آنچه در ليگ ملتهاي امسال بر تيم ملي واليبال ايران گذشت بدون ترديد از آن دست اتفاقاتي بود كه كمتر كسي باورش داشت. اينكه واليبال ايران بعد از يك دهه درخشش در سطح اول واليبال جهان اينگونه شكست بخورد و تقریباً حرفي براي گفتن نداشته باشد، درست مثل تمام سالهايي كه با درخشش پشت سر گذاشته شد، يك شگفتي بود.
واليبال ايران جوانگرايي كرد، مثل تمام تيمهاي مطرح جهان اما اين جوانگرايي در جايي كه بايد نتيجه لازم را نداد، حتي بازگشت برخي بازيكنان باتجربه هم نتوانست علاج كار شود و روند سقوط تيم ملي واليبال ايران به صورت كامل طي شد تا با كسب جايگاه چهاردهم جدول ردهبندي در پايان مرحله اول ليگ ملتهاي سال2023 تنها به اين دلخوش باشيم كه به سطح پايينتر اين مسابقات سقوط نكردهايم، البته بايد پاي جوانگرايي ايستاد و نقاط ضعف و قوت را شناسايي كرد.
حالا اما اين سؤال مطرح است كه كجاي كار اشتباه كرديم و چه روندي را به درستي طي نكرديم كه اينگونه شلاق شكست بر تن واليبال ايران خورده است. نگاهي به نتايج تيم ملي، روند بازيها و تلاشي كه بازيكنان و كادر فني در مسابقات از خود به نمايش گذاشتند، ثابت ميكند تيم ايران به لحاظ فني چيزي كم ندارد و اگر چند بازي كه نتيجه را در سه ست پياپي واگذار كرديم را كنار بگذاريم، در بقيه بازيها حتي ميتوانستيم پيروز ميدان باشيم، پس بايد علت را در جاي ديگري جستوجو كرد.
بدون هيچ شكي كمبود بازي تداركاتي مناسب يكي از علل اصلي عدمنتيجهگيري تيم ملي واليبال در ليگ ملتهاست. وقتي چند بازي اول براي يك تيم جنبه بازيهاي آمادهسازي را پيدا ميكند، تكليف بقيه بازيها روشن است. شاگردان عطايي پيش از عزيمت به ژاپن براي شركت در هفته اول ليگ ملتها حدود يك ماه در ايران پشت درهاي بسته و در سالن واليبال فقط تمرين كردند، بدون حتي يك بازي تداركاتي مناسب، پس طبيعي است كه با چنين مشكلي روبهرو شوند.
مسئله بعدي كه در عدمنتيجهگيري تيم ملي واليبال مؤثر بوده فاصله زماني زياد بين پايان رقابتهاي ليگ برتر واليبال با مسابقات ملي است. حدود سه ماه بعد از پايان رقابتهاي ليگ برتر مسابقات تيم ملي آغاز شد، طبيعي است كه در اين فاصله زماني زياد بازيكنان حتي آنها كه در اردو بهسر ميبرند و تمرين ميكنند از شرايط مسابقه دور ميشوند و تا بخواهند دوباره به شرايط آرماني قبل برگردند به زمان نياز دارند؛ زماني که مقارن ميشود با شروع بازيهاي تيم ملي و بالطبع چند بازي اول در مسابقات مهمي چون ليگ ملتها با عدمنتيجهگيري مواجه ميشود.
مشكل روحي- رواني تيم جوان شده ايران هم معضل جدي بعدي در مسابقات امسال بود. شاگردان جوان بهروز عطايي باور بردن نداشتند و اين موضوعي بود كه حتي طلوكيان، مربي تيم ملي در هفته سوم مسابقات هم به آن اعتراف كرد. تيم ملي راه بردن را گم كرده بود و در حالي كه ميتوانست حريفاني چون بلغارستان، كوبا و چند حريف ديگر را به راحتي پشت سر بگذارد، تنها به سبب روحيه پايين و عدمخودباروي شكست خورد.
دلايل ديگري هم ميتوان براي شكست تيم ملي واليبال در ليگ ملتها عنوان كرد كه از حوصله اين كوتاه خارج است اما بايد توجه داشت كه جوانگرايي هزينه دارد، البته جوانگرايي بايد اصولي و درست انجام شود تا به نتيجه مطلوب برسد. تيم جوان شده ايران راه درازي در پيش دارد كه با برقراري ارتباط با سطح اول واليبال جهان ميتواند آن را به سلامت طي كند. فقط بايد مراقب بود شكست در ليگ ملتهاي2023 باعث نشود فدراسيون واليبال با عقبگرد به گذشته و بهكارگيري بازيكنان پا به سن گذاشته صرفاً براي كسب نتيجه يك نسل را بسوزاند.
