باد این موفقیت نخوابیم و در راستای ادامه دادن این مسیر گام برداریم. اولویت کادر فنی از اعزام تیم نوجوانان بانوان به قهرمانی آسیا نه رفتن روی سکو که افزایش رکوردها، بالا رفتن تعداد حرکات صحیح و نزدیک شدن به رکوردهای تمرینی بود؛ هدفی که دستیابی به آنها باعث شد شاهد مدالآوری بانوان و دست آخر کسب عنوان سومی در هند شویم. فنیتر اگر بخواهیم نگاه کنیم، طی چند سالی که از فعالیت بانوان ایران در وزنهبرداری میگذرد، ما هرگز در پایان مسابقات مختلف نتوانسته بودیم به جدول ۴۰ نفره راه یابیم؛ جدولی بر اساس رکوردهای ثبتشده در تمامی اوزان که نام ۴۰ نفر در آن ثبت میشود و بانوان ما هرگز سهمی در این جدول نداشتند یا اگر داشتند به ندرت و یک نفر بوده است. این بار، اما در پایان مسابقات نوجوانان ما چهار سهم در جدول چهل نفره داشتیم و در پایان مسابقات جوانان نیز شاهد حضور نام نفراتی، چون ریحانه کریمی و فاطمه کشاورز در جدول اشارهشده بودیم که اتفاق خوب و قابل توجهی بود، خصوصاً با توجه به زمانی که برای این تیمها گذاشته شده بود.
اما مهمترین مسئله امروز این است که چطور از پتانسیل تیمهای پایه بهرهمند شویم تا در آینده تیم شاهد تیم بزرگسالانی قوی و قابل اتکا باشیم. قطعاً باید نفرات مستعد به این جمع اضافه شود و با برنامهریزی جهت برپایی اردوهای بلندمدت، در پی پرورش استعدادها باشیم، البته در این مسیر برخی مربیان شهرستانی عملکرد قابل توجهی داشتند، به طوری که با شناسایی استعدادها، آنها را برای حضور در سالن تشویق کردند و حالا پرورش آنها وظیفه ماست، به همین دلیل نیازمند سالی هشتنه ماه اردو با این نفرات هستیم تا بتوانیم آنها را برای رفتن روی سکو در المپیک ۲۰۲۸ آماده کنیم. من باور دارم وزنهبرداری بانوان ایران توان کسب چنین موفقیتی را دارد، اما برای دستیابی به آن باید با برنامهریزی و اصولی پیش رفت. برخی از این ورزشکاران را که به حال خود رها کنیم، نه فقط به دلیل دور شدن از شرایط تمرینی در اردوها با افت بدنی مواجه میشوند که حتی بسیاری از آنها از بدنه وزنهبرداری جدا میشوند و به دیگر ابعاد زندگی خود میپردازند، به همین دلیل خیلی مهم است که آنها را رصد و حمایت کنیم و با برنامهریزیهایی که انجام میدهیم، شرایط را برای ادامه همکاری این ورزشکاران با تیم ملی فراهم کنیم تا بتوانیم نتیجه بگیریم. خیلی ساده است، همه چیز مثل زنجیر به هم وصل است. پیشنیاز موفقیت برگزاری اردوهای مناسب و طولانیمدت در سال هستیم. در کل یعنی باید استعدادهایی را که داریم با چنگ و دندان حفظ و روی آنها سرمایهگذاری کنیم تا بتوانیم به نتیجهای که میخواهیم دست یابیم.
تردیدی نیست با نتایجی که در هند کسب شد، انتظارات از بانوان وزنهبردار بالا رفته است، با وجود این، اما اگر جای زوم کردن روی مدال و سکو، هدف ما افزایش رکورد، بالا رفتن تعداد حرکات صحیح و نزدیک شدن به رکوردهایی باشد که در تمرینات زده میشود، بالطبع میتوانیم در مسیر رو به رشدی گام برداریم و نه تنها به مدالهای خوشرنگ و عنوانهای درخور دست یابیم که عملکردمان در هر مسابقه از مسابقه قبلی بهتر خواهد شد و در نهایت میتوانیم شاهد ارتقای جایگاه وزنهبرداری ایران توسط بانوان باشیم، البته تردیدی نیست که مشکلاتی در این مسیر خواهیم داشت. برای نمونه برخی ورزشکاران همچنان در شهرهای خود با مشکل سالن برای تمرین مواجه هستند و از سوی دیگر امکانات و وسایل وزنهبرداری بسیار قدیمی است و به تازگی فدراسیون به شکل محدودی اقدام به تهیه وسایل کرده است تا حداقل در اردوی تیم ملی مشکلی نداشته باشیم. در خصوص محل تمرین بانوان نیز اگر چه مسئله قطعی حلوفصل نشده، اما در برخی شهرستانها با تلاشها و پیگیریها توانستهایم سالنهایی را برای تمرین بانوان مهیا کنیم و بعضی از سالنها نیز سانسهایی از آقایان را به بانوان اختصاص دادهاند تا به طور موقت شرایط برای تمرین بانوان مهیا شود، اما مهمتر از همه همچنان استعدادیابی و برگزاری اردوهای بلندمدت برای مهیا کردن وزنهبرداران بانوان است، اگر در پی حضور این نفرات در ترکیب بزرگسالان در سالهای آینده و همچنین موفقیت آنها هستیم.
