محمدرضا سرشار در کانال تلگرامی خود نوشت: خداوند در قرآنکریم میفرماید: «اوفوا بعهدی اوف بعهدکم.» و در جایی دیگر به تصریح میگوید: «اوفوا بالعقود.» وفاداری به عهد، نه صرفاً یک فضیلت اخلاقی اسلامی که یک زیبایی روحی عام انسانی است. در مقابل، پیمانشکنی، سستعهدی و تلون مزاج و اندیشه، صفتی است که در هیچ مرام و عقیدهای پذیرفته نیست و به شدت تقبیح میشود. این امر، در روابط شخصی دو نفره یک ضریب دارد و در ارتباطات و کارهای جمعی، ضریبی چند چندان مییابد و گاه دهها بار مهمتر و تعیینکنندهتر میشود. ادبیات شفاهی، کتبی و مکالمات روزمره ما تا همین یکی دو دهه پیش، انباشته از تعابیر و سخنانی همچون «قول مردانه»، «اگر سرم هم برود قولم را زیر پا نمیگذارم (نمیرود)»، مانند اینها بود. با هزاران تأسف، با گذشت زمان و تضعیف ارزشهای دینی و اخلاقی در جامعه، این مسائل، حتی در میان برخی افراد منتسب به جریان مذهبی رو به کمرنگ شدن و بعضاً فراموشی است. در بهترین حالت، نتیجه این امر این میشود که کسانی از ما، بیتوجه به امکانات و تواناییهای واقعی خود، امروز قولی میدهیم و عهدی میبندیم و فردا با توجیهاتی - چه بسا حتی موجه- به کل آن را زیر پا میگذاریم. البته، کار دنیا به ویژه اگر مورد رضای خدا باشد، زمین نمیماند. کسی که قدر توفیقی را که نصیبش شده است نداند، خود از آن توفیق محروم میشود و البته تاوان قدرناشناسیاش را هم دیر یا زود خواهد داد.
