اماکن بسیار زیادی در تهران وجود دارد که پایتختنشینان به همراه خانواده خود به آنجا میروند تا اوقات فراغت خوش و ارزانی را سپری کنند. در این میان، شهروندان زیادی هستند که هنگام حضور در اماکن تفریحی با نواقص و مشکلات زیادی مواجه میشوند. یکی از مشکلاتی که عمده افراد نسبت به آن گلایه دارند مسئله گرانفروشی است، چراکه آنها هنگام استفاده از خدمات موجود در این مجموعهها باید مبالغی بیش از آنچه معمول و عرف است، بپردازند. برای مثال دریاچه چیتگر، یکی از معروفترین مراکز تفریحی تهران است که با توجه به موقعیت استراتژیک خود در غرب پایتخت، سالانه میزبان تعداد زیادی از گردشگران داخلی و خارجی است، اما بسیاری از افراد هنگام مراجعه به این دریاچه با مشکلات عدیدهای، چون گرانفروشی مواجه میشوند.
دیگر گرانفروشی در بسیاری از مراکز تفریحی به امری همیشگی تبدیل شده چراکه کمتر مسئولی عزم جدی برای برخورد با آن داشته است. از طرفی وقتی عمده مراجعهکنندگان، مسافت زیادی را برای رسیدن به این مراکز طی میکنند، زیربار گرانفروشیها میروند و برخلاف میلشان، هزینههای زیادی را بابت خدمات آنجا میپردازند، شاید برای همین است که مشکلات مراکز تفریحی از جمله گرانفروشیها در حال تکرار شدن است.
صندلی یا نیمکتی برای استراحت نیست
اولین مسئله که در محوطه تفریحی دریاچه مصنوعی غرب تهران به چشم میخورد، نبود نیمکت و صندلی به تعداد کافی در آنجاست. یکی از شهروندان حاضر در محوطه دریاچه خود را «راد» معرفی میکند، او که خانمی حدوداً ۵۰ ساله است، میگوید: «تعریف دریاچه چیتگر را شنیده بودم و تصمیم گرفتم آخر هفته را به اینجا بیایم. از پارکینگ تا نزدیکی دریاچه را قدمزنان آمدم و قصد داشتم برای اینکه نفسی تازه کنم، روی صندلی بنشینم تا بتوانم مجدداً به راه ادامه دهم، اما هیچ صندلی یا نیمکتی به تعداد کافی در اینجا وجود ندارد. در حالی که چنین دریاچه معروفی که مراجعهکنندگان بسیار زیادی دارد، باید مجهز به صندلی و نیمکتهای کافی باشد تا افراد از آن استفاده کنند.»
کمی آن طرفتر مرد سالخوردهای با عصا به نزدیکی دریاچه میرود که آرامآرام قصد نشستن روی پلههای سکوی دریاچه را دارد. او نیز از همین موضوع گلایه میکند و میگوید: «وقتی صندلی نباشد، باید روی پلههای سیمانی بنشینیم که مردم روی آن راه رفتهاند و اصلاً تمیز نیست.» او ادامه میدهد: «محوطه به این خوبی که خیلیها به ذوق دیدن دریاچه به اینجا میآیند، باید نیمکت کافی برای نشستن داشته باشد.»
طبق گزارش سامانه ۱۳۷ پلاس، در سال ۱۴۰۱ حدود ۸۱ هزار درخواست از سوی شهروندان مربوط به پارکها، بوستانها و فضای سبز بود که هزارو ۱۴۷ درخواست مربوط به نصب نیمکت در فضای سبز و اماکن تفریحی بوده است. در چنین شرایطی هنوز اقدام مناسبی برای نصب نیمکت به اندازه کافی در محوطه دریاچه چیتگر انجام نشده و این دریاچه در همان حداقلها باقی مانده است.
آفتاب سوزان بدون سایهبان.
اما مشکلات دیگری هم وجود دارد. در حالی که ماه اول تابستان سپری میشود و هوا به شدت گرم است، اگر شهروندان بعد از ظهر تیرماه به دریاچه مصنوعی غرب تهران بیایند، گرمای هوا کلافهشان خواهد کرد، چراکه هیچ سایهبانی در اطراف دریاچه وجود ندارد و اگر هم باشد آنقدر کم است که همه جمعیت حاضر در دریاچه نمیتوانند از آن استفاده کنند؛ موضوعی که شهروندی با نام خانم شفیعی به آن اشاره میکند و میگوید: «من و خانوادهام از شرق تهران به سمت کرج رفته بودیم و هنگام برگشت به خانهمان، دریاچه را دیدیم. منظره قشنگی به نظر میرسید، برای همین تصمیم گرفتیم به اینجا بیاییم و آن را از نزدیک ببینیم، اما گرمای هوا در کنار نبود سایهبانی برای استراحت، کلافهمان کرده است. در کنار این دریاچه هیچ درختی وجود ندارد که سایه بیندازد و اولین سایهبانی که به چشم میخورد، خیلی از ما دور است. بدتر اینکه اصلاً نیمکتی زیر سایهبان قرار ندادهاند. اینها مشکلاتی است که باید مسئولان پارک حتماً آن را برطرف کنند. باید فکری برای سرما و گرمای این محوطه شود تا مراجعهکنندگان که در فصلهای مختلف سال به اینجا میآیند با مشکل مواجه نشوند.»
بازهم گرانفروشی
گرمای هوا بسیاری از افراد را به سمت غرفههایی که خوراکی و نوشیدنی میفروشند، کشانده است، اما قیمت خوراکیها در آنها بیش از قیمتهای درجشده روی محصولات تعیین میشود؛ موضوعی که آقای هوشمندی، شهروند حاضر در این پارک به آن اشاره میکند و میگوید: «هر بطری آب معدنی کوچک را ۷ هزار تومان خریدم و برای یک نوشابه کوچک بطری که شاید ۹ هزار تومان هم نباشد، ۱۲ هزار تومان پول دادم. وقتی اعتراض کردم فروشنده گفت که قیمتها همین است و اگر مشکلی دارم از او خرید نکنم!» او ادامه میدهد: «چرا هیچ نظارتی بر گرانفروشی این غرفهها نیست؟ اصلاً این موارد را به کجا باید اطلاع بدهم؟ گرانفروشی آنقدر عادی شده که کمتر غرفهداری نسبت به این کار، ترس و واهمهای دارد. باید مدیران در یک مجموعه تفریحی نسبت به مسائل اینچنینی حساس باشند تا مردم متضرر نشوند.»
کرایه ۳۰ هزارتومانی خودروی برقی برای یک مسیر کوتاه
ماجرای گرانفروشی در دریاچه چیتگر به غرفهداران ختم نمیشود چراکه خودروهای برقی فعال در محوطه دریاچه نیز کرایههای گران میگیرند. مسافرانی که از این خودروی برقی پیاده میشوند، زیر لب غرغر میکنند و برخی از آنها هم چهرهشان از رقم کرایه، متعجب شده است. یکی از این مسافران، خانم جوانی است که با همسر و کودکش از این خودرو پیاده میشود. او که خودش را جواهری معرفی میکند، میگوید: «بعد از اینکه قایقسواریمان تمام شد و از آنجا بیرون آمدیم، این خودروی برقی را دیدیم که دور محوطه دریاچه، مسافران را سوار میکرد. ما هم برای فرار از گرما، سوار آن شدیم، اما راننده بابت مسیر حدوداً سه کیلومتری که از ایستگاه قایقسواری تا پارکینگ آمده است، نفری ۳۰ هزار تومان پول گرفت.» او ادامه میدهد: «هیچ برگهای از نرخ کرایه روی این خودرو وجود ندارد و هیچ شماره تماسی از سازمانی که بابت این گرانفروشی شکایت کنیم هم وجود ندارد. شاید برای همین است که رانندگان خودروهای برقی در روز روشن از گرمای هوا سوءاستفاده میکنند و مسافران را با کرایههای گران دور دریاچه میگردانند.» این خانم جوان کرایه این خودروی برقی را با مشابه آن در بازار تهران مقایسه میکند و میگوید: «کرایه همین خودروهای برقی در بازار تهران، ۳ هزارو ۳۰۰ تومان است، اما در دریاچه چیتگر ۹ برابر این کرایه را از مردم میگیرند.»
جای خالی مسئولان و ناظران
دریاچه چیتگر، یک دریاچه مصنوعی در شمال غرب پایتخت است که روزانه گردشگران زیادی از این منطقه تفریحی زیبا و اطراف آن دیدن میکنند، اما نبود محلی برای استراحت، گرانفروشی غرفهداران و گرانی خارج از عرف کرایه خودروهای برقی از جمله مشکلاتی است که شهروندان از آن گلایه دارند، بنابراین این دریاچه، به ظاهر یک مکان تفریحی است که شهروندان میتوانند اوقات فراغت ارزانی را در آنجا بگذرانند، اما در واقع در این مجموعه، خبری از تفریحات ارزانقیمت نیست و افراد باید برای تفریحات یک روز تعطیل در آنجا، بهای زیادی بپردازند.
جای خالی مسئولان و ناظران در دریاچه چیتگر به وضوح مشخص است، چراکه اگر آنها به آنجا میرفتند و مانند یک شهروند چند ساعتی از روزشان را در آنجا میگذراندند، مشکلات موجود در این دریاچه را به خوبی میدیدند. شاید آن وقت به جای توجیه به فکر حل مشکلات میافتادند و شرایط بهتری را برای مراجعهکنندگانی که به دریاچه مصنوعی غرب تهران آمدهاند، رقم میزدند.
