مشکلات مالی و کمبود بودجه یکی از مهمترین دلایل اعزام کیفی کاروان ایران به چین است. تصمیمی که اگرچه مخالفان زیادی دارد، اما بهزعم مسئولان تصمیمگیرنده کارشناسی شده و با بررسی همه جوانب اتخاذ شده است. با این وجود نمیتوان منکر این مهم شد که تصمیمگیری در خصوص اعزام کیفی به بازیهای آسیایی میتواند تأثیر منفی بر روحیه و انگیزه ورزشکاران داشته باشد.
پیشتر شاهد عملی شدن این تصمیم در خصوص کاروان اعزامی ایران به رقابتهای المپیک و پارالمپیک نیز بودیم. توجیه آقایان نیز این بود که المپیک میدان کسب تجربه نیست و ورزش کشور آنقدر بودجه ندارد که بخواهد کاروانی گسترده را برای کسب تجربه راهی بزرگترین رویداد ورزشی دنیا کند. اینکه المپیک جای کسب تجربه نیست را شاید بتوان با ارفاق پذیرفت، اما تعمیم دادن این بهانه به سایر مسابقات جهت جا انداختن اعزامهای کیفی نمیتواند قانعکننده باشد و بیتردید در درازمدت تأثیر سویی در ورزش کشور خواهد داشت، خصوصاً که مشکلات مالی باعث شده طی سالهای اخیر، شاهد لغو اعزامهای زیادی به مسابقات مختلف باشیم. اینکه مشکلات مالی مانع از اعزام تیمهای رشتههای مختلف به مسابقات کماهمیت باشد اتفاق دور از انتظاری نیست، اما اگر قرار به عدم اعزام به مسابقات کماهمیت و اعزام کیفی به مسابقات مهمی، چون بازیهای آسیایی و المپیک باشد، ورزشکار باید در کدام میدان کسب تجربه کند و خود را به آمادگی ایدهآل جهت افتخارآفرینی برساند؟
اشکالات اعزام کیفی طی ماههای گذشته بارها و بارها توسط جامعه ورزش، کارشناسان و حتی اصحاب رسانه فریاد زده شده، اما این صدا تا به امروز به هیچ جایی نرسیده، بهطوریکه طی هفتهها و روزهای اخیر شاهد اعتراضات بسیاری در این خصوص بودهایم. تازهترین اعتراض را خدیجه قانع مطرح میکند. مربی تیم ملی هندبال بانوان با گلایه از تصمیم گرفته شده در خصوص این تیم میگوید کاش وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک بارها قول اعزام تیم ملی هندبال زنان به بازیهای آسیایی هانگژو را نداده بودند: «سال قبل که تیم ملی زنان جهانی شد این نوید به بازیکنان داده شد که در بازیهای آسیایی هانگژو جای خواهند داشت. در دوره بعد هم که تیم ملی بار دیگر جهانی شد باز هم این قول داده شد. تأسفآور است که کمیته ملی المپیک روی حرف خود نماند و تیم را حذف کرد. اما مسئله مهمتر این است که اگر قرار باشد با همین دیدگاه پیش بروند پس زنان ورزشکار چه زمانی پیشرفت خواهند کرد! صرفاً این را برای رشته هندبال نمیگویم و منظورم همه ورزش زنان است. در شرایطی هستیم که فدراسیونها به دلیل وضعیت اقتصادی نمیتوانند تیمها را به دیدارهای تدارکاتی اعزام کنند. در این شرایط بازیهای آسیایی میتوانست انگیزه زنان ورزشکار را بیشتر کند و حالا بدون شک نتیجه عکس خواهد داشت.»
هندبال بانوان تنها رشتهای نیست که از حضورش به بازیهای آسیایی هانگژو ممانعت شده است، رشتهها و ورزشکاران زیادی با این مشکل مواجه هستند. مشکلی که در کنار شرایط نامناسب مالی و امکانات نامحدود، میتواند تأثیرات منفی بسیاری در روند نتیجهگیری ورزشکاران داشته باشد. در واقع ورزشکاران برای حضور در رقابتهای مهمی، چون بازیهای آسیایی و المپیک است که سالها تلاش و تمرین میکنند، اما اگر قرار باشد در مسابقات کماهمیت به دلیل مشکلات مالی حضور پیدا نکنند و در بازیهای مهم نیز به دلیل اعزام کیفی حضور نداشته باشد در کدام میدان میتوانند تواناییهای خود را به نمایش بگذارند و خودی نشان دهند؟ آیا این نگاه آقایان باعث کوچک شدن دامنه ورزش در کشور نمیشود؟ با این وجود تصمیمات آقایان میتواند ورزشکاران بسیاری را از ادامه مسیر ناامید و دلسرد کند که اگر غیر از این بود هندبال بانوان بعد از تاریخسازی سال گذشته (راهیابی به مسابقات جهانی) امروز به بهانه کیفیسازی نامش از تیمهای اعزامی به بازیهای آسیایی هانگژو خط نمیخورد. اتفاقی که برای تیمها و رشتههای بسیاری رخ داده است.
